Volendam

Het was hier en daar wat rumoerig, de jaarwisseling. De bekende brandjes, incidentje hier en daar, wat relletjes en helaas twee vuurwerkdoden. Het hoort er kennelijk bij, het went bijna. Feest overheerste. Dat geldt niet voor Volendam, waar tien jaar geleden café De Hemel veranderde in de hel. Dit weekeinde stond het dorp letterlijk stil bij herdenkingen aan de ramp waarbij veertien jonge mensen de dood vonden, honderden lichamelijk voor het leven werden aangetast en nog meer mensen innerlijk littekens opliepen. Dat went nooit, overal in Volendam zijn de gevolgen van de brand dagelijks nog zichtbaar.

Toch, uit de talloze verhalen van slachtoffers, nabestaanden en hulpverleners spreekt een opmerkelijk beeld. Velen zijn, de omstandigheden uiteraard meegerekend, relatief goed in het verdere leven beland. Dat heeft te maken met de enorme en professionele aandacht die iedereen kreeg, dat heeft misschien nog wel meer te maken met het saamhorige karakter van het dorp. De zo vaak te pas en te onpas gebruikte term 'hechte gemeenschap' (muziek, sport, wij' en de rest van de wereld) is de beste balsem voor de ziel geweest en is dat nog. „Het ongewone is hier gewoon geworden", aldus een man die tien jaar geleden zwaargewond raakte. Daarmee zeggende dat de Volendamse gemeenschap de slachtoffers zich 'veilig' heeft laten voelen. Daarmee zijn de gevolgen van de brand niet kleiner gemaakt, maar op een bijzondere manier serieus genomen.

Fred Hoogendoorn