Marco Bakker laveert tussen analoog en digitaal (foto)

Zijn allereerste foto's waren te zien in het legendarisch gemeentelijk sportblad Inform. Niet veel later benam hij veel mensen het zicht bij het nemen van foto's van acts die in de Nohol optraden. Het waren slechts korte momenten aangezien hij zijn onderwerpen van alle kanten op de korrel nam. Het waren ook de eerste voorzichtige stappen op weg naar een professionele carrière als fotograaf. Bij veel mensen in Edam is hij bekend van zijn boek ‘Exit Edam', waarin hij zowel landelijk bekende als onbekende Oud-Edammers opzocht in hun huidige verblijfplaats. Het project leverde fantastische foto's op die als het ware van de pagina's af komen lopen. Hij kwam landelijk in het nieuws tijdens een fotoreportage voor Elsevier, toen een verwarde vrouw met haar auto VVD-leider Jozias van Aartsen van de sokken reed. Op dit moment hangt er werk van hem in Volendam, verschijnt er in elke editie van Elsevier minimaal één zwart-wit portret van zijn hand, komt er werk van hem in Barcelona te hangen en exposeert hij in de nabije toekomst zijn beste foto's. Een ‘must' voor de liefhebbers. Maar Marco Bakker is dan ook niet ‘de eerste de beste'.

Hoe ben je eigenlijk in Edam terecht geraakt?
Heel gewoon. Ik ben er geboren. Dat gebeurde in het oude hoedenwinkeltje van Jannie de Bruin - Kamminga, mijn oma. Mijn ouders woonden er tijdelijk in en ik kwam er ter wereld op de verjaardag van mijn oma. Zij was een bijzondere vrouw en misschien door het feit dat ik op die dag geboren ben hadden wij een bijzondere band.

Een beetje krap zo met z'n allen in de hoedenwinkel?
Ik heb er 2 à 3 jaar gewoond tot wij verhuisden naar Voorhaven nr. 132. Dat is het huis waar Gerro Roskam ooit in woonde, vlak naast het speelpleintje van de peuteropvang.

Normale jeugd met een gedegen schoolopleiding?
Eigenlijk wel. Van de lagere school naar de HAVO in Purmerend en daarna in plaats van de HTS toch gekozen voor de MTS voor fotografie in Den Haag die ik keurig af heb gemaakt.

Hoezo een stapje lager?
Nou, ik had dan wel een technisch pakket met wiskunde en scheikunde, maar ik zag mezelf nog niet echt gedijen op de HTS. Daarnaast had ik de fotografie ontdekt en leek het mij een prima alternatief om daar mijn weg in te zoeken.

Was je al een fanatiek fotograaf?
Wat heet fanatiek. Het begon met het maken van vakantiekiekjes met het toestel van pa. Daarna de keuken inrichten als doka en je eerste afdrukjes maken. Best spannend en gaandeweg ontwikkel je bepaalde vaardigheden die je bij zo'n studie goed van pas komen.

Zijn er vaste criteria om op de MTS voor fotografie te mogen?
Toen ik er op wilde waren er 300 aanmeldingen, waarvan er 70 door zijn gegaan. Je hebt een intakegesprek, moet je portofolio laten zien en er is een kleurenblindheidtest. Zolang je maar zegt dat je een 8 ziet zit je goed. De studie duurde 4 jaar en uiteindelijk bleven er maar enkelen over van die 300 die grote plannen hadden.

Dan wacht jou de grote boze wereld
Zo heb ik het nooit ervaren. Ik deed al wat vrijwilligerswerk bij de Nohol in het Filmhuis en had freelance fotowerk voor de Nieuwe Noordhollandsche Courant. Ik zat dus al in het wereldje en had zeker geen angst voor het vervolg op de school.

Je ontwikkelde jezelf als een specialist in portretten
Dat is toch best langzaam zo gegroeid. Wat ik ontzettend leuk vind is mensen ontmoeten en hen vastleggen zoals ik ze zie. Aangezien ik ook nieuwsfotografie deed kwam ik al snel in aanraking met interessante mensen en dan gaat het balletje razendsnel rollen. Je valt vanzelf van het één in het ander. Ik heb ook veel verschillende opdrachtgevers en dat zorgt weer voor een goede spreiding van onderwerpen en persoonlijkheden.

Zwart-wit fotografie lijkt bij Marco Bakker te horen
Dat was voor een lange tijd zeker het geval. Dat had mede te maken met inspiratiebronnen zoals mensen als Ed van der Elsken en Anton Corbijn. Meesters in zwart-wit. Ed's ‘Een liefdesgeschiedenis in Saint Germain des Prés' is een prachtig voorbeeld en daarbij kwam ook nog dat hij een hele aardige man was. Vanuit datzelfde boek ben ik via Ed's vrouw Anneke weer in contact gekomen met de hoofdpersoon Vali Myers en via die connectie weer met Karel Appel, Simon Vinkenoog, Chris Stein en Deborah Harry, de oprichters van Blondie. Ik maakte hierdoor reizen naar Parijs, Positano - een plaatsje niet ver van Napels - en New York. Het gaat allemaal vanzelf. Je ontmoet mensen die je fotografeert en zij brengen je weer in contact met andere mensen die je fotografeert. Voor wat betreft zwart-wit en kleur; ik maak de laatste tijd toch weer meer kleur en laveer tussen digitaal en analoog. Zo heb ik in Detroit een hele mooie serie kunnen maken van de teloorgang van deze autostad en basis van het platenlabel Motown.

Over inspirerende boeken gesproken, ‘Exit Edam' is dat zeker
Dank je. Het idee hiervoor kwam eigenlijk ook weer als vanzelf tot stand. Ik maakte ooit eens een foto van meester-vervalser Geert Jan Jansen die een korte periode in Edam heeft gewoond. Dan ga je nadenken of er niet meer bijzondere Oud-Edammers zijn die je kunt gebruiken voor het maken van een serie. Nou die zijn er wel! Wouter Klootwijk, Betty Schuurman, Saul Poolman, Martijn Roos; Edam is een prima broedplaats voor artistiek talent.

Er zijn veel fotografen die het ene na het andere boek laten verschijnen
Daar sta ik in ieder geval niet tussen. Bij mij suddert het vaak. Stapje bij stapje werk ik toe naar een totaalpakket waar ik dan eventueel een boek in zie. Boeken zijn bij mij langlopende projecten. Ik ben ook meer een fotograaf dan een fotojournalist. Fotografen uit deze laatste categorie zijn sneller in staat om tot een boek te komen waarin beeld en tekst in balans zijn.

Ik zag dat je inmiddels kennis hebt gemaakt met muzikaal Volendam
Ja. Ik heb foto's gemaakt voor ‘One Way Wind', het lokale muziekblad in Volendam. Ik moet je zeggen dat het tot nu toe prettig werken is en ik hoop er het nodige werk aan vast te kunnen plakken. Het wemelt in Volendam van de bandjes en soloartiesten. Binnenkort is er het 3e Klaphekfestival en daar valt ook heel veel moois vast te leggen. Wellicht volgt er binnenkort een serie in de Stadskrant.

Je hoopt eveneens snel te kunnen exposeren?
Het oude atelier van kunstenaar Jaap van de Pol staat leeg en wordt verkocht. In de tussenliggende tijd lijkt er voldoende tijd en ruimte om een expositie op te zetten. Ik heb daar veel zin in zal er op 15 en 16 mei mijn beste werk tonen en aanbieden. Het atelier is te vinden op Pascalstraat 101 in Purmerend.

Laatste vraag; met welk gereedschap werk je?
Zoals ik daarnet al even aangaf laveer ik tussen digitaal en analoog. Voor analoog vertrouw ik op mijn Hasselblad 6x6. Film is nog steeds iets waar ik geen afstand van kan doen en waarom zou ik ook? De resultaten zijn prima. Voor het digitale werk gebruik ik een Nikon D3. Eigenlijk zit het succes hem niet zozeer in het soort apparaat dat je gebruikt, maar meer in hoe je dat apparaat zijn werk laat doen. Een kwestie van de juiste compositie.