De kunst om je eigen geluk te creëren (foto)

Hoewel de Edamse gemeenschap hem al jaren ‘kent' zijn er eigenlijk vrij weinig mensen die hem werkelijk kennen. Deze tengere man die overal opduikt waar het openbare leven een extra impuls krijgt, blijft bescheiden en brengt heel veel tijd door in de achtergrond. Daar, uit het zicht van iedereen, verricht hij pakken met werk voor allerlei doeleinden. Naast werk voor zichzelf is hij er bezig voor bedrijven, verenigingen en - zeer fanatiek - voor het goede doel. Graag zou ik wat meer aan de weet komen over het ‘karakter' Wil Tjoa en niet zozeer van het ‘plaatje' Wil Tjoa.

[caption id="attachment_32394" align="alignnone" width="425" caption="Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl"][/caption]

De werkkamer waar wij van gedachten wisselen is voor liefhebbers van boeken, muziek en fotografie een El Dorado. "Wat heb je eigenlijk niet?", vraag ik hem, onderwijl verwonderd langs vele meters cultuur kijkend. "Vind je het mooi? Hier heb je een boekje wat ik voor jou apart heb gelegd." Een boek over een wedstrijd tussen de laagst genoteerde FIFA-landen op het hoogst gelegen voetbalveld ter wereld. Bhutan tegen Montserrat. Kom er maar bij op.

Waar liggen je roots eigenlijk? Niemand in Edam lijkt het te weten.
Is het zo erg? Dat zal wel meevallen denk ik zo. Nouuuuuu, uiteindelijk liggen mijn roots in China, maar zelf ben ik ben in Indonesië geboren. Ons gezin bestond uit een vader, moeder, 4 zoons en een meisje.

Hoe zag jouw opvoeding er uit?
Ik ben - ongedoopt - Katholiek opgevoed. Als klein kind ben je bij uitstek ontvankelijk voor richtinggevend onderwijs en wat dat betreft was ik naar mijn mening goed op mijn plaats bij Franciscaanse priesters. Zij hebben als het ware de lege harddisk beschreven met de eerste data. ‘Etsen op de ziel', wordt dat ook wel eens genoemd.

En thuis?
Vader was boekdrukker, dus er was een vast inkomen. Hij was bijzonder streng en dat was niet altijd even gemakkelijk. Ik heb - zoals ze dat wel eens zeggen - mijn eigen geluk moeten creëren.

Hoe deed je dat dan?
Door heel hard te leren, te werken, te sporten en nooit tevreden te zijn met wat ik presteerde. Ik was een ongelooflijke perfectionist. De druk stond voortdurend op de ketel. Ik denk dat ik daar later ook de prijs voor heb moeten betalen met een flink aantal bypasses aan mijn hart.

Hoe oud was je toen je naar Nederland emigreerde?
Ik was 11 jaar toen mijn vader in oktober 1951 hier in Nederland een betrekking kreeg. We woonden eerst in Heemstede en zijn later nog eens naar Laren verhuisd. Ik vond het in eerste instantie helemaal niet leuk in Nederland, want de winters waren barbaars koud vergeleken met Indonesië.

School?
Ik deed de MULO en daarna 2 jaar de Handelsschool. Ik vond er eerlijk gezegd niet veel aan. Ergens aan de slag gaan dat lag bij mij meer voor de hand.

Waar kom je dan het bedrijfsleven binnen?
Ik startte bij van Eeghen & Co. Het was een bank en ik kon er aan de slag als manusje van alles. Ik was er werkzaam binnen de administratie. Daarna zat ik in de damesconfectie, was snijderoplegger, zat in de blikmelkhandel, bij Neckermann in de reiswereld, om uiteindelijk bij de Nederlandse Kredietverzekeringsmaatschappij te eindigen. Ik heb er 25 jaar gewerkt en met heel veel plezier. Hier kwam ik ook in aanraking met Edam. In het klantenbestand zaten nogal wat Edammers.

Wat deed je zoal in de 25 jaar dat je er werkte?
Eerst in de administratie, maar uiteindelijk kwam ik terecht in de IT. We moesten overstappen van een papieren naar een digitale administratie. "Wie wil dat op zich nemen", vroeg de directeur. Ik was de enige die zijn hand durfde op te steken. Het was een sprong in het duister, maar het werd een prachtige tijd waarin ik veel vrijheid kreeg om met vallen en opstaan het bedrijf digitaal op te tuigen.

Edam leek je ook wel wat?
Van horen zeggen was het een heel leuk plaatsje, dus wij gingen er in mei 1965 helemaal voor.

Men stond jullie bij de bushalte natuurlijk met bloemen op te wachten?
We waren de eerste import in Edam en als je dan een gehandicapte en een Chinees mag begroeten kan het niet veel zaaks zijn. Gelukkig ontdooide het dunne ijslaagje al snel.

Jullie doken ook vrij snel op in het openbare leven?
Niet direct, maar in 1972 kwam ik als jurylid bij AV Edam terecht. Cor van Bruggen, Freek de Vries en Cees Mooijer waren van die types die er destijds rondliepen en we hebben toen jarenlang enorm genoten van de activiteiten waar wij bij betrokken waren. De 24-uurs loop, de 1000 km-loop, de IJsselmeerloop, prachtige momenten met prachtige mensen. Ik ben naast atletiek ook actief geweest bij de badminton, totdat fysieke klachten daar een eind aan maakten.

Ik herinner mij een sportkrantje ...
Ja de Inform. Dat gemeentelijke sportkrantje werd vanaf oktober 1972 door de gemeente gesubsidieerd en ik maakte er foto's voor. Het liep uiteindelijk vast toen de NIVO - overigens volkomen terecht - klaagde over betaalde advertenties in een gesubsidieerd blad. De stekker moest er dus uit.

Toen kwam er een kanteling?
Precies. Ik kon met de pre-vut en mocht er een eenmanszaakje bij houden. Ik werd dus voor de Nederlandse Kredietverzekeringsmaatschappij de wagenparkbeheerder! Het was een hele leuke tijd waarin ik naast het uitproberen van nieuwe modellen auto's ook nog tijd had om meer te gaan doen met liefdadigheid.

Hoe kwam dat tot stand?
Ik was in 1997 voor het eerst in 46 jaar wegens familieomstandigheden weer naar Indonesië geweest en zag er de armoede en verkommering. Ik zocht naar een goede manier om iets te kunnen betekenen voor de minder bedeelden en in februari 2005 liep ik daar tegen aan. Twee maanden ervoor had de Tsunami vreselijk huis gehouden aan de westkust van Sumatra en ik ontmoette er een Iranese arts die er weeskinderen hielp met het opzetten van kleuterscholen. Dokter Manu zorgt er nu voor dat deze kleuters - net als de kleine Tjoa - de juiste gegevens op hun harddisks geschreven krijgen. De man heeft hiervoor zijn praktijk verkocht om een en ander te financieren. Een fantastische persoonlijkheid met een hart van goud.

Wat is hierin de rol van Wil Tjoa?
Wil Tjoa probeert in Nederland geld te verzamelen om deze 15 scholen (met 1200 kleuters en 5 tieners) aan materialen te helpen. Anders dan in Nederland kent Indonesië geen leerplicht en wordt onderwijs door ouders betaald. Je begrijpt dat ze hiermee nooit genoeg ophalen om 1205 leerlingen van goed lesmateriaal te voorzien. Dus probeer ik via het uitgebreide netwerk wat ik in de loop der jaren heb opgebouwd wat giften los te krijgen voor deze kinderen. Hierbij huldig ik het principe dat ik liever van 400 mensen € 3 ontvang, dan € 1200 van 3 mensen. Ik betrek liever 400 mensen bij de goede zaak dan 3, hoe goed ze het ook bedoelen.

Tot nu toe mag ik niet klagen, al heb ik wel een Stichting opgezet om financieel open kaart te kunnen spelen. De Stichting heet ‘Alle Beetjes Helpen' en beheert de giften. Elk jaar ga ik naar Indonesië en koop er met het ingezamelde geld speelattributen, schoolboeken, potloden, schriften, gummetjes, schommels en nog veel meer materiaal waar de scholen mee gediend zijn. Ik koop het in Indonesië omdat hiermee zowel het arme land, als de arme kinderen er van profiteren. Daarnaast kan ik er natuurlijk veel meer inkopen dan in het dure Nederland.

Er komt een bijzonder initiatief?
Jazeker.Op 4 en 5 juni organiseer ik samen met enige mensen twee sponsordiners in de Singel in Edam. Er wordt door Djon Doets Indisch gekookt en je kunt je hier nog voor inschrijven. Heerlijk eten en tegelijkertijd een goed doel steunen, je kunt het slechter treffen.
Meer informatie? : info@fotowiltjoa.nl en www.fotowiltjoa.nl