Hille Kok

Kritisch stukje in vorige Nivo van andere Klaas Bond dan oud-directeur Anker
In de laatste Nivo voor de bouwvak stond een stukje over Hille Kok dat was ondertekend met ‘KLAAS BOND'. In het stukje werd Hille Kok een ‘godsdienstwaanzinnige' genoemd en werd de redactie van de Nivo opgeroepen haar ‘particuliere prutproza' niet meer te plaatsen.

Omdat veel Nivo-lezers de naam ‘Klaas Bond' in verband brengen met de artikelen over het Anker en het begrafenisfonds, wordt het stukje in brede kring aan ondergetekende toegeschreven. Het is echter niet van mij afkomstig maar van een naamgenoot. Ik heb met hem afgesproken dat hij in deze krant een berichtje zal plaatsen waarin hij de persoonsverwarring zelf zal wegnemen.

Intussen wil ik er geen misverstand over laten bestaan dat ik het stukje van mijn naamgenoot zelf nooit geschreven zou hebben en zeker niet in die bewoordingen. In de ingezonden mededelingen van Hille Kok worden problemen als prostitutie, mensenhandel, abortus en euthanasie, op een traditioneel katholieke manier belicht met verwijzingen naar hel, hemel, sacramenten, liefdeskruisjes en andere termen die de oudere Volendammers zich nog goed zullen herinneren. Anno 2010 voelen de meeste mensen zich niet meer aangesproken door die manier van geloven. Een klein groepje dorpsgenoten houdt echter vast aan die traditionele manier van geloven en wil dat - tegen betaling - communiceren via de Nivo.

Het is goed te begrijpen dat dit bij een aantal lezers weerstanden oproept, maar dat is nog geen reden om Hille Kok een ‘godsdienstwaanzinnige' te noemen of om de redactie van de Nivo ter verantwoording te roepen omdat zij haar mededelingen plaatst. Kennelijk heeft de redactie de vrijheid van meningsuiting het zwaarst laten wegen en zo hoort het ook in een vrij land.

De aanleiding voor de felle reactie van mijn naamgenoot was een stuk onder de kop ‘De aarde is bedekt met babylijkjes', waarin abortus als kindermoord werd aangemerkt. Slechts weinig maatschappelijke kwesties worden zo op scherp gesteld door voor- en tegenstanders als abortus. Wat in het ene kamp als moord wordt gezien, wordt in het andere kamp als ‘normale' medische ingreep beschouwd. En waarom zouden de kemphanen zich dan nog inleven in de vrouwen om wie het gaat? Maar aan die inleving bestaat juist zo'n grote behoefte, omdat maar weinig levensbeslissingen zo'n zware wissel trekken op het levensgeluk van een vrouw als een abortus.

Een schrijnend voorbeeld hiervan hoorde ik destijds van Han Snel die als kapelaan in Volendam werkzaam was en in 1996 bij een tragisch verkeersongeval om het leven is gekomen. Ik heb zijn verhaal destijds voor de Nivo in een In memoriam verwerkt en herhaal het hier, omdat het laat zien dat je het onderwerp abortus vanuit hetzelfde katholieke geloof ook op een inlevende manier kunt benaderen.

Abortus en naastenliefde
Tijdens zijn verblijf in Lourdes viel Han een meisje op dat tussen alle opgewekte jongeren een intens verdriet uitstraalde. Han zocht contact met het meisje en kreeg het volgende levensverhaal te horen. Als slachtoffer van incest raakte het meisje op dertienjarige leeftijd zwanger van haar vader en onderging zij onder dwang van die vader een abortus. Twee jaar later werd zij opnieuw zwanger, ditmaal van haar vriendje. Hoezeer zij zich ook verzette tegen een abortus, bij haar vader vond zij geen gehoor. Ze werd afgezet bij een abortus¬kliniek met de boodschap dat zij zonder kindje weer terug kon komen. Zij onderging haar tweede abortus en besloot vervolgens een einde aan haar leven te maken. Lourdes, zo vertelde zij aan Han, was de laatste strohalm om zichzelf te hervin¬den, maar het bezoek aan Lourdes had haar niets gebracht. Met alle overtuigingskracht die in hem was, praatte Han uren op haar in, maar zonder resultaat. Zij wilde niet van hem aannemen dat ze zich niet schuldig hoefde te voelen. Hoe zwaar het hem ook viel, Han moest onder ogen zien dat hij dit meisje niet kon helpen. Na midder¬nacht namen zij afscheid; een verslagen Han restte slechts een gebed voor haar zieleheil.

Toen Han de volgende ochtend een wandeling maakte door Lourdes kwam hij het meisje tot zijn grote verbazing weer tegen. Hij stond perplex omdat hij na hun nachtelijk gesprek de absolute overtuiging had dat zij die ochtend niet meer zou leven. In tegenstel¬ling tot de dag ervoor had het meisje een ontspannen en gelukkige uitdrukking op haar gezicht. Gevraagd naar wat er gebeurd was, antwoordde het meisje dat zij na het gesprek met Han de nacht was ingelopen met het vaste voornemen zichzelf van het leven te beroven. Haar route voerde langs de grot waar Maria aan Bernadette was versche¬nen. Toen zij vanuit een opgelegde drang naar de grot opkeek, zag zij haar twee kindjes op de armen van het beeld van Maria. Onmiddellijk wist zij dat haar kindjes veilig waren en dat God haar had vergeven. Volledig bevrijd kon zij een nieuw leven beginnen.

Naschrift
Het meisje in bovenstaand verhaal ervoer haar bevrijding als een wonder. Maar of je nu wel of niet in wonderen gelooft, dit schrijnende verhaal laat zien dat een abortus ook diepe schuldgevoelens kan veroorzaken in een situatie waarin een vrouw onder dwang tot een abortus besluit. Het gebeurt heel vaak dat een vrouw of meisje in haar hart helemaal geen abortus wil, maar dat doet omdat de ouders erop staan of omdat de echtgenoot nog niet toe is aan kinderen of het gezin compleet vindt. In deze tijd van dure huizen en hoge hypotheekschulden speelt ook de bijdrage van de vrouw aan het gezinsinkomen een belangrijke rol.

Pas achteraf realiseren veel vrouwen zich dat ze, door in te stemmen met een abortus, een probleem - een onbedoelde zwangerschap - niet hebben opgelost maar hebben vervangen door een nog veel groter probleem. En terwijl aan het probleem van een kind dat niet gepland is altijd wel een mouw is te passen, kan dat niet met een abortus. En omdat abortus ook nog eens in de taboesfeer zit, durven vrouwen er met niemand over te praten. Wat dan lijkt te resten is verdringing, met alle gevolgen van dien voor het vermogen onbevangen van het leven te genieten.

Maar dat hoeft niet! En ook hoef je, wanneer je als vrouw/meisje worstelt met de nasleep van een abortus, niet naar Lourdes om verlichting te vinden. Je kunt bijvoorbeeld ook de hulp inroepen van een voor dat doel gesubsidieerde organisatie als de VBOK die je discreet helpt de gevolgen van een abortus te verwerken (zie blz. 2 Nivo voor telefoonnummers). En daar kun je ook terecht als je onbedoeld in verwachting bent en aanhikt tegen een abortus. De VBOK helpt je alles op een rij te zetten en maakt je ook weerbaar tegen druk in je omgeving. Er kan bijv. opvang worden geboden aan meisjes die - zoals het meisje in het verhaal van Han Snel - onder zware druk worden gezet door hun vader/ouders om tegen hun wil een abortus te plegen.

En ouders en echtgenoten die dit lezen, zou ik willen uitnodigen zichzelf in voorkomende gevallen de vraag te stellen wat een abortus betekent voor het levensgeluk van hun dochter of vrouw en daarmee ook hun eigen levensgeluk. Zeker in onze Volendamse cultuur hebben wij de neiging dingen belangrijker te maken dan mensen. Maar wat heb je aan dingen als je daar niet meer van kunt genieten, omdat je laat gebeuren dat mensen van wie je houdt onder die dingen doorgaan? Kun je dan niet beter voor elkaar kiezen?

Met dank voor plaatsing,
Klaas Bond
M. Monnickendamstraat 10
n.m.bond@quicknet.nl

Artikeltje Hille Kok
In de Nivo van 21 juli jl. stond een ingezonden reactie op de publicaties van Hille Kok. Over de identiteit van de auteur, Klaas Bond, is naderhand wat verwarring ontstaan. Als auteur werd door velen de voormalig directeur van Het Anker aangezien. Het stukje is echter NIET van zijn hand, maar van Klaas Bond (Duim) uit de Jacobus Bontstraat, nr. 5.

Redactie NIVO