Edammer Hans de Jong drie weken in spoor van de tour

Even de weg kwijt!
Met een knallende hoofdpijn word ik wakker. Waar ben ik in Godsnaam? Een beetje onvast loop ik naar het raam en doe de gordijnen open. Meteen doe ik ze weer dicht Het felle zonlicht en de aanblik van uitgestrekte wijnvelden kan ik over het algemeen erg waarderen, maar nu krijg ik er alleen meer hoofdpijn van. Langzaam komen de herinneringen naar boven. Ik zit met Gaby en Jeroen in de Tour de France.

Tijdens de oversteek van de Alpen naar de Pyreneeën hebben we een korte vakantie ingepland ten zuiden van Narbonne, op korte afstand van de Middellandse zee. Even lekker bijkomen, even lekker niets doen. Even bijkomen van onze belevenissen in de afgelopen dagen en ons weer opladen voor de hectische dagen die ons nog te wachten staan. We logeren in een oude wijnboerderij waarvan de eigenaar er voor de lol een B&B bij doet. De koude douche waar ik nu onder sta doet wonderen. Ik begin me steeds meer te herinneren.

Rustdag
Ik had besloten onze rustdag te gebruiken om even alleen te zijn. Lekker genieten van een mooi boek in een luie stoel midden in de wijngaard, een wandeling maken, een leuke autorit of gewoon lekker helemaal niets doen. Laat Gaby en Jeroen maar lekker genieten op het strand

Van Gogh
Nadat ik ze op het strand heb afgezet, met de belofte om ze om een uur of zes weer op te halen, besloot ik een andere weg terug te nemen. Ik reed een zandpad op dat zich door de wijnvelden slingerde. Plotseling beland ik in een typisch Frans gehucht, een stadje met dertig huizen, een paar boerderijen, een kerk en een kroeg die gescheiden zijn door een zanderig pleintje met platanen er omheen. Het leek een tafereel zo weggelopen uit een schilderij van Van Gogh. Er hing een sfeertje dat me wel aanstaat, een sfeer waar je een vakantiegevoel van krijgt. Ik parkeerde mijn auto en bestelde een kop koffie op het terras. Op het pleintje vlak voor me speelden een paar stokoude mannen een potje jeu de boule. Ze waren van ouderdom op sterven na dood. Net als het stadje overigens.

Zuid Frankrijk
Een paar anderen keken op een bankje toe of kletsten wat met elkaar. Ik besloot een praatje met ze te maken. Ik weet niet hoe dat met u is, maar mijn Frans bestaat uit een beperkte woordenschat die ik ondersteun met veel handen en voetenwerk. Daarbij ga ik ook steeds harder praten. Net alsof ze mij koeterwaals Frans dan beter verstaan. "Je hoeft niet zo te schreeuwen" zegt een man op het bankje naast dat van ons, "ik kan je heus wel verstaan hoor". Het bleek een Nederlander die dertig jaar geleden met pensioen was gegaan en hier een huis had gekocht. De verhalen over hoe mooi het leven hier in Zuid Frankrijk was kwamen los. Uit mijn ooghoeken zag ik dat een van de oudjes liefkozend over de vormen van mijn auto streek.

Aan de wijn
Het gehucht lag zo afgelegen dat ze waarschijnlijk nooit een moderne auto hadden gezien. Op een gegeven moment stopten ze met hun spelletje Jeu de Boule en ik werd uitgenodigd om onder het genot van een goed glas wijn op het terras wat te gaan eten. Dat kwam goed uit want ik had behoorlijke trek. Mijn weer opkomende hoofdpijn zij me dat ik de wijn beter had kunnen laten staan. Al gauw dacht ik dat ik maar beter een taxi terug kon nemen, maar zou je die hier wel kunnen krijgen? Het werd natuurlijk steeds gezelliger en afgaand op mijn hoofdpijn vermoed ik dat ik op het aanbod van nog zo'n verrukkelijk glas wijn iets te vaak gezegd heb: "Nou nog eentje dan".

Meewarige blik
Een opkomende gedachte joeg me de schrik om het hart. "Waar waren Gaby en Jeroen? En waar was mijn auto. Had ik ze gisteren wel bij het strand opgehaald"? Een blik uit het raam toonde dat mijn auto niet op zijn plek stond, de sleutels had ik nog in mijn zak. De jongens waren niet op hun kamer. Zo goed en zo kwaad als het ging stormde ik naar beneden. Daar wachtte de eigenaar met een brede grijns op Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij een meewarige blik in zijn ogen had, maar dat kon ik me natuurlijk verbeeld hebben. Hij vroeg me of ik wilde ontbijten, of maar direct de lunch wilde gebruiken. Weer verbeeldde ik me dat me meewarig toelachte.

Auto weer terug
Hij vertelde me dat hij gisteren Gaby en Jeroen van het strand had opgehaald en ze vanmorgen weer er naar toe had gebracht. Over mij vertelde hij alleen dat een paar oude mannen uit het naburige dorp me hadden thuis gebracht. Hij had dit nog niet gezegd of er klonk een schor geclaxonneer. Er stond een schitterende T-Ford uit de jaren twintig met drie oude mannen die ik vaag herkende. Een van hen stond me op de treeplank uitbundig toe te zwaaien. Ze vertelden dat ze me hadden thuis gebracht en nodigden me uit met hen mee te gaan om de auto op te halen. "Gelukkig die was dus ook weer terecht". Binnen vijf minuten waren we weer in het dorpje. Ze vroegen me om een afscheidsdrankje te nemen, maar dat heb ik maar afgeslagen.

Bij het uitbundige afscheid kon ik het niet nalaten even met mijn handen over de T-Ford te aaien. Nu snel Gaby en Jeroen op het strand opzoeken. Vanavond maar op tijd naar bed. Morgen wacht ons een drukke dag. Om zes uur het bed uit, op naar de Pyreneeën waar we vier schilderijen gaan maken. Nieuwsgierig naar onze avonturen? Op onze site www.gabygabyontour.com worden dagelijks nieuwe films geplaatst.

Hans on Tour