Waterdag

Voor de Waterdag in Edam, de zoveelste zaterdag van augustus, onderbreek ik mijn vakantie in Torremolinos. Edam mag je niet missen. Ik rij het parkeerterrein voorbij (waarom zal ik met al die rommel zo'n eind sjouwen?) en parkeer aan de andere kant tegen de bosschages van de Keetzijde. Gemakkelijk als je moet plassen. Een rustgevend idee want Edammers vragen exorbitant hoge prijzen aan de medemens in nood. Aan de grachten wonen rijke mensen. De vrouwen staan buiten. Goedgebekt en knap in de kleren. Zij verkopen alles op vaardige wijze, de mannen zitten er sullig bij. Ik geloof niet dat iemand een fatsoenlijk boek leest in Edam maar qua kleren zit je goed. Ze maken daar schoon schip zodat het nieuwe shopjaar de volgende dag ingezet kan worden. Ook de kinderen zitten er warmpjes bij. Dat is te merken aan hun aanbod. Het percentage handelaren is gelukkig gering: uitventende families hebben vaak geen benul van wat iets waard is en daar moet Jan Met De Pet het van hebben. Op de een of andere manier is het ook altijd mooi weer en dan is het goed toeven in Edam.

Mijn aanwinsten van dit jaar: een pseudoantieke blikken trein, een krat met een paar honderd kaarten op a-3 formaat met op de bodem een flink aantal semipornografische voorstellingen ('wij doen het met de herder') die ik aan bevriende predikanten en pastoors met nieuwjaar toestuur, de enige dichtbundel die in heel Edam ooit gekocht is en dan die de mevrouw op het parkeerterreintje! Niet de eerste de beste. Een overtuigend uithangbord voor de reklame in het betere vrouwenblad. En met een Armanipak in een Ogerhoes aan een rekje. Nog nooit zo iets gehad. Begeerte laait op. Dus maar eens geknepen, gevoeld, uit de broek en het zat niet eens zo gek. Er hoefde maar 2 kilo af. De onderhandelingen werden geopend. Haar man had het drie keer gedragen, dat kon je wel zien. Zij schilderde hem af als een verwende kerel die elke week naar de PCHooft ging. Zij was gelukkig van eenvoudige komaf en kon niet wennen aan zijn spilzucht. Mooie eerlijkheid of geraffineerd verkooppraatje? Twee overhemden ('Ik heb toch niet voor niks staan strijken') en die Hugo Boss-spijkerbroek moest ik ook maar nemen. Voor 35 euro mocht alles mee. Niet duur. 'Doet uw man wel vaker iets weg?' vroeg ik voorzichtig. Van het een kwam het ander en nu heeft ze mijn nummer en belt direct als die patser weer genoeg krijgt van zijn Tip de Bruin. Ik lig in de hijg bij haar achterdeur. Een prachtvrouw.
Hoe mooi Edam is weet je weer als je daarna Broek bezoekt (de Broeker Feestweek). Allemaal handelaren en charitas, een kolere herrie van muziek en ze duiken daar voor hun plezier in de modder. Wie wil er nu in zo'n plaats wonen?

Tevreden gaan we naar huis, alleen die twee kilo nog..... Dionysius de Areopagiet