Openhartig: Nick & Simon

Het is deze maand tien jaar geleden dat twee gebeurtenissen het leven van Nick Schilder (27) en Simon Keizer (26) voorgoed veranderden. Hun eerste optreden samen én de grote brand in Volendam die enkele dagen later diepe wonden sloeg. Maar ze denken er niet meer elke dag aan. De grootste uitdaging in hun leven tot nu toe, Symphonica in Rosso, eist hun volle aandacht op. Nick en Simon maken zich op voor een nieuw hoogtepunt uit hun nu al duizelingwekkende carrière. Na Marco Borsato, Paul de Leeuw en de wereldsterren Lionel Richie, Diana Ross en Sting zijn zij in oktober de zesde act die tijdens Symphonica in Rosso het Gelredome op zijn kop gaat zetten.

„We zijn er zo gelukkig mee, er zo ongelooflijk trots op dat de keuze op ons is gevallen, dat hadden we nooit durven hopen", zegt Nick Schilder in een exclusief gesprek met Privé. Simon vult aan: „De lat ligt erg hoog. Moet je nagaan: we zijn zelf nooit bij een Symphonica in Rosso-concert geweest. We hebben nooit tijd. Maar we hebben ons er de laatste weken wel in kunnen verdiepen door alle dvd's een paar keer te bekijken. Dan word je langzaam wel duidelijk hoe groot Symphonica in Rosso eigenlijk is. Met 600 medewerkers voor- en achter de schermen is het zelfs wereldwijd bezien een van de grootste evenementen."

Producent Mojo is ervan overtuigd met Nick en Simon de beste keuze te hebben gemaakt. Hun succes is zo groot, hun platenverkopen nagenoeg ongeëvenaard. Elk nieuw album wordt tot wel drie keer platina. De optredens en concerten zijn altijd uitverkocht. Maar Symphonica in Rosso 2011 wordt de kroon op wat Nick en Simon met manager Jaap Buijs in tien jaar hebben bereikt. ‘De vrienden van Jan Smit,' zoals ze in het begin steeds werden aangekondigd, zijn op eigen kracht een van de grootste acts van Nederland geworden.

Deze maand hebben de mannen niet eens tijd hun tienjarig jubileum te vieren. Op 22 december 2000 stonden ze voor het eerst als Nick&Simon samen op het podium, tijdens de kerstvoorstelling van hun school. Het publiek bestond toen uit 21 medeleerlingen die meteen razend enthousiast waren. Een goed voorteken, op zich.

Maar wat toen niemand kon bevroeden was dat de stemming in Volendam een paar dagen later op dramatische wijze zou omslaan. Het was negen dagen voor de grote Nieuwjaarsbrand in Café 't Hemeltje. Nick Schilder en Simon Keizer waren in die nacht getuige van het onvoorstelbare drama dat in het muzikale vissersdorp diepe wonden sloeg.

In de Nieuwjaarsnacht van 2001 zagen zij vrienden sterven, anderen voor het leven verminkt raken. Zelf werden zij in één klap volwassen. „Wat daar gebeurde heeft ons natuurlijk veranderd", zegt Simon. Littekens op zijn rechterpols zijn de zichtbare herinnering die hij niet nodig heeft om de verschrikkelijke beelden van toen voor de geest te halen. Erover praten heeft ook niet zijn voorkeur. „Het is verwerkt verdriet", zegt hij berustend. „Het is deze maand tien jaar geleden, maar het is niet meer dat ik er elke dag aan denk. Het heeft me veranderd, zeker. Maar wat mij is overkomen is onbeduidend vergeleken bij al die jonge mensen die het leven lieten. Het verdriet van hun vaders, moeders, broertjes en zusjes. Jongens en meisjes die toen zo gewond zijn geraakt dat hun hele toekomst, na die brand, anders werd dan ze zich hadden voorgesteld."

„Die nacht heeft ons gevormd", knikt Nick. „We schrijven er geen liedjes over. Dat ligt ook zo gevoelig, dat willen we niet. Zelfs praten erover in het openbaar vind ik moeilijk. Maar de impact is natuurlijk enorm geweest. We hebben het van ons afgepraat, samen ook. En, door wat we gezien hebben, hebben we ook wel meer diepgang gekregen. We zijn, waarschijnlijk meer dan leeftijdgenoten die zoiets niet hebben meegemaakt, over het leven gaan nadenken. Een liedje over De Brand, nee, dat zit er niet in. Maar de extra bagage die we eraan hebben overgehouden, zorgt wel eens voor inspiratie bij het schrijven van andere teksten. En het zou kunnen dat die verder gaan, dieper kúnnen gaan omdat wij deze ervaring nu eenmaal met ons meedragen. De dood van mijn vader, toen ik vijftien was, is ook zo'n moment geweest. Op ons laatste album staat daar een liedje over. Dat gaat dan wel over Vaderdag, maar toch...

In de nacht dat het tien jaar geleden zal zijn, staan Nick en Simon op het Museumplein in Amsterdam. Te zingen in een liveshow van de Staatsloterij. Tenminste, als Nick dan niet net vader wordt. Vrienden Kirsten is in januari uitgerekend. „Het lijkt me zo geweldig...", zegt hij. „Als ik Jan (Smit, ES) nu als vader zie... Hij stuitert alle kanten op van geluk. Baby Emma heeft hem zo veranderd. Rustig gemaakt, zelfs. En hij wás al zo veranderd door de komst van het dochtertje van zijn vriendin Liza."

2011 wordt zeker het jaar van Nick&Simon, zoals de afgelopen jaren dat natuurlijk ook al waren. Honderdduizenden verkochte cd's, uitverkochte concerten en nu in de voetsporen van Sting in Symphonica in Rosso, de concertreeks die met Marco Borsato begon.

Het beste bewijs dat die schoolact van tien jaar terug danig uit de hand gelopen is...
Nick: „Ja, het is allemaal wel heel hard gegaan... De 21 toeschouwers op school zijn er wel wat meer geworden. Maar dit wordt wel een enorme uitdaging. We krijgen carte blanche, we kunnen echt ons eigen stempel op Symphonica in Rosso drukken. Met onze eigen hits, daar kunne we niet omheen. Mensen verwachten die natuurlijk, komen er zelfs voor. Maar dan moeten we ook een paar covers doen. Grote hits van anderen die ze helemaal niet van ons verwachten. Daar hebben we al wel wat ideeën voor. En we hebben wel een verlanglijstje met een paar namen met wie we ook wel wat nummers samen willen doen. Maar we hebben nog enkele maanden de tijd om alles voor te bereiden. We spelen met Guido's Orchestra. Daarvoor moeten natuurlijk compleet nieuwe arrangementen worden geschreven. Het is allemaal zo spannend, een enorme uitdaging."

Hoe houden jullie het leuk met elkaar? Het lijkt toch wel een huwelijk...
Simon: „Ons grote geluk is natuurlijk dat we al goede vrienden waren toen we wat met muziek gingen doen. Andere duo's zijn vaak door een producer of een platenmaatschappij aan elkaar gekoppeld. Wij hebben voor elkaar gekozen." Nick: „We beseffen heel goed dat wat ons overkomt zo mooi is, zo groots dat het zonde zou zijn om dat met ruzie uit elkaar te laten spatten. Simon&Garfunkel hadden het jarenlang geweldig, maar zijn uit elkaar gegaan op een niet zo heel leuke manier..."

En hoe voorkomen jullie dat?
Nick: „Omdat we elkaar door en door kennen weten we waar bij de ander de ergernissen zitten. Van die kleine dingen die je onderweg dan probeert te vermijden. Ik kan niet eens iets noemen. Maar we zijn geen van beiden heel grote ego's; we geven elkaar de ruimte en lachen samen heel wat af. Humor die anderen totaal niet begrijpen. Dat is belangrijk, om de sfeer goed te houden. En echt, dat we al bevriend waren helpt enorm."

The Beatles gingen uit elkaar door iemand die niet eens lid was van de groep...
Simon: „Ja, maar een Yoko Ono hebben we niet in Volendam! Onze vriendinnen kunnen het heel goed met elkaar vinden. Wat weer niet betekent dat we ook met zijn vieren op vakantie gaan. Juist niet! Soms moeten we even afstand nemen, zodat we elkaar ook weer eens wat te vertellen hebben. We maken alles natuurlijk samen mee, zodat je op een gegeven moment niet meer weet waarover je het moet hebben. Na onze vakanties hebben we eindelijk weer gesprekstof!"

Nick: „Het gebeurt mij al-tijd als ik ergens alleen ben dat mij wordt gevraagd of Simon niet mee is. Het blad Tina had het idee gekregen om een stripverhaal rond ons te gaan plaatsen. In de eerste versie die we te zien kregen lieten ze ons zelfs samenwonen! Zo van: als Nick opstaat, zit Simon al aan het ontbijt. Ja, haha, daar hebben we heel snel een stokje voor gestoken! Maar we zijn wel heel vaak samen, ja. Dat hadden we tien jaar geleden ook niet kunnen denken. Maar we houden de sfeer ook goed door te ontspannen."

Simon: „En door goed te eten!" Nick: „Ja, op een gegeven moment was de maat vol. Hadden we onderweg gegeten bij een Grieks restaurant. Met van die grijze garnalen, zo vies, zo smerig, dat we het anders zijn gaan aanpakken. Als we nu ergens een groot concert hebben, en dus wat meer tijd, dan maken we er echt werk van om in de buurt een toprestaurant te zoeken. Goed eten, niet per se veel, is belangrijk geworden sinds we ook in zwembroek op tv moeten."

Simon: „Op tijd eten is belangrijk voor de sfeer. Voor ons en voor de ploeg. De voorbereidingen van Symphonica zijn amper begonnen, maar de catering is door Nick en Simon al geregeld, haha! Het wordt dan ook een show van tweeëneenhalf uur die moet staan als een huis. Het moet een onvergetelijke ervaring worden. Voor ons en natuurlijk al helemaal voor de fans!