Rebels Volendam en de PVV

Rebels Volendam en de PVV
In Volendam ging bij de Europese Verkiezingen 39,78% van de stemmen naar de PVV van Geert Wilders. Bij één stemdistrict haalde de PVV zelfs 57%. Dat ging beslist ten koste van het CDA dat bij zulke verkiezingen wel 50% haalt en nu op 19,27% bleef steken. De PvdA haalde 6,86%, de VVD 11,58, GroenLinks 5,72, SP 4,59, D’66 5,99 en de Partij voor de Dieren 3,31 procent van de uitgebrachte stemmen.

Wie de volksaard van Volendam niet goed kent, zal snel de verkeerde conclusie trekken uit dit stemgedrag. Volendam heeft als gevolg van de eeuwenlange patriarchale overheersing door het burgerlijke Edam een anti-gouvermentele cultuur ontwikkeld. Ze doen alles graag op een eigen manier zonder al te veel van buitenaf opgelegde regels. De Europese gezindheid is niet groot. Europa kost te veel geld en produceert alleen maar irritante regels. Het duidelijke anti-Europaprofiel van de PVV is dan ook de eerste verklaring voor het stemgedrag.

In Volendam bestaat geen uitgesproken vreemdelingenhaat. Er bestaat wel een uitgesproken weerstand tegen mensen die zonder duidelijke noodzaak een uitkering hebben. Van de bijstand leven doe je gewoon niet. Er is altijd voldoende werk in de vis of de schoonmaak als je eens tussen twee banen zit. Een Volendammer werkt voor z’n sjekkie. Hij werkt hard en is nergens te beroerd voor. De weerstand tegen migranten kan dan ook in belangrijke mate worden verklaard door hun grote beroep op uitkeringen.

Er leven een kleine duizend allochtonen in de gemeente Edam-Volendam, in hoofdzaak Marokkanen. De ervaringen met hen als werknemers in de bouw, de schoonmaak en de kleine industrieën zijn overwegend niet positief. Dat bepaalt ook in belangrijke mate het beeld van migranten. Volendammers zijn de republikeinen van Nederland. Ze hebben een hekel aan uitkeringen en kostbare overheden en zijn niet gewend een blad voor de mond te nemen. Hun keuze voor de PVV acht ik daarom ook voor de hand liggend. Het uitbrengen van een stem is gebruik maken van je recht op meningsuiting. Die mening van Volendam is duidelijk. Het afbranden van Wilders werkt in het rebelse Volendam averechts. Het vormt juist een reden om op hem te stemmen. De rebels Wilders is populair zonder dat nu iedere uitspraak van hem wordt gevolgd en van het PVV-programma verwacht ik dat weinig dat echt kennen.
In Volendam bestaat enige gêne over het hoge aantal PVV-stemmers in de gemeente. Ik heb daar geen last van. Het is een volk van grote monden en kleine hartjes. Als ik morgen voor een vluchtelingengezin een baby-uitzet nodig heb moet ik dat voorzichtig aanpakken om te voorkomen dat er niet veel te veel spullen worden bezorgd. Eigenlijk hebben ze dus een groot hart voor hun medemens. Degenen die gêne voelen identificeren zich te sterk met het anti-Wilderssentiment dat in hoge mate een moralistische achtergrond heeft die gevormd wordt door de eisen die het integratiebeleid aan de autochtone bevolking stelt. Dat beleid steunen is goed, dat beleid kritiseren is fout. Dat is bijna een relgieus schema.

Het is niet de eerste keer dat ik in mijn blog vaststel dat de populariteit van Wilders een oordeel inhoudt over het integratiebeleid en de resultaten daarvan. Een steeds groter deel van de bevolking staat daar niet meer achter. De duidelijke signalen die zijn afgegeven worden door de zittende politiek onvoldoende opgepakt. Het onbehagen daarover voedt de keuze voor een partij die in ieder geval het bestaande beleid afwijst. Zo voel ik dat zelf ook. Bij de volgende parlementsverkiezingen gaat ook mijn proteststem naar Wilders. Bij de Europese verkiezingen zag ik daar geen reden voor, ik ben een voorstander van de verdere ontwikkeling van de Europese integratie.

Ik heb weinig op met de burgerlijke afkeer voor Wilders en zie daar ook niet veel meer in dan het zich kritiekloos conformeren aan de door de zittende partijen verwachte steun van de autochtone bevolking voor hun integratiebeleid. De door die partijen gevoede afkeer tegen Wilders en zijn PVV is moralistisch veroordelend en weinig rationeel. Nog minder klinkt daar het besef in door dat de zorgen van een groot deel van de bevolking door veel politici niet begrepen of niet gedeeld wordt. Het voor een belangrijk deel op idealisme gebaseerde integratiebeleid is onwerkzaam gebleken. In de opinies van Wilders, hoe rauw ook opgediend zit meer realisme en skepticisme.

In het integratiebeleid is het doel middel geworden. Daardoor zijn er een groot aantal stappen overgeslagen die als middel tot dat doel hadden moeten leiden. Zo graag stem ik niet op Wilders, maar als andere partijen niet bereid zijn veel realistischer te worden, zie ik geen alternatief. Dus voel ik me Volendammer met de Volendammers, rebels dus.