Van de kook
Zaterdagavond was ik te gast bij de Vrienden van Amstel Live. Als VIP natuurlijk, want we gaan natuurlijk niet tussen het voetvolk staan. Of zoals de Romeinen het zo mooi zeiden: het plebs. Dat zijn nu eenmaal de privileges die ik als oud beste speler van het Pius X toernooi nog steeds geniet. Daar kwam ik in gesprek met Jaap Kwakman, waar ik een speciale band mee heb sinds onze gezamenlijke kookcursus bij Niels en Willem Runderkamp. Later die avond spoelde ik ‘de film' van deze memorabele avond nog eens terug en stapte ik in gedachten weer door de deur van hun pand op het Slobbeland.
Willem en zoon Niels stonden ons in een zwarte jas op te wachten als waren zij Jules Deelders die staan te wachten op makke lammetjes voor de slacht. Op de tafel stonden 6 gaspitjes te wachten op wat ging komen. Nadat Robert Jonk (de minst knappe van die tweeling) en Carlo Konsul samen met hun ega's te laat waren aangekomen, besloten wij gezamenlijk dat de afwassers bij deze waren aangesteld. Na een rondleiding door het pand, "dit is mijn bureau, hier zit ik" - dat was even net zo boeiend als een cursus kantklossen - werd het daarna steeds leuker.
Echt leuk werd het toen mijn buurman en buurvouw, Jaap Kwakman van de 3JS en zijn lieftallige vriendin Jenny, een karbonaadje gingen bakken. Ondanks alle tips van Niels gooide hij het vuur hoog op en vergat hij het vlees om te draaien. Al snel was zijn stukje vlees net zo zwart als de jas van Willem. De legendarische reclame "gelukkig heb ik meer verstand van gitaren" schoot direct door mijn hoofd. Aangezien ik Jaap ken als rockgod, genoot ik er stiekem van om hem als gewone sterveling zo te zien falen bij het bakken van een stukje vlees.
Maar nadat ik er nog eens goed over nadacht, begreep ik het pas goed. Jaap snapte het juist wel en ik niet. Hij verprutste het meteen dusdanig, zodat hij thuis nooit meer iets hoeft te doen. Terwijl ik, die zo braaf het mooiste stukje vlees van de klas had bereid, nu moest vrezen voor de toekomst. "Zet jij het vlees alvast op, jij kan dat zo goed. En schil dan ook meteen even de aardappels."
Terwijl Willem en Niels het ene na het andere rode wijntje opentrokken vertroebelde mijn geest dusdanig dat ik ook op Jennifer Ewbank had gestemd tijdens The Voice. De avond werd steeds gezelliger en mijn vermoeden dat een kookcursus o.l.v. twee echte levensgenieters wel eens erg leuk zou kunnen worden werd ruimschoots bevestigd. Mijn vrees dat dit samenzijn tot dezelfde taferelen zou leiden als de welbekende zwangerschapsgym clubjes bleek gelukkig ongegrond. Een jarenlang: "Oe, ik heb toch weer bedakt met mijn biefstukje, hij was helemaal aangebrand." ‘Oe ja, dat had ik met mijn karbonaadje die ging ook veel te snel, het leek mijn man wel in bed hahahahaha.' Gelukkig zaten we niet als rosbief in een netje en hebben we daarna nog maar een keer bij Jaap gegeten.
Dat hij voorafgaand daaraan bijna zijn vinger eraf sneed (het haalde zelfs RTL Boulevard) was slechts bijzaak. Wat moet je als gitarist nou met je vingers? Moraal van dit verhaal. Ju kennu bétur niks kennu, want alles dat je kennu moe ju doen!
Koop voor meer Adriaan Veerman de nieuwe 100%NL die vanaf vandaag in de winkel ligt.