Cement van de samenleving

Zondag van kermis wandelden Marie en ik na afloop van het feest naar huis. Vanwege enige instabiliteit leek ik op zeker moment te vallen en probeerde Marie me tegen te houden met als eindresultaat dat ze zelf viel, op haar neus. Een flinke bloedneus en wonden aan haar gezicht waren het gevolg. Meteen stonden er al omstanders om ons heen die probeerden te helpen. En binnen een minuut waren twee mensen van de EHBO ter plaatse. Dat ging razendsnel. Ze verleenden direct en zeer vakkundig bijstand en stopten uiteindelijk het bloeden. We zijn daarna rustig naar het Cultureel Centrum gelopen, het hoofdkwartier van de EHBO in kermistijden, waar Marie werd onderzocht. Toen ze van de schrik was bekomen en er geen complicaties bleken te zijn, hebben we onze weg naar huis vervolgd.Dinsdagavond begon haar neus echter weer te bloeden. Nu hebben we gelukkig twee buurmannen in de straat die EHBO-er zijn. Ik rende naar de dichtstbijzijnde, maar daar was het al donker. Bij Johan was gelukkig nog licht, en hij kwam snel kijken. Na ons eerst gerustgesteld te hebben gaf hij advies over wat te doen. Na een tijdje hield het bloeden op. De volgende dag stond de andere EHBO-er, Jaap, bij Marie voor de deur om te vragen hoe het ging. Inmiddels gaat alles weer prima.

Als dit je overkomt, en je wordt zo geholpen door vrijwilligers die er belangeloos voor anderen zijn, dan besef je weer hoe belangrijk deze mensen, en vrijwilligers in het algemeen zijn. Ze houden de maatschappij hij elkaar. Ze zijn het cement in het gebouw dat samenleving heet en houden die bestuurbaar. Je ziet ze wel, bijvoorbeeld in de rubriek van de Nivo: vrijwilliger in het zonnetje, maar vaak is het zo dat als jou zelf wat overkomt je pas goed de waarde beseft van zulke mensen en hoe blij we moeten zijn dat ze dit willen doen voor anderen. Hierdoor daarom nogmaals bedankt, mede namens Marie.

Kees Schilder