Schaam je, haar!
Deze week was ik maar liefst twee keer in het Sportfondsenbad. Een keer met mijn jongste dochter voor les zwemmen en een keer met beide dochters om te ‘vrij zwemmen'.
Zoals de laatste tijd wel vaker gebeurt als ik ergens kom riep dit weer allemaal herinneringen op. Daar lag ik ook als klein jongetje in het water. In mijn gedachte zie ik Evert Smit staan in een korte broek. Met een stok met een grote haak eraan dreigt mijn kleine teen te ‘amputeren', als ik niet wat beter me best ga doen. Ik zie Anneke weer in het water staan met een bril op die haar hele gezicht haast bedekt. Mijn gedachten worden verstoord door een bekend stemgeluid.
‘Maar dat kan toch helemaal niet', denk ik bij mezelf. Dat lijkt de stem van Anneke wel. Maar die was in mijn kinderogen rond de 50. Snel reken ik er 35 jaar bij en ze moet al 85 zijn. Dan geef je toch geen zwemles meer mag ik hopen. Dan vertel je sterke verhalen in het Sint Nicolaashof over gewonnen bekers van het Pius X toernooi.
Ik kijk nog eens goed. Het is echt Anneke. Ze ziet er nog precies hetzelfde uit!
Ik schat haar nu weer rond de 50. Anneke heeft het geheim van de eeuwige jeugd gevonden! ‘Misschien ligt het wel aan het water', denk ik bij mezelf. Het is dan ook geen toeval dat ik op zaterdag alweer met mijn kinderen in het Sportfondsenbad ben. Daarmee wordt het aantal keren dat ik daar de afgelopen twintig jaar ben geweest in een keer verdubbeld.
Ik zie allemaal vaders die ‘quality time'' hebben met hun kinderen. Ook ik ben best een beetje trots op mezelf. Mijn vader heeft nooit met mij gezwommen. Sterker nog, hij was zelfs niet aanwezig toen ik moest afzwemmen. Ik kreeg achteraf wel een rubberboot van hem. Dat dan weer wel. Maar goed, ik dwaal af. Het zwembad dus. Gelukkig zijn hier nog wel mensen met lichaamsbeharing. Laatst was ik een groot saunacomplex en nu weet ik ook waarom dat zo heet. Je krijgt er namelijk een COMPLEX. Buiten onze dorpsgrenzen is lichaamsbeharing blijkbaar helemaal ‘uit'. Liep ik daar als enige compleet voor schut met borst- en schaamhaar.
Je zag de mensen hoofdschuddend kijken alsof er brul aap rondliep. Wat is er mis met een beetje haar? Ik zag vrouwen met ‘lekke binnenbanden', borsten die hun navels bedekten, mannen met wratten op hun achtersten waar weelderig haren uitgroeide als ware het de hangende tuinen van Babylon en ‘klootzakken' die de zwaartekracht niet konden weerstaan. Niemand keek er twee keer naar om. Maar nee, als je met een gezond bosje schaamhaar rondhuppelt, kijken ze je aan alsof je een besmettelijke huidziekte hebt.
Nee, dan nog liever een ‘eifoon'! Je kunt er ook zulke ‘leuke' foto's mee maken...