Al die kleine huisjes met een kerk in het midden
Al die kleine huisjes met een kerk in het midden
Het is vrijdagavond in het beroemdste dorpje van Nederland. Blij dat mijn nazaten eindelijk op bed liggen, stem ik af op De Palingsoap. Schitterende beelden van het Volendammer vissersleven en leuke anekdotes passeren de revue. Ik moet smakelijk lachen om het verhaal van de jonge gebroeders 'Loege' die al weken vlassen op een bezoek aan het plaatselijke zwembad met hun nogal veel afwezige vader. De climax leek wel een mop: 'Hij zat dicht'. Pa staat er met zijn door arbeid en het weer getekende ge- zicht en een 'shagje' tussen zijn lippen bij en kan het verhaal niet ontkennen.
Verder geeft de deze aflevering een goed beeld van de saamhorigheid van het dorp als Jaap vertelt over de actie 'Twee mil joen, samen doen', waarna dit nog eens wordt onderstreept door het belangeloze optreden van Nick en Simon voer de sponsors die de kerk onderhouden. De volgende morgen trek ik het rolluik naar benenden op mijn geliefde Edammerweg en zie de bussen met toeristen alweer aan komen rijden.
Om mezelf ervan te overtuigen wat zij hier allemaal komen doen, besluit ik zelf ook maar eens een loopje te gaan maken over onze befaamde dijk. Nadat ik tijdens een pitstop in De Molen heerlijk zit te ouwehoeren over voetbal met de gebroeders Kwakman, loop ik verder naar bakkerij van Pooy op het Doolhof. De baas zelf staat in het historische winkeltje met zweet op zijn voorhoofd de klanten vriendelijk te woord, waarna ik met mijn zak flippen het padje afloop. Daar word ik er door wat toeristen op geattendeerd dat ene Jan Smit in de kerk aan het zingen is. Ik sluit achter in de kerk aan waar een grote groep toeristen zijn ogen uitkijkt. Jan zorgt met nummers als 'Dochters' van Borsato en 'Ave Maria' voor het nodige kippenvel. Zijn zus Jenny lijkt zo weggelopen uit een 'Sissy film'. Afsluitend loop ik over de markt voor wat 'pitjes' en meld mezelf weer op het hoofdkwartier.
's Middags geniet ik met mijn kinderen op het terras van Smit Bokkum van het mooie weer en het adembenemende uitzicht. Onderweg kom ik Lou Snoek en zijn vriendin nog tegen voor zijn huisje op de dijk als de belichaming van alle brandslachtoffers die hun leven op buitengewoon prijzenswaardige wijze weer op de rit hebben gekregen. Na een ijsje bij Willem Honingh zit ik 's avonds nog even op de voorstraat waar de plaatselijke jeugd goedgemutst langs: trekt om verkering te zoeken op de dijk. Teletekst brengt voor het slapen gaan nog goed en slecht nieuws. De handballers lijken weer op weg naar de titel en de dit jaar onder Berry Smit prima presterende amateurs van de RKAV lijden een zeldzame nederlaag.
De volgende morgen staat de wekker alweer vroeg. Wij gaan op visite bij een communiekantje. Het is gezellig en de kinderen zien er fantastisch uit. Zij hebben een droomdag die zij niet licht zullen vergeten. Na wat wijntjes is het tijd om mezelf naar het stadion te begeven. De ambiance is fantastisch. Het zonovergoten stadion is uitverkocht en de FC speelt zoals vrijwel altijd fris en aanvallend voetbal. Mijn dorpsgenoten Jack, Henny en Gerry behoren weer tot de uitblinkers en wij laten de zo gehate laatste plaats voor wat het is.
Na nog wat biertjes op de goede afloop wacht thuis een verrassing als wij bij vrienden 'te gast mogen' voor een heerlijke Mexicaanse maaltijd. Om het eten te laten zakken maak ik 's avonds nog een wandelingetje over de dijk. Het is overal nog erg gezellig en met mijn radiocollega Jack en stadionspeaker Wim drink ik nog een biertje op de goede afloop. Thuisgekomen probeer ik mijn (ietwat door alcohol benevelde) geest te temperen om niet té lyrisch en chauvinistisch te worden over het unieke dorp waarin ik mag leven maar Volendam, Volendam wat maak je het me moeilijk.
Ed Guyt