De verbouwing van Baanstraat 1 (foto)

Meer dan vijf jaren waren Richard en Ingrid Plat op zoek naar een geschikte woning in Edam. Totdat ze juni 2008 bij het witte pand uit 1850 bij de eendenvijver gingen kijken. ‘We waren op slag verliefd. Het voelde het meteen goed, dit is echt ons huis'

[caption id="attachment_32331" align="alignnone" width="465" caption="Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl"][/caption]

‘We wonen hier op een ontzettend mooie plek, overal dichtbij. Het is natuurlijk ideaal dat we naar ons werk bij het Damhotel kunnen lopen. We hebben nog een kleine van zes thuis, dus daar moet je ook bij kunnen zijn', vertellen Richard en Ingid Plat. De keuken zit aan de voorkant van het huis. ‘Alles komt hier binnen, hier leven we echt. We zitten eigenlijk altijd in de keuken, daarom hebben we ook een lange eettafel, waar we gezellig met z'n allen aanpassen. Het is geen grote keuken, maar je hebt ook niet zoveel nodig. Het is echt het hart van het huis.' De keuken loopt verder in de woonkamer waar een nieuwe antieke schouw is geplaatst. ‘De vloeren waren verzakt omdat er een te zware schoorsteen inzat. Het was een art-deco schouw die eigenlijk niet paste, ik kom zelf uit de antiekhandel, dus ik weet uit welke tijd iets komt. We hebben hem eruit gehaald en er is een mooie antieke schouw voor teruggekomen,' vertelt Ingrid.

Serre in ere hersteld
Aan de achterzijde van de woning is de oude serre, die veertig jaar geleden is gesloopt, weer opnieuw gebouwd. ‘Met behulp van foto's en bouwtekeningen hebben we de serre weer in ere hersteld. We hebben er nog niet heel veel gezeten, omdat de tuin nog niet klaar is, nu is het vooral een speelhoek voor onze dochter.'

Wat een werk
Er was veel achterstallig onderhoud in de woning, de cv en het elektra zijn vervangen en de rest van de woning is in oude staat teruggebracht.. De oude lambriseringen zijn gerestaureerd en de oude balken in de plafonds boven zijn opnieuw zichtbaar gemaakt. ‘De plafonds waren overal verlaagd, met zeven lagen over elkaar heen. Behalve zachtboard, zat er jute tussen dat om de 2 cm met spijkers was vastgezet, dus al die gaatjes moesten worden weggewerkt, wat een werk was dat. We hebben heel erg veel zelf gedaan, maar we hebben ook goede mensen ingehuurd zoals timmerman Willem van de Nes. Ingrid deed het werk in het Damhotel en ik was aan het verbouwen, vertelt Richard.'

Joodse onderduikers
Op de eerste verdieping zijn drie slaapkamers gecreëerd en iedereen heeft eigen douchegelegenheid. ‘De oppas slaapt vaak bij ons en voor haar is het wel zo prettig als ze een eigen wasruimte en een beetje privacy heeft. Tijdens het slopen vonden we bedstee deuren die waren weg getimmerd, daar hebben we nu kastdeuren van gemaakt. Dat soort spullen hebben we bewaard en hergebruikt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben hier Joodse mensen gewoond. In de badkamer van de oppas, aan de kant van de buren, zit een deurtje waardoor je van het ene huis naar het andere kon. Als er dan 's avonds werd aangebeld, gingen de kinderen in bed liggen bij de kinderen van de buren. ‘Het deurtje hebben we weer zichtbaar gemaakt. Zoiets moet je natuurlijk laten zitten. De buren hebben op deze plek een kast op hun overloop.'

Oude doopceel
In de badkamer van Richard en Ingrid is nog iets heel bijzonders gemaakt. ‘Van een oude doopceel hebben we een wastafel voor de badkamer laten maken. Bovenop de doopceel is een hardstenen blad gekomen. Bij de meeste antieke wastafels doen de kranen het niet, maar het moet ook praktisch zijn. Dus toen we dit tegen kwamen, was het de oplossing. Vanaf de eerste week in het huis had ik hem al gevonden. Hij heeft overal in huis gestaan en zelfs in de tuin. Hier en daar zijn er wel wat beschadigingen bij gekomen, maar dat heeft wel weer wat.'

Nog 50 jaar!
Overal in de woning is antiek te vinden. ‘Antiek hoort hier gewoon, past heel goed. We zijn allebei geen types voor een modern huis. De vorige bewoners, en de bewoners daarvoor hebben hier beiden 50 jaar gewoond. ‘Dat is natuurlijk een goed teken dat ze er zo lang hebben gewoond. Nu is het onze beurt. We blijven hier wonen tot we 95 zijn.'