Stef Baart wil eerst zijn hoofd helemaal leeg maken

Het was de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen wel even wennen aan een kieslijst waarop je het vertrouwde Gemeentebelangen niet meer terug kon vinden. De partij, ooit opgericht door de aimabele Herman Nordmann, bestaat anno 2010 niet meer en de laatste speerpunt van de partij heeft het oog inmiddels op andere zaken laten vallen. Zo stond Stef Baart op de zaterdagochtend dat ik hem opzocht prinsheerlijk zijn keuken te vernieuwen.

Daar heb je nu dus tijd voor?
"Daar had ik altijd al tijd voor. Ik ben vaker met een klus bezig, in en rondom het huis." Jopie Baart vertoont ook haar gezicht om de hoek van de keuken en bevestigt dat Stef zijn hand nergens voor omdraait. "Ik heb dan ook een handige vent." Diezelfde handen worden afgeveegd en we nemen plaats aan de hoge tafel.

Hoe raakte je eigenlijk in Edam verzeild?
"Door Jopie. Verkering, trouwen, je kent dat wel, toch? De keuze voor Edam was niet moeilijk want zelf kwam ik vanaf de Westerweg in de Purmer. Edam ligt er een paar honderd meter vandaan. Ik hoefde er niet lang over na te denken."

Je ouders kwamen van het boerenland?
"Ik ben een Servische Zeeuw. Pa uit Zeeland en moeders uit Servië. Ik heb er nog een neef wonen en mijn moeder - die nog leeft - gaat er nog regelmatig naar toe. Laatst nog met een rollator voor een hulpbehoevende. Die rollators kennen ze daar niet, dus die moeten van ver komen. In ieder geval, ze kwam met dat ding in Servië aan; bleek die vrouw overleden. Stond mijn moeder met haar rollator. Gelukkig zitten ze er daar om verlegen dus dat kwam uiteindelijk allemaal goed."

Hoe kwam je in de politiek? Op jonge leeftijd of was het een geleidelijk proces?
"Ik was al actief bij verenigingen. Coach bij de volleybal, atletiek, voetballen in CatsClan-City en gaandeweg doe je wat ervaringen op. De ‘trigger' was voor mij het ongeluk wat onze Martijn hier voor de deur kreeg. Hij was een jaar of 6 of 7 en ondanks dat je hem waarschuwt voor het oversteken en hij het keurig altijd goed doet, gaat het toch een keertje mis. Er waren toen nog geen stoplichten en er werd hard gereden. Boemmmm. Je hart staat stil. Het liep uiteindelijk goed af, maar ik begon direct een handtekeningenactie voor rotondes. Bij de Zuidpolderlaan en bij het Wijkgebouw. Volgens mij moest dat kunnen. Volgens de politiek niet. Ik dus met een meetlint naar de rotonde bij de AMVO en vervolgens - onder het oog van enige journalisten - naar de twee kruispunten waar ik ze wilde hebben. Paste precies! Uiteindelijk zijn ze er nog niet, maar dat zal niet lang meer duren."

Je eerste politieke daad?
Zo zou je het kunnen noemen. Al snel stond Piet Nordmann voor de deur met het verzoek om bij Gemeentebelangen aan te sluiten. Ik hoefde niet al te lang na te denken.

Wat trof je aan?
Een partij die volop in beweging was, weliswaar grijs van kleur, maar met heel veel antennes in de Edamse samenleving. Het motto was ‘Niet over mensen beslissen, maar voor mensen diensten verlenen'.

Het was dringen om kiezers naar je toe te trekken?
Helemaal waar. De PvdA en deels de VVD visten net als ons in dezelfde vijver. De kans om een grote Edamse partij te worden was dus al niet groot en het is er ook nooit van gekomen, al waren 3 zetels een aardig visitekaartje.

Kon je direct je stempel drukken?
Ik was onwennig, toch redelijk groen als gras en was in eerste instantie puur bezig de fractie te versterken. Het zag er in die tijd goed uit voor de partij, maar na het vertrek van Bob (van der Meulen) hobbelde het toch geleidelijk achteruit. In 2004 gingen wij qua zetels van 3 naar 1.

Toen brak het tijdperk Stef Baart aan?
Na de brand in Het Hemeltje veranderde het gehele politieke landschap en volgde ik Piet Nordmann op als raadslid. Dat is niet eenvoudig in je eentje en vooral niet als je meer een toeschouwer dan een prater bent. ‘I'm a analyzer, no talker' luidt het gezegde en bij mij klopt dat volledig. Het is ook mijn werk. In de politiek heeft het voor mij dus altijd om gedraaid om op het juiste moment de juiste dingen te zeggen."

Dat gaat ook niet zo makkelijk in je eentje ....
Daar heb je een punt, maar wanneer je initiatieven neemt die zowel de Edamse als Volendamse gemeenschap ten goede komen word je zichtbaar. Ongeacht of je nu 8 zetels of 1 zetel hebt. Het gaat er om wat je met die raadszetel doet. Initiatieven zoals een wandelpad door de Zeevang, de 3e ontsluitingsweg naar Volendam die mij 1 zetel kostte of de rotonde bij de Meermin die gaat komen. Je zit er alleen, maar je bent dan toch zeker niet onzichtbaar.

Waarom dan toch de stekker er uit?
Laat ik voorop stellen dat mensen het onbegrijpelijk vinden dat ik er mee stop, maar ik vond dat er een nieuwe kartrekker moest komen. En die kwam .... niet. Ik ben nu 58, mag op mijn 61e stoppen en dan wil je eens wat anders.

Wat is je leukste politieke herinnering?
Dat anderen uitvoeren wat jij bedenkt. Dat is toch geweldig!

Zijn er politici waar je een buiging voor maakt?
Dat doe ik graag voor Gina Sombroek. Gina is een doener en geen prater. Waar anderen mooie babbels verkopen sleept Gina budgetten binnen om goed werk te verrichten. De jeugd in Edam-Volendam op het juiste pad houden is voor haar een speerpunt en dat doet ze geweldig. Groot respect!

En wat ga je nu doen? Een paar jaar achterover leunen?
Ik ben alweer benaderd door enige mensen. Daarnaast ben ik in mijn werkkring met iets nieuws begonnen en denk er na de zomervakantie wel uit te zijn. Het is nu tijd om mijn hoofd eens helemaal leeg te maken.