Tijdloos trauma (foto)

Charles Jonk van voormalige Kakatoe belandde na Nieuwjaarsbrand in nachtmerrie met nasleep
Velen dachten het hardop, destijds. ‘Als we eerst maar tien jaar verder zijn'. Dan heeft de ramp een plek gekregen, zit er wellicht een stoflaagje op dat deel wat in het geheugen opgeslagen is. Maar dat laagje blijkt in veel gevallen een dun vliesje. Verwerkt, onverwerkt, weggestopt of tegen beter weten in keurig opgeborgen, tien jaar na de Nieuwjaarsbrand in De Hemel is er een moment van herdenken, van stilstaan bij. En borrelt alles weer op richting oppervlakte. Charles Jonk (64), destijds mede-eigenaar van het naastgelegen bar De Kakatoe, voelde zich tijdens die naargeestige nacht een hulpeloze hulpverlener.

Maar hij verrichtte in die uren net als zijn vrouw Els Bond, zoon Alex en al die honderden anderen op en rond de dijk een heldendaad. Het was geen fictie, geen film; het berustte op werkelijkheid wat ogen, oren en geest te verwerken kregen. Tien jaar na dato vertelt hij. Waar hij een decennium lang veel vaker zweeg. Het brok voortdurend in de keel hangend, de tranen hoog zittend. ,,Ik heb me nooit kunnen voorstellen dat een mens in een paar uur tijd naar de kloten kan gaan, terwijl ik zelf fysiek niks had. Die uren hebben mijn leven veranderd. Een emotionele tik gegeven. Je zou zeggen dat het minder moet worden, na tien jaar. Maar nog elke keer als ik er over praat..."

In totaal zat hij 39 jaar met Bar De Kakatoe, wat nu Café Lennon's is, aan de Haven, naast het pand waar de ramp zich zou voltrekken. ,,Wij kregen destijds al regelmatig bezoek van brandweercommandant Kees Bont. Als ondernemer vond je dat dan lastig, die nieuwe veiligheidsvoorschriften. Maar het feit dat hij daar aan werkte, was goed én nodig. We hadden geen enkel idee dat we eigenlijk altijd in een levensgevaarlijke situatie hebben gezeten. Hadden de brief gekregen van dat de kersttakken geïmpregneerd moesten worden. Anders mochten we ze niet ophangen. Veertig pakken met kersttakken gingen tegen het plafond aan. Geen mens dacht toch dat het ooit mis kon gaan. Je dacht er niet aan dat er een ramp boven je hoofd hing, letterlijk en figuurlijk.

Met die brief had Bont ons bewust gemaakt van het brandgevaar. We hadden inmiddels een brandtrap geplaatst, aan de achterkant. Maar wij zijn gewoon de dans ontsprongen. Ook bij ons zouden ze als ratten in de val hebben gezeten. Al waren wij met oud & nieuw al geruime tijd dicht en mocht mijn zoon Alex destijds de laatste jaren met zijn vrienden in De Kakatoe zitten."

Klik hier voor het hele artikel.