De verbouwing van de eerste Albert Heijn (foto)

Een huis met een rijke familiegeschiedenis; Simon Dedters is bezig met de verbouwing van het huis waar hij ooit geboren is. ‘Het is natuurlijk heel leuk om het huis zo in de familie te houden.' Met zijn vader Wil vertelt hij over de verbouwing.

[caption id="attachment_39893" align="alignnone" width="465" caption="Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl"][/caption]

Samen met het naastgelegen pand was nummer 12 ooit een woning annex winkel. De eerste Albert Heijn in Edam, opgericht door Albert Heijn in persoon, had zijn zaak op die plek. Vlak voor de oorlog koopt de vader van Wil de twee panden, de winkel van Albert Heijn verhuist dan naar de Kleine Kerkstraat. Ze gaan in het grote pand wonen en het winkelpand wordt verbouwd tot woonhuis en werd verhuurd. Bij de ingang is de dichtgemaakte doorgang tussen de twee huizen nog altijd zichtbaar.

Familiehuis
‘In 1941 heeft mijn vader de gevel laten aanpassen, de rest van het huis is een paar honderd jaar oud. Het was een voorgevel met aan twee kanten een etalage en een terugvallende ingang in het midden. Die gevel is vervangen door een trapgevel. Mijn vader had een tekening voor een nieuwe trapgevel laten indienen. Aan de binnenkant is toen niet veel gedaan, alles is authentiek gebleven. Dat is echt vakwerk geweest, er zit nog geen scheur in en dat met de slappe grond en het zware verkeer hier,' vertelt Wil Dedters. Toen Wil trouwde, ging hij samen met zijn vrouw op nummer 12 wonen. Toen Simon 3 jaar oud was, verhuisd de familie naar de Schepenmakersdijk. Wil: ‘Mijn moeder was weduwe geworden en had niets meer aan een groot huis dus is zij hier komen wonen. Het grote huis is toen verkocht en mijn moeder heeft hier heel wat jaartjes nog gezeten. Er zit een natuurlijke verloop in, er is sprake van een sociale doorgang.'

Meer werk dan gedacht
‘Het is een echt familiepand. Ik ben hier geboren, mijn vader hiernaast. Het is natuurlijk wel mooi om het zo in de familie te houden', vertelt Simon. ‘Er moest wel enig werk gedaan worden, maar we zijn gelukkig al een heel eind,' vult hij aan. ‘Eerst is het gehele dak vervangen. Dat was rot, je kon zo met je hand door het dak. Alles is geïsoleerd, er zijn extra stopcontacten en lichtpunten aangebracht en alles is netjes afgewerkt. De nokvorst is nieuw en de goten zijn opnieuw met loden flappen belegd. Februari dit jaar ben ik begonnen en het gaat best rap, maar er gaat altijd meer tijd in zitten dan je denkt. De laatste paar dagen ben ik vooral met mijn vader bezig, maar ik doe ook veel met mijn vrienden. Ze kunnen me helpen voor specifieke klussen; de ene is een stukadoor, een ander timmerman of metselaar, zo kun je elkaar helpen.'

Niet zo blij
Wil: ‘Hij pakt het goed aan, neemt er ook echt de tijd voor. Het dak is een grote klus geweest, maar het is toch maar gebeurd, je kunt weer even voort.' Simon: Een andere ingrijpende klus was het schoon krijgen van de balken. Die waren oubollig donkerbruin, dat moest ik er allemaal af zien te krijgen.' Wil vult aan: ‘Dat komt door mij, ik heb ze ooit mooi donkerbruin gebeitst.' Simon reageert: Daar was ik dus niet zo heel blij mee, het was een heel werk om weer schoon te krijgen, maar het ziet er weer uit als nieuw.'

Oudedagvoorziening
Het was nooit een droom van Simon om per se in zijn geboortehuis terug te keren. ‘Ik wilde altijd een mooi huis in Edam, het maakte me niet zoveel uit waar. Maar dat ik nu hier terecht ben gekomen, is natuurlijk wel heel bijzonder. Het is vooral een superlocatie, veel beter kan bijna niet.'Wil vult aan: ‘Natuurlijk vind ik het leuk dat mijn zoon in dit huis komt wonen. Als ouder kun je dat aanmoedigen, maar we hebben het hem niet willen aanpraten. We wilde dit pand pas verkopen als we zeker wisten dat de kinderen het niet zouden willen, eerder zou ik het niet verkopen. Het huis werd in de tussentijd verhuurd en onze kinderen konden daar rustig over beslissen. We hebben ze een paar jaar de tijd gegeven, maar Simon begon toch meer over de toekomst na te denken. Hij is nu op een mooie leeftijd begonnen met zijn oudedagvoorziening. Je kunt gewoon het beste beleggen in stenen.'

Simon: ‘De laatste loodjes gaan nog wat worden. Ben blij als ik straks languit op de bank kan liggen in het weekeind of als ik een dag vrij heb en dat ik helemaal niets meer hoef te doen. Beetje mensen kijken die langskomen, lekker genieten, daar kijk ik echt naar uit.'
Grietje de Heer