Van uniek wandelpad naar ordinaire doorsteekroute?

Met in ons achterhoofd dat natuurlijke weide-wandelpad van vorig jaar, zetten wij onze fietsen op slot bij de entree van de Kooiweg. Spoedig kwam de confrontatie; voor ons lag een brede verharde strook richting zeedijk. Een vreemde smurrie, waarin deeltjes glas, metaal en plastic verwerkt waren, bedekte het frisse drassige weiland van weleer. Was dit een aanloopje tot het asfalteren? Een heer op de fiets kwam langs gesneld, was het fietsverbod soms opgeheven?

Een boerenzoon in blauwe kiel kwam vervolgens knetterend op crossbrommer voorbij. Na enige gelukkige momenten in dit wijdse landschap, stonden, bij het wel zeer wijdgeopende hek aan de zeedijk, twee grote motoren geparkeerd. Nog nagenietend van het bijzondere uitzicht boven aan de dijk richting IJsselmeer en Edam wilden we terug naar de Kooiweg. We konden pas oversteken,nadat zwaar pruttelende motoren en vervolgens een peloton met voorbijzoevende wielrenners met verbeten Tour de France gezichten, ons gepasseerd waren.

Lang leve dat stukje Waterland onder de dijk, dat inmiddels voor rustige recreanten levensgevaarlijk geworden is! Op de terugweg langs het wandelpad was er weer fietsgehijg van een passerende fietser, die verbaasd opkeek, toen hem werd gezegd, dat fietsen hier niet de bedoeling was. Weg nostalgie, weg kaplaarzen vanwege het drassige weiland, weg met de rust vanwege passerende tweewielers.

Hopelijk zien we spoedig weer groen gras opgroeien op die vreemde bodembedekker. Maak de toegang minder uitnodigend wijds door bijvoorbeeld een klap- of draaihek, dit ook in verband met duidelijke toename van fietsende boerderij-kampeerders langs de dijk.De doorsteek van Dijk naar Lokkemientjesweg is door deze verharde (rij-)wandelstrook weer een stukje dichterbij gekomen.

Hans Hofman