Wansmaak
Smaak. Volgens het spreekwoord valt er niet over te twisten. Volgens de gemiddelde Edammer woon je in een mooi huis als je gordijnen eeuwigdurend 'in de was zitten' en volgens sommige Volendammers als je een Swarovski museum in je huis hebt. Over wansmaak zijn wat meer mensen het met elkaar eens.
Laatst werd ik er in de Club van 200 weer even pijnlijk aan herinnerd dat ik een wanstaltige 'Nacht van de Wansmaak' had georganiseerd in De Molen. Automatisch gingen mijn gedachten weer terug naar een blakke donderdagmiddag in 2006. Ik reed in mijn Saab uit 1980 (volgens velen de lelijkste auto ooit gemaakt) op de A2 en luisterde naar good old Henkie Westbroek op 3FM. Dat mocht ik toen nog. Nu luister ik natuurlijk alleen nog naar 100%NL...Hij gaf kaarten weg voor de 'Nacht van de Wansmaak'. Een 5 uur durende filmvoorstelling, waarin alle slechtste filmfragmenten aller tijden achter elkaar werden afgespeeld. Ja, dan hang je natuurlijk meteen in de telefoon, want dat wil je niet missen. En ja hoor. Ik won twee kaarten voor dit nachtelijke fenomeen. Het was meteen dezelfde avond al, dus ik moest alleen nog even iemand zien te vinden die een even vreemdsoortige vorm van humor had als ik.
Toen bedacht ik dat ik ooit met Jeroen Lamkamp de licht sadistische C-film SS-camp womens heil had gekeken. Eén telefoontje was dan ook genoeg om hem over te halen. Logisch achteraf, want het Pius Toernooi van 1995 was tot dan toe ook het hoogtepunt uit zijn leven. Ook dit zou dus zomaar eens memorabel kunnen worden. Aangekomen in een donker klein bioscoopje, voltrok zich een ongelooflijk 5 uur durend schouwspel. Een Belg (over wansmaak gesproken) moest de boel aan elkaar praten. We begonnen de avond met genre horror. Weerwolven met pakken aan waar Ons Pogen zich voor zou schamen, mummies waarbij je het merkteken van de closetrollen nog zag zitten en zombies die aan duidelijk zichtbare draden door de lucht vlogen. Jeroen keek mij verwijtend aan, maar we waren er nog lang niet.
Science fiction was het volgende onderdeel. Twee mannen in kartonnen robotpakken die elkaar te lijf gaan, een jongen die op een supersonische hyperkinetische fiets race auto's inhaalt, marsmannetjes die overal groen waren behalve achter hun oren. Genieten geblazen dus. Daarna ging er een geroezemoes van opwinding door de zaal. Het was tijd voor de Tiroler seksfilms waarin heel wat 'afgeboemst' werd. `Hmm ja so geht's gut. Hmm ja mach wieder. Hmm ja ich komme. Ich spritze!' Altijd lachen met die Duitsers. Zoals altijd bleef het mooist voor het eind bewaard. Het was inmiddels al diep in de nacht, en mijn been was blauw van alle beuken die ik van Jeroen had gehad na het zoveelste dieptreurige fragment. Het was tijd voor het rariteitenkabinet. Op seks beluste Romeinse keizerinnen, vechtende gorilla's met gympies aan, een Chinees mannetje met één been en één arm (The Cripled Master) die tien man in elkaar stampt en als het ultieme 'toetje': Breasts that kill'. Een film over vrouwen die `slechterikken' doden met hun borsten.
Helemaal verdoofd kwam ik thuis, waarna ik direct besloot mijn eigen 'Nacht van de wansmaak' te organiseren in de Molen. Dit moest ik met anderen delen. Ik had een lokale kermiszanger geboekt en gelukkig nam hij het sportief op toen hij bij aankomst zag dat het om de 'Nacht van de Wansmaak' ging. Op een groot scherm werd de film vertoond die ik op DVD had gekregen (zat ook in het prijzenpakket). Helaas bleek Volendam hier nog niet helmaal klaar voor. Ook de hapjes (meelwormen en levende sprinkhanen) vielen niet in de smaak.
Misschien dat ik het nu weer eens moet proberen. Nu half Volendam op Uggs, Crocks of die Birkenstock slippers (die me doen denken aan lelijke zusters met zwarte lange haren haar op hun benen) loopt, hebben we het juiste niveau volgens mij inmiddels wel bereikt...