'Kwaad als ik mijn knoopjes niet vastkrijg'

Fotograaf Suzan van de Roemer en journalist Eddy Veerman portretteerden in 2003 en in 2010 dezelfde brandslachtoffers voor de tentoonstelling 'De Kracht van Volendam'. Vandaag: Karen Zwarthoed (24).

„Als ik terugdenk aan de beginperiode na de ramp, vraag ik mezelf af hoe we toen uit konden gaan, terwijl we er zó uitzagen. Het hielp dat iedereen het in Volendam accepteerde omdat we met zovelen waren. We hebben elkaar. Als je alleen loopt en je wordt bekeken, voelt dat toch anders. Dan kan dat aan je vertrouwen gaan knagen. Op m'n werk in Amsterdam zien de vaste klanten het niet eens meer. Het is gewoon geworden. En nog steeds als we uitgaan, is het gezellig. Alcohol kan emoties losmaken, maar als dat eens gebeurt, zeggen we meestal: nou effe gezellig doen, morgen praten we daar verder over.

Tien jaar! Wat zijn ze snel gegaan. Vlak na de brand keek ik niet verder dan morgen. Wat gebeurde er op dat moment veel. Persoonlijk kreeg ik ook heel wat voor mijn kiezen. Mijn handen waren bijvoorbeeld zo toegetakeld, dat ik niet eens meer kon schrijven. Maar ik leerde ermee omgaan. Op de computer ben ik nu sneller dan mijn collega's. Je went jezelf noodgedwongen een andere manier aan.

Alleen met knoopjes los- en vastmaken heb ik moeite. Dan kan ik soms kwaad worden. Het is met alles een kwestie van doen. En dan vind je al gauw alles gewoon. Weer naar school gaan, aan het werk. Of dat ook echt zo gewoon is? Wij vinden van wel. Daar mogen we misschien best trots op zijn. Mijn ouders zullen dat ook gerust zijn. We zijn van ver van gekomen. En hebben toch bereikt dat we hier nu zo staan."