De verbouwing van Oosterweg E7
Aan de voorkant ziet de woning er nog steeds uit als altijd: een kleine arbeiderswoning, maar niets is minder waar. Karin Duif en Simon Breederveld hebben langzaam maar zeker van het ouderlijk huis van Karin een riante woning gemaakt, zonder de charme van weleer te verliezen.
‘We zijn hier in 1997 komen wonen en in 1999 hebben we voor het eerst verbouwd,'vertellen Simon en Karin. De garage is bij de woning getrokken en daar is een puntje bovenop gekomen. Het is het ouderlijk huis van Karin: ‘het is helemaal niet raar om er iets anders van te maken. Het was ontzettend hokkerig.' Aan de achterkant van het huis is nu een nieuwe aanbouw gebouwd, een heuse tuinkamer. ‘Eerst hadden we het steeds over een serre, maar dat is meer een glazen koepel en hier is het dak dicht.' Simon vertelt: ‘Bij de aanvraag van de eerste verbouwing kwam hier iemand kijken, die zei toen al: goh, hier kan je mooi een serre bouwen. Karin: ‘Ik vond het eigenlijk al groot genoeg, zeker na de eerste keer verbouwen. De kamer en de keuken zijn ruim en we hebben geen tien kinderen. Alles was mooi opgeknapt en netjes gestuukt en daar gingen ze dan weer in hakken en slaan. Maar toen realiseerde ik me dat de bijkeuken ook weer een stuk groter zou worden en toen werd ik ook enthousiast. Dat is toch je binnenkomst. Goed volk komt achterom, we gebruiken de voordeur bijna niet.'
Binnen vijf weken stond de nieuwe aanbouw. De achterkant is eraf gesloopt en de oude vloer is eruit gehaald. Er komt nu een nieuwe betonnen vloer, ‘als je dan toch bezig bent, kun je het beter gelijk goed doen.' De grond is helemaal afgegraven tot de kleilaag. ‘We hebben een theelepel en vooral een heleboel knikkers gevonden. De oude vloer stond zo bol als wat, was aan alle kanten verzakt en scheef. Daar verdween nog wel eens wat. De knikkers vonden altijd wel een hoekje achter een plint om weg te rollen. Ik heb zelfs nog knikkers van mij van vroeger teruggevonden, nooit verwacht die weer te zien.' De grond is vervolgens verwerkt in de tuin die wel wat extra aarde kon gebruiken. ‘Simon is erachter gekomen wat hij later wil gaan doen als hij niet meer werkt: shovelchauffeur worden,' vertelt Karin. ‘Met het shoveltje reed hij de hele dag met een big smile rond. Daar werd hij helemaal gelukkig van.'Simon vult aan: ‘Je kan zo lekker veel doen met dat ding. Er lag hier er echt een puist grond en dat apparaatje kan gewoon alles helemaal wegwerken.'
Toen het idee werd geopperd, stond er in de tuin een pergola met planten. Karin: ‘die afmetingen hebben we aangehouden. Als ze dan gaan bouwen, schrik je toch hoe groot het wordt. Ik dacht: leuk dat randje, maar in het echt is het altijd groter. Simon krijgt al stoute gedachtes om hier nu een biljarttafel neer te zetten.' De verantwoordelijke aannemer is Jan de Boer. ‘Hij is goed en wij hadden geen haast. Hij was steeds druk dus het kwam onverwachts. Op donderdag hoorden we dat hij maandag zou beginnen. Snel het hele huis opruimen, Ook wel lekker, want dan moet het, dus gebeurt het ook.,' vertelt Karin. ‘We zijn heel erg tevreden over Jan, hij denkt echt met je mee. Als je iets bedenkt dat niet klopt, zegt hij het. Alles past, is in stijl, geen rarigheid.
De aanbouw staat, maar de verbouwing is nog niet af. ‘Het aftimmeren moet nog gebeuren en er komt een nieuwe vloer. Daarna moet er nog een stukadoor, een schilder en dan de kerstboom maar erin denk ik', grapt Karin. ‘Waarschijnlijk zullen we kort na de bouwvak klaar zijn en dan gaan we ervan genieten.' Stukje bij beetje is de gehele woning inmiddels vernieuwd. Alles is verbouwd en er hoeft verder niets meer gedaan te worden. Simon: ‘Op de voormuur na is alles vernieuwd, en daar zitten dan nog wel nieuwe ramen in.' Karin vult aan: ‘Die muur moet nog wel opnieuw gevoegd worden; dan is echt het aller-aller laatste dan. Volgens mijn oom had ik het moeten plat gooien, maar dan staat er iets nieuws. Dat had misschien wel niet meer deze charme gehad. En je kan gewoon blijven wonen. Dit is een lekkere stek, in deze tijd van het jaar zelfs goddelijk. Er zijn al jaren plannen over eventuele bouw in de Purmer, maar dat was al toen ik nog een kind was. Het is te hopen dat het hier nog lang zo mag blijven.'