Plasterk komt zaterdag niet naar Volendam en daar heeft hij ook niets te zoeken
Plasterk komt zaterdag niet naar Volendam en daar heeft hij ook niets te zoeken
Na de uitslag van de Europese verkiezingen kondigde Plasterk spontaan aan naar Volendam te gaan om daar op de markt met de PVV-stemmers in gesprek te gaan. Inmiddels heeft hij laten weten het voorlopig te druk te hebben om het aangekondigde bezoek te kunnen nakomen.
Een beetje jammer is dat wel, het had een leuke confrontatie kunnen worden. Volendam is al decennia lang niet erg PvdA-minded. De stemmen die voor de PvdA in de gemeente Edam-Volendam worden uitgebracht komen overwegend uit Edam. De Volendammers zouden Plassterk dan ook duidelijk hebben gemaakt dat ze het zat zijn dat de PvdA Jan en alleman geld toeschuift van hun belastingcenten. Er is echter een wezenlijker probleem met dat aangekondigde bezoek. Plasterk gaat er van uit dat de Volendammers het mis hebben en daarom moeten worden overgehaald tot een andere visie op het integratiebeleid.
Dat zou hem niet gelukken. Ik zie de scène op de Volendamse Zaterdagmarkt al helemaal voor me. “Je moet niet hier wezen Plasterk, je moet naar de Moskeeën. Ga ze daar maar vertellen dat je niet meer van plan bent om geld te geven voor naar sexe gescheiden integratiecursussen, dat je geen subsidie meer geeft voor aparte loketten, dat als ze hun dochters kort kunnen houden ze dat ook maar eens met hun zoons moeten proberen. Dat ze eens moeten stoppen om binnen hun eigen familie te trouwen en hun partners uit het buitenland blijven importeren, dat ze economisch moeten bijdragen aan onze samenleving in plaats van een kostenpost te vormen, etc”.
Ik zou met genoegen staan luisteren bij zo’n scène. Want het maakt duidelijk dat Plassterk in zijn spontaniteit het verkeerde probleem aansneed. De Volendamse PVV-stemmer vormt het probleem niet. Het probleem zit in het boterzachte integratiebeleid dat te veel riekt naar de invloed van de allochtone voorlieden die onze overheid adviseren en met hun slachtoffergedrag de harten van onze beleidsmakers week maken.
Het wachten is op de beleidmaker die tegen tweede of derde-generatie ouderpaar gewoon durft te zeggen dat als ze willen dat hun kinderen kansen krijgen ze er goed aan zouden doen om alles uit de kast te halen om te zorgen dat die kinderen de Nederlandse taal goed leren beheersen. Dat Nederland niet van plan is om maar taalcompensatieprogramma’s te blijven financieren omdat ouders op dat punt passief nalatig blijven.
Het wachten is op een beleidsmaker die durft te zeggen dat we stoppen met naar sexe geschieden integratietrajecten omdat we niet langer een cultuur willen bevestigen die vrouwen discrimineert en onwenselijke rolpatronen in stand houdt. Als vrouwen als gevolg daarvan niet meer naar die cursussen komen, so what? Integratie is een keuze en wie dat niet wil moet de gevolgen daarvan maar dragen in plaats van daarvoor beloond te worden.
Het wachten is op een beleidsmaker die durft te zeggen dat wie niet voor integratie kiest, hier eigenlijk niet meer welkom is. Wie hier alleen komt om van de uitkeringsfaciliteiten te profiteren, maakt gewoon misbruik van onze voorzieningen en is nalatig op het terrein van wederkerigheid.
Het wachten is op een beleidsmaker die eindelijk eens hardop durft te zeggen dat zachte heelmeesters meer problemen veroorzaken dan oplossen en dat de negatieve resultaten van het integratiebeleid daar het bewijs van zijn.
Het wachten is op politici die na het afbranden van Bolkenstein, van Fortuyn en van Wilders eindelijk eens de conclusie durven trekken dat Nederland niet islamofoob of xenofoob is. Dat zijn stereotype platitudes die ten onrechte het falend beleid toeschrijven aan de houding van een deel van de Nederlandse bevolking.
De meeste politici zijn echter nog niet toe aan een andere conclusie. Ze hebben nog steeds niet door dat allochtonen overwegend niet wederkerig reageren op hun idealistisch beleid, maar daar profijtgedrag tegenover stellen.