Hond die schrijft

Wat was ik blij dat mijn baasje vertelde dat er eindelijk losloopgebieden gekomen zijn in Volendam. De Nivo stond er bol van met foto's erbij. Liep de hele dag achter mijn baasjes aan om ze te laten weten dat ik wel erg nieuwsgierig was naar de plaatsen waar ik kan rennen en spelen met andere honden.

Eindelijk gingen we op inspectie, eerst maar eens naar het Marinapark. Wat blijkt, ik mocht los, deed twee stapjes... en "Ho!" riep de baas ik mocht niet verder want het losloopgebied was al afgelopen. "Maar baasje, ik heb helemaal nog niet gerend". "Ja dat spijt mijn dan, het is niet groter, je kunt hier niet je benen strekken, misschien moeten we even bij het Boelenspark gaan kijken". Zo gezegd zo gedaan.

Maar daar aangekomen mocht ik ook maar twee tot drie stappen doen, groter was het niet. Maar de ijsbaan is toch wel groot, als me baasje even niet kijkt dan neem ik mijn kans waar, hier kan ik even met andere honden spelen. De baasjes stonden te kijken wat het losloopgebied voorstelde. (Niets dus). De moed zont naar mijn pootjes. Mag ik dan nergens rennen? Dan maar op naar de ontsluitingsweg van de Broeckgouw bij de volks tuinen. Hier kon ik echt niet los, daar rijd verkeer, en echt ik wil zo graag even rennen en spelen.

Na een uur waren we weer thuis, was niet moe en voldaan, geen sociale contacten met andere honden gehad, voelde me eenzaam en alleen. Ach het is niet de schuld van mijn baasjes, die proberen altijd 01 het mij naar mijn zin te maken.

Maar Dhr. Runderkamp, ik hoop dat u het met mij eens bent dat dit niets voorstelt. Misschien is het wat om een keer mee gaan naar het Hemmeland en eens te kijken wat er van een losloopgebied verwacht mag worden.

Hondjesgroet, Simba