Cor Wouda vecht voor een rechtvaardige wereld (foto)

Wanneer je in Edam de naam Cor Wouda noemt heb je grote kans dat je tientallen verhalen te horen krijgt over de volhardendheid waarmee hij minderbedeelden in deze wereld een duwtje in de rug wil geven. Wouda staat bekend om zijn tomeloze inzet, vindingrijkheid, voet tussen de deur en een netwerk dat de aan elkaar geknoopte visnetten van de Nederlandse haringvloot makkelijk overtreft.

Praten met Cor Wouda is één ding, er een makkelijk lopend verhaal van maken is heel wat anders.  Wouda loopt dermate over van anekdotes, ideeën, vragen en antwoorden dat je al snel door de bomen het bos niet meer dreigt te zien. Toch kun je niet anders dan respect opbrengen voor het werk wat hij en zijn team van Humaneth verrichten. "Iemand moet het toch doen", weet Wouda te zeggen en daarmee slaat hij de spijker op de kop.

[caption id="attachment_40615" align="alignnone" width="292" caption="Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl"][/caption]

Waar liggen je roots?
In de Zaanstreek. Wacht even, ik pak wat leuks (haalt uit de boekenkast een dik zwart boek). De titel van dit boek is ‘Wouda uit Krommeniedijk'. Het is een compleet overzicht van het geslacht Wouda uit Krommeniedijk. Iedereen staat er in en zoals je ziet is het prachtig uitgevoerd. Zelfs de bekende zwemmer Marcel Wouda komt nog aan bod. Oh ja, die knappe knul daar, dat ben ik (geeft een dikke knipoog).

Wanneer begon je reis richting Edam-Volendam?
Wij maakten met ons gezin eerst nog een tussenstop in Purmerend. Mijn vader was huisschilder en kon in Purmerend aan de slag. Na mijn lagere school ging ik naar de LTS in Amsterdam-Noord waar ik het diploma metaalbewerker haalde. Toch trok mij het werk in de metaal niet zozeer en na verloop van tijd kon ik van mijn hobby mijn beroep maken. Klassieke muziek was mijn lust en mijn leven en 22 jaar lang kon ik in de winkel mijn ei kwijt. Ik verkocht er platen, bladmuziek en geluidsdragers van hoge kwaliteit zoals Bang & Olufsen. Pas nadat ik de winkel had verkocht kwam ik eerst in Volendam en daarna in Edam terecht.

Zat je toen al volop in het sociale werk?
Niet zozeer. Ik maakte deel uit van de Culturele Raad Edam-Volendam, maar dat bleek geen al te daadkrachtige organisatie en werd uiteindelijk ook opgeheven. Tegen die tijd werd ik ook erg ziek. Gelukkig is dit uiteindelijk zonder ernstige problemen gebleven.

Die ervaring moet bij jou de trigger zijn geweest om iets voor de minderbedeelden in deze wereld te gaan doen
Daar kon je best gelijk in hebben. Het lag toen weliswaar nog niet aan de oppervlakte, maar het zaadje was door deze ervaring zeker geplant.

En toen brak de hel los
Het was het begin van een dollemansrit waar ik nog steeds mee bezig ben. Die ging van start in Bulgarije waar ik tijdens een vakantie geconfronteerd werd met toestanden in het plaatsje Assenovgrad, die duidelijk aangepakt moesten worden. Bij diverse instellingen was het echt "Comedy Capers". Ik vond dat hier toch echt iets moest gebeuren en ben gestart in samenwerking met deskundigen en vrijwilligers aan een inventarisatie. Daaruit is een hulpproject tot stand gekomen waarin uiteindelijk particulieren, overheids-organisaties, de Europese Commmissie en het bedrijfsleven volop participeerden. Een mammoetorganisatie! Er zijn in negen jaar tijd 48 transporten met hulpgoederen naar Bulgarije geweest. Naast dit uitgebreide project waren wij ook nog in staat een jongetje te helpen dat een mismaakt gezicht had. Na flink wat lobbywerk kon het ventje in het VU geholpen worden en zag zijn toekomst er plotseling veel beter uit. Het project met Bulgarije werd op 1 januari 2007 beëindigd.

Wat laat bij jou het klokje tikken?
Wat laat bij mij het klokje tikken ? ........... Tja dat is toch het vooruitzicht op een gevecht voor een rechtvaardige en eerlijke wereld. Dat klinkt misschien wat zweverig, maar het is toch echt zo. De meeste mensen zien 's avonds op TV rampzalige dingen en vinden het heel erg voor betrokkenen. Ze gaan naar bed en de volgende ochtend zijn de meesten het weer kwijt. Dat wordt heel anders als je er midden in zit. Zodra je de ellende lijfelijk ondervindt heeft dat een blijvende impact. Helemaal als het kinderen betreft. Je wordt er zowat beroerd van en peinst jezelf suf hoe deze dramatische omstandigheden opgelost kunnen worden.

Je hebt de reputatie dat zodra iemand met jou in gesprek raakt er geen ontkomen aan is
Iemand moet het toch doen? Toevallig ben ik die persoon en ja, ik geef niet gauw op. Er zijn in deze wereld al genoeg ‘belangrijke' mensen die veel babbelen over hulp aan derden, maar die uiteindelijk geen klap uitvoeren. Daar wemelt het van. Die zijn bij mij aan het verkeerde adres want ik vertel het ze ook recht in hun gezicht. "Slap", krijgen ze dan van mij te horen. Meer hoef ik niet te zeggen want ze begrijpen precies wat ik bedoel.

Wat is je grootste meevaller tot nu toe?
Wij hebben voor ons huidige project in een breed vlak enorm veel respons gekregen, zowel van particulieren als van het bedrijfsleven en zelfs vanuit een fonds van de Europese Unie. Daar zijn de ontvangers - en niet in de minste plaats de Stichting Humaneth Noord-Holland - heel erg dankbaar voor.

Wat was jullie grootste tegenslag?
De corruptie die ik heb meegemaakt in de voormalige Oostbloklanden en het getreiter en de vernedering door douanebeambten. Die laatste groep mensen zien trailers vol met kostbare hulpgoederen. Dan steekt de kift op en laten ze je rustig 3 dagen bij de grensovergang staan in hevige vrieskou om iets van je los te krijgen. Trouwens, ik heb nooit iets toegegeven. Maar ..... ik heb er wel voor moeten boeten. Het zijn tenslotte goederen die niet voor hun bestemd zijn en daar moeten ze van afblijven.

Hanteer je een beproefde tactiek om dingen gedaan te krijgen?
Je kunt ludieke acties organiseren, probeer hierbij zo mogelijk kinderen te betrekken en benader doelgericht bedrijven en instellingen om ze in te kunnen voegen in het plan dat je hebt uitgewerkt. Sceptici zullen versteld staan, maar zakendoen gaat niet zelden hand in hand met liefdadigheid.

Je bent momenteel actief in Letland?
Klopt. Wij zijn nu bezig met het tot stand brengen van een renovatie en herinrichting van een kinderinternaat voor speciaal onderwijs in Lamini. Daarnaast willen wij proberen er rond 2012-2013 een gymzaal gebouwd te krijgen. We hebben nu nog niets, maar het gaat natuurlijk gewoon lukken want mijn motto is: ‘het onmogelijke proberen mogelijk te maken'.

Voor wie heb jij de grootste bewondering?
Voor mensen die iets voor elkaar krijgen voor een ander. Nu kom ik toevallig veel op de voorgrond, maar ik vertegenwoordig natuurlijk wel een flinke groep vrijwilligers die onzichtbaar blijven en die toch geweldig werk doen. Voor hen heb ik de grootste bewondering.

Hoe kijkt jouw gezin tegen jouw activiteiten aan?
Het gezin leeft er in mee. Ik ben gepensioneerd en kan dus vooral overdag veel werk verzetten zodat ik 's avond tijd heb voor de huiselijke zaken. Nee, dat gaat best goed (vrouw Trudie knikt bevestigend).