Regenlaarzentypes (foto)
Als kind ben ik opgegroeid met GroenLinks posters, kaarten, shirts en andere prullaria. Ik was vaak te vinden bij de ludieke acties en deelde geregeld brieven rond. Ik was een GroenLinks baby, peuter, kleuter en puber. En nu sta ik met mijn schamele achttien jaartjes zelf op de lijst bij GroenLinks. Op deze manier wil ik in GroenLinks de belangen van de jongere behartigen. Dit doe ik bijvoorbeeld door mijn keel hard te schrapen wanneer het woord ‘hangjongeren' voorbij komt, om de oudgedienden er aan te herinneren dat ook zij, in een ver verleden, jong zijn geweest. Onmiddellijk heb ik mij ook aangemeld voor de campagnecommissie. Alleen maar op de reservebank zitten vond ik niet genoeg, ik wou ook af en toe in de spits staan. Al snel bleek echter dat deze campagnecommissie een nogal tijdrovend klusje was.
Bij de eerste vergadering moest ik meteen aan een reclame denken waarin een man eindeloos op zoek is naar een geschikt paar regenlaarzen, maar telkens is er een klein detail niet naar zijn smaak: ‘ja, maar deze heeft ribbeltjes!'. In de slotscène vraagt hij aan zijn ondertussen depressief geworden vrouw of ze niet alsnog even in de eerste winkel kunnen kijken om het eerste paar laarzen te passen. Als je dit beeld tot de honderdste macht verheft, komt u misschien in de buurt van de werkwijze zoals die door de campagnecommissie wordt toegepast.
In de periode waarin ik deel uitmaak van de commissie heb ik steeds een gevoel van populariteit als ik mijn e-mailbox open. Dit gevoel sijpelt echter al spoedig weg: geen enkele e-mail van een stille aanbidster, noch huwelijksaanzoeken van gewillige meisjes. Het enige wat mijn e-mailbox bombardeert is spam. Dit keer is het echter geen reclame voor viagra-pillen of hopeloze datingsites. Nee, deze spam is afkomstig van de campagnecommissie. Alle belangrijke beslissingen worden via de mail genomen en het liefst een kwartiertje voor de deadline.
Als u dit stukje zo leest zou u denken dat ik zo snel mogelijk gillend weg zou willen rennen bij GroenLinks. Niet is echter minder waar. GroenLinks is als het ware het stilste jongetje van de klas. Het stille jongetje maakt het huiswerk van de veel grotere en sterkere jongen, zodat deze jongen met de eer kan strijken. Het stille jongetje houdt echter zijn mond, hij heeft deze eer niet nodig. Deze stille jongetjes groeien na hun schooltijd namelijk vaak uit tot de Bill Gates-en van de grote mensen-wereld. GroenLinks doet al het zware werk zodat daarna de grotere partijen met de eer kunnen strijken, denk maar aan het nu autovrije Zuideinde.
Hoe mensen GroenLinks-leden daarom kunnen bestempelen als geitenwollensokkentypes, mensen die het liefst bij moeder de vrouw voor de kachel zitten, is voor mij een raadsel. Als GroenLinks-leden dan toch in een hokje gestopt moeten worden, zou ik gaan voor de regenlaarzentypes: mensen die tot in den treuren details bespreken en daarmee je e-mailbox volstampen.
Koen Kluessien
http://edam-volendam.groenlinks.nl/