Het leven is mooi in Volendam (foto's)

Als je de dorpelingen moet geloven, is er maar één plaats op de wereld waar ze het liefst willen wonen: juist, in Voleruktm. Ondanks de dagelijkse stroom toeristen en vele publiciteit. Wat maakt Volendam nou zo bijzonder? We onifrutselden 5 woongeheimen én mochten en ook even binnenkijken.

Geheim 1 Haven: Het uitzicht is fantastisch
Danny van Noorden (30) en Franca Visser (25)
Het mooiste uitzicht van de wereld, zegt Franca Visser over het panorama vanuit hun huis aan de Volendamse dijk. De Vissers wonen daar boven hun Grand Café De Dijk. De één geboren in Amsterdam. De ander in Wervershoof al jaren werkend en inmiddels wonend op de Volendamse dijk, met uitkijk op de haven en het IJsselmeer. Ze worden al lang niet meer als buitenpoorten gezien. Danny: 'Mijn ouders komen uit Amsterdam en m'n moeder wilde dat haar kinderen daar geboren werden. zelfs toen ze al in Volendam woonde. Tot mijn 25e heb ik altijd gedacht dat ik in Amsterdam zou belanden. Misschien komt het er ooit nog van. Maar voorlopig wil ik hier niet weg. Franca: 'Vanwege het werk van mijn vader verhuisden we eerst naar Purmerend en daarna naar Volendam. Het eerste was een verloren jaar, daarna knapte ik hier op. Vorig jaar hebben we de bovenverdieping verbouwd en zijn boven ons Grand Café gaan wonen. Vloer en ramen zijn geluidsdicht. Veel mensen zeiden dat we dan nooit meer vrijaf zouden zijn, maar ik ben enerzijds heel dichtbij als er beneden hulp nodig is en anderzijds, als je boven bent en de ramen sluit. hoor je niks en heb ik privacy.'

Danny: 'Wij houden van reuring. Mij moeten ze niet op het Middengebied (woonwijk tussen Edam en Volendam, EV) zetten, dagelijks lopen hier toeristen over de dijk en tal van Volendammers komen beneden over de vloer. We kunnen door het fantastische uitzicht en de vele ramen de zonsop- en ondergang zien en bij onweer weet je niet naar welke kant van het huisje moet rennen om de lichtshow te bekijken. Franca: 'Vanwege het vele licht is de woonkamer het leukst. Gordijnen zijn er niet, zonde van het uitzicht. Het vakantiegevoel is hier altijd groots aanwezig. Ik voel me hier helemaal thuis.

Geheim 2 - Brederodestraat: Volendam heeft alles
Tom (36), Laura (32), Sem (4) en baby Nick Tol
Het Middengebied, die naam kreeg het terrein tussen Edam en Volendam, waar een decennium geleden per bouwfase een generatie van honderden voornamelijk Volendamse stelletjes neerstreek. Met vrienden en vriendinnen in de nabijheid, zoals dat in een dorp gaat. Tom en Laura Tol gedijen uitstekend in die situatie. 'In deze buurten heb je een invasie van kinderen. Als Sem zoek is en mensen zien me voorbij lopen, is er altijd iemand in de buurt die precies kan aangeven waar mijn zoon buiten speelt of in wiens huis hij bivakkeert. Dat is het voordeel dat iedereen elkaar hier kent', zegt Tom 'Spek', zoals zijn bijnaam luidt.

Laura: Alles is hier op steenworp afstand. Vriendinnen. ouders, dat vind ik prettig. We zijn goed bevriend met de buren. 's Zomers drinken we regelmatig een roseetje met meerdere buren in de straat maar op zijn tijd houden we van privacy.' Tom: 'Ik weet nog dat we lootje nummer 183 van de 256 huizen hadden en dit huis was vooraf al mijn eerste keuze. Bij een T-splitsing: iedereen komt hier langs en daar houd ik van. En Volendam heeft alles: als ik een balletje gooi valt ie op de tennisbaan of in het prachtige zwembad. Als k de fiets pak ben ik zo in de supermarkt, het winkelcentrum of op de dijk. Waarvoor mensen vanuit de hele wereld speciaal naar hier komen. We hebben de natuur van Waterland en zijn met de auto in twintig minuten in Amsterdam'

Laura: 'Er is nog geen sprake van betaald parkeren en alle winkels die je wenst zijn hier.' Tom: 'De slager is goed. de visboer is goed, men zorgt wel dat de spullen in Volendam goed zijn, anders ga je zo over het dorp heen.' Het interieur ziet er in de Brederodestraat pico bello uit. Laura: 'De meeste Volendammers hechten veel waarde aan een mooie voordeur, mooie gordijnen en kleding. Wij ook. Da's een keuze, in plaats van bijvoorbeeld zes weken vakantie in hei buitenland. Maar daar is toch niks verkeerd aan."

Geheim 3 - Narcissenstraat: Je wilt nooit meer op vakantie
Gaar (75) & Jan (76) Smit
Volendamse klederdracht sterft uit. Gaar Smit- Plat is een zeldzaamheid in het straatbeeld en denkt dat er nog zo'n dertig vrouwen over het hele dorp (21.000 inwoners) zijn die het dragen. 'Zo'n veertig jaar geleden gingen bijna alle mannen en vrouwen nog in het Volendams gekleed, maar toen kwam er een omslag. Heel veel mensen gingen in burger. maar ik niet. Riepen sommigen me later toe: Wijfje in die vodden lopen'? Wat ouderwets? Maar ik bleef het trouw en nu zoveel jaren later de stoffen niet tot nauwelijks meer worden verkocht, zegt iedereen dat ik er zo mooi bij loop.'

Alles in hun woning ademt nog de authentieke sfeer uit. Het opgeklapte bed beneden, het glas in lood, de schilderijtjes, de kopjes, het meubilair. Haar man Jan rookt rustig een sigaartje en nipt aan zijn 'jonkie' (Jonge Jenever). Gaar zit achter de naaimachine. Een schaaltje met spiritus en een spons op tafel, om de rookwalm in toom te houden. Ze komt uit een gezin met zeven kinderen en raakte haar moeder op jonge leeftijd kwijt. Ik heb mijn broers. vier 'bottermannen' groot gebracht. Daarnaast mijn vader verzorgd en ik deed de huishouding bij iemand anders om mat geld te sparen. Het was de tijd dat je alleen maar werkte en nog op klompen liep. want geld voor schoenen was er niet.'

Ik maakte alles zelf. repareerde ook mijn kledingstukken. Verstand van burgerkleding had ik niet. Daarom is dit mijn dagelijkse kostuum gebleven. Ik heb iets van tien 'beentjes' (rokken). In het weekeinde is het specialer en behoor je er een 'kletje' overheen te dragen. Die paar vrouwen die nog in het Volendams lopen, ken ik bijna allemaal. Zoals hier in de buurt 'Annie van Marie van Slappe 'raam' en 'Maart van Heintje van Madoet'. Het is niet meer te koop de stof. Maar ik ben 75 en heb genoeg voorraad voor de rest van m'n leven."

'Deze stoel is mijn favoriete plek. Wonen in Volendam betekent voor mij sowieso heel veel. Daarbuiten kan ik niet wennen. Ik ben nog nooit met vakantie geweest. We hebben wel eens een uitje gehad, vanuit de kerk geregeld. maar na één of twee dagen was ik blij dat ik terug was op het dorp.'

Geheim 4 - Dirklandstraat: Je hele familie woont er
Jack (48), Virginia (44), Marco (20), Marissa (18) en Rose-Marie (11) Mühren
Op het naambordje aan de Dirklandstraat staat Mühren, daterend uit de periode dat zijn vader Jan de woning in de Volendamse Oude Kom betrok in 1939. 'Dat kon mooi blijven hangen', zegt Kick de jongste van de negen kinderen. 'Zoals vaker in die tijd werd het ouderlijk huis op naam gezet van een van de kinderen, nog voor de ouden naar het bejaardentehuis gingen. Zo bleef het in de familie, en dit is heilige grond'. glimlacht de jongste telg refererend aan het achtererf waar hij met zijn wereldberoemde broers, de oud-voetbal internationals Gerrie en Arnold Mühren, een balletje hooghield. 'Johan Neeskens. Johnny Rep. Ruud Krol, hier zijn de groten der aarde geweest. Vader Jan vormde met tweelingbroer Pé decennia lang het stadionspeakersduo van de plaatselijke. In de loop der jaren is er grondig verbouwd en hebben de drie kinderen van Jack en Virginia ieder hun eigen kamer.

Jack, die vier broers en vier zussen had: Toen ik klein was, sliep ik in één bed tussen mijn oudste twee zussen in, omdat er nog geen plek was op de 'jongenskamer'. Je wist niet beter. Maar het was wel gezellig. We zitten hier centraal, kunnen overal heen met het fietsje. Virginia: 'Inmiddels doet het niets onder voor een nieuwbouwwoning. alleen de bovenverdieping is kleiner. Maar ik zou niet willen ruilen meteen plaats in de nieuwbouwwijk. Ooit hebben we geboden op een te koop staand huis in zo'n wijk hier in Volendam. Omdat we ook wel eens de ruimte wilden die anderen hadden en meer kinderen in de buurt. Achteraf waren we blij dat iemand anders een hoger bod deed. Wij zaten destijds met buren van zeventig en tachtig jaar, maar dat had ook wat. Later kwamen er meer jongeren met kinderen wonen.'

'Het is een bepaald slag volk dat in de Oude Kom gaat wonen. Met dorpelingen die bijvoorbeeld niet de behoefte voelen om hun kind, net als de meeste klasgenootjes. in dure merkkleding te steken. En in dit deel wonen wat meer mensen van buiten het dorp. dat is wel goed.'

Geheim 5 - De Wigge: Alles mooi en netjes
Klaas Nentjes (43) Afra Nentjes-Snoek (42) Sabrina (12) Cindy (10) en Brenda (8)
In een Volendamse bar werd achttien jaar geleden de liefde geboren tussen dorpeling Afra Snoek en Urker Klaas Nentjes. Twee jaar later betrok het paar een huis aan de Blokgouw. Destijds een nieuwbouwwijk. 'Voor mij is het nooit een probleem geweest richting Volendam te gaan: Afra had haar ouders nog', vertelt Klaas. die zijn vader en moeder op hele jonge leeftijd verloor. De toenmalige voetballer van amateurhoofdklasser Urk bleef zijn club trouw en reed daarom drie keer per week open neer. Afra: 'Totdat hij zijn kniebanden scheurde en hij een jaar in de ziektewet belandde: zat hij op de bank in een nieuwbouwwijk waar nauwelijks buren woonden. Toen wilde hij terug naar Urk. Uiteindelijk overwon de liefde', lacht de Volendamse.

'Volendam en Urk verschillen niet veel van elkaar'. vindt Klaas. 'Behalve dat je in Urk nog streng gelovigen hebt en de wat lichtere groep. waar ik onder val. Maar de mentaliteit, het chauvinisme, het streberige dat hebben ze allebei. En als het om de woning gaat dan zijn ze in beide plaatsjes over het algemeen van mooi en netjes, met hier en daar pronkstukken. In Volendam hebben ze dan nog de mooie voordeuren, maar tegenwoordig kunnen ze er in Urk ook wat van. Een verschil is de zondagsrust, zoals die in Urk traditioneel is. Wat dat betreft is het bij ons gemoedelijker. in Volendam is het allemaal gejaagder en de lat wordt hier enorm hoog gelegd.

Afra knikt: 'Men wil hier met alles meedoen. de bewijsdrang is hoog. Dat had ik ook. Bijvoorbeeld wat het huis aan gaat Alles schoonhouden, want stel dat er iemand op visite komt. Maar zo gek wil ik mezelf niet meer maken. Bij m'n moeder thuis kon je doen en laten wat je wilde, dat was mijn thuis. Op haar veertiende kreeg ze reeds haar eerste uitzet 'Mijn ouders gaven me zes handdoeken: dat ging in die tijd zo. Tegenwoordig gebeurt dat niet meer zo jong. Veel meubilair dateert nog van toen we in het huis gingen, soms voorzien van een nieuw stofje. Nog steeds vind ik het mooi wanneer ik 's morgens de deur van de woonkamer open. Drie jaar geleden kregen we een aanbouw met lichtkoepel. Een andere stijl qua interieur, maar het past bij elkaar. In Volendam is men vaak bezig met wat een ander ervan vindt, maar al houdt iemand anders hier niet van, het is mijn smaak en zolang ik me maar op m'n gemak voel.'

(Webmaster: met dank voor het inscannen aan Volendam|80)