Ei jij al een eifoon?
Een avondje duurt al snel een uur of 6. Dan is het dus niet onbelangrijk naast wie je zit. Natuurlijk heeft iedereen dan zijn voorkeuren. En dan moet je ook nog eens rekening houden met het effect van alcohol op je buurman of buurvrouw. Sommige worden ineens heel druk, anderen heel sterk en weer anderen ineens heel rijk.
Tegenwoordig valt er een nieuwe categorie te onderscheiden: De i-phone bezitters. Vanaf de eerste minuut wordt dit mooie stukje techniek pontificaal op de tafel gelegd, waarna de martelgang begint. Nog voordat ik mijn eerste kopje koffie op heb, laat mijn buurman alle foto's die vanaf zijn geboorte van hem zijn gemaakt aan mij zien op zijn ‘eifoon'. Na een half uur zoeken blijkt dat ik er ook nog ergens op sta. Het kost me veel moeite om enthousiast te reageren. In de kast heb ik fotoboeken vol met foto's van mezelf, waardoor ik zijn blijheid maar moeilijk kan delen. Maar er is meer. Kijk nou toch eens wat ‘ie' nog meer allemaal kan.
Hij houdt zijn ‘eifoon' in de buurt van de speaker. Na enige tijd komt er in het beeldscherm te staan dat dit nummer ‘The Joker' heet en van de Steve Miller Band is. Triomfantelijk kijkt hij me aan met grote ogen alsof hij zojuist een avondje heeft gestapt met Yuri van Gelder. ‘Ongelooflijk,'zeg ik op het moment dat ik denk: ‘ja duh, dat wist ik ook wel zonder die ‘eifoon'. Natuurlijk kan de eifoon ook via teletekst alle voetbaltussenstanden bijhouden.
Want waarom zou je dat via de televisie doen. Dat is zo jaren '90. Maar dan zijn we er nog niet. Hij heeft diverse nieuwe ‘eps', die allemaal even mooi zijn. ‘Kijk dit is de waterdiepte ‘ep', dan kan je precies zien hoe diep onze haven is.' Kijk, dat is nou nog eens informatie waar je wat aan hebt...In een onbewaakt moment maakt hij opeens een foto van me. ‘Nou ga ik echt iets leuks doen', wordt me een vette worst voorgehouden. Na enkele minuten toont hij trots het resultaat. In het beeldscherm zie ik mezelf, maar dan 30 kilo zwaarder met de kin van Hans van Breukelen. Met veel moeite pers ik er een glimlach uit alsof ik zojuist heb gehoord dat ik tweede ben geworden bij de verkiezing ‘Beste speler van het Pius X toernooi'.
But there's more, lots more. Ongevraagd neemt hij mijn stem op. Al een prestatie op zich, want ik heb al een uur niets kunnen zeggen en me moeten beperken tot: ‘Ja, leuk. Geweldig. Ongelooflijk, dat zo'n apparaat dat allemaal kan etc.' Niet veel later buldert hij van het lachen. Mijn stem is vervormd en klinkt als een poesje. Mijn dochter van 5 zou dit zeker hilarisch vinden. Toen ik 10 was hielden we de ‘play knop' van een cassettebandje half ingedrukt, waardoor je hetzelfde effect had. Vond ik toen al kinderachtig...
De avond sleept zich voort en wanhopig zoek ik steun bij mijn vrouw aan de andere kant. Aan haar wordt echter net de ‘Sinterklaas ep' getoond. ‘Kijk allemaal liedjes, hulp bij rijmpjes, cadeautips etc. etc.' Bij het eerste volgende avondje komt er een verbod op ‘eifoons'. Of toch niet... Van de Sint kreeg ik namelijk een...'eifoon'.
De mate van triomfantelijkheid waarmee de vingers van de ‘eifoon' gebruikers over het scherm glijden. Vroeger stond het voor mij gelijk aan krassende nagels over een schoolbord en nu ben ik ineens de allerergst. Het is als een virus en ik ben ook besmet. Gelukkig heb ik één troost. Als oud ‘Beste speler van het Pius X toernooi', ben ik geheel terecht gevraagd de nieuwe Pius X te openen. Volgende keer meer hierover. Of als je het al eerder wil weten, check dan even je ‘Beste speler van het Pius X toernooi ‘ep' of je ‘eifoon'.
