'Ik vind het hier heerlijk' (foto)

'Weet je wat ik echt een beetje vreemd vond toen ik in Nederland kwam wonen: feestjes! Bij ons in Frankrijk was het de gewoonte alleen de jarige job een kus te geven. Hier in Nederland werd verwacht dat ik alle familieleden ging zoenen. Het feestvarken zelf, maar ook nog de ouders, de opa's en oma's en broertjes en zusjes. Een bijzondere gewaarwording.' In het kader van de Hollandse Weken haalt het Witte Weekblad herinneringen op met Anny Akkerboom-Van Wilgenburg: geboren in Frankrijk maar al veertig jaar woonachtig in Nederland.

En ook al is veertig jaar een lange tijd en voelt ze zich heel erg thuis in Edam, Anny blijft onmiskenbaar een Francaise. Niet in de laatste plaats door haar charmante accent. Ze was immers zestien toen ze vanuit Seine et Marne (dichtbij Parijs) verhuisde naar Apeldoorn - Nederland. Het was voor haar een behoorlijke klus de taal machtig te worden. Natuurlijk spreekt ze nu vloeiend Nederlands weliswaar mét een Franse tongval.

'Ik ben eigenlijk een product van twee culturen', vertelt Anny. 'Mijn vader was Nederlander, mijn moeder een Française. We hebben ook nog een paar jaar in Afrika gewoond, maar toen ik bijna zestien jaar was, wilde mijn vader terug naar Nederland. Mijn zusje van vijf jaar ging naar school en leerde vlot Nederlands praten maar mijn broers en ik hadden er best veel moeite mee.'

En waren ze in Frankrijk aangewezen op elkaar als gezin, hier woonden ze temidden van allerlei buren. 'In Frankrijk hadden we geen buren, alles lag ver uit elkaar. Het was dus wennen aan al die kleine huisjes, zo dicht op elkaar. Schattig hoor, dat wel. En van die grote ramen, waar iedereen zo maar door heen kon kijken. En Sint Nicolaas, ook zo iets. Leuke traditie, maar voor ons was het nieuw.'

De Nederlandse directheid viel haar het meeste op. 'Ik was geshockeerd. De mensen waren zó open over hun gevoelens, de Fransen zijn best gesloten. Maar ik zag dat al snel als een pluspunt. Het was even een kwestie van wennen.' En dat was ook Anny's ervaring met het aanspreken van mensen. 'In Frankrijk spreek je vaak mensen aan met hun achternaam als je ze op straat begroet: dag meneer de Vries, en niet alleen maar 'hallo' of 'goedemorgen'. Maar ik was jong en paste me snel aan. En toch, als 'n jong meisje in de supermarkt vraagt 'wil je de bon' zeg ik toch altijd 'Dank U wel'.

Liefde
Na enkele jaren in Apeldoorn en Amsterdam gewoond te hebben, kwam ze op 24-jarige leeftijd in Edam terecht. 'Tja, de liefde hè. Maar geen spijt van. Geen dag.' Anny wil benadrukken dat het haar heel goed bevalt in Nederland. 'Prachtige dorpen en steden, leuke mensen, gezellige terrasjes. Natuurlijk mis ik wel dat speciale Franse sfeertje, maar ik heb hier een heerlijk leventje.'

De meeste mensen vinden het heel logisch dat ze werkt bij taalinstituut Altha Lingua in Middenbeemster waar ze Franse les geeft aan Nederlanders en Nederlandse les aan Franstalige cursisten. 'Natuurlijk spreek ik de taal goed, maar dat wil niet zeggen dat je dan vanzelfsprekend les kunt geven. Ik heb enkele jaren gestudeerd aan de Hoge School Amsterdam en geef nu al weer tijdenlang les.'

Ze had er eigenlijk nog niet eerder over nagedacht of ze graag terug zou willen naar Frankrijk. 'Ik kan niet terug, mijn man Jan kan niet zonder Edam, dan verlangt hij naar de Speeltoren. En ik heb hier mijn zoon, mijn familie. Een tweede huisje daar, dat lijkt me wel wat. Toen mijn oma nog leefde, ze werd 103 jaar, gingen we veel vaker die kant op. Maar het land blijft me dierbaar, ik ben er natuurlijk toch geboren.'