Wat een toestand!
Hallo allemaal. Vandaag heb ik een erg belangrijke mededeling voor u. Ik heb de Nivo gevraagd dit bericht daarom een aparte steunkleur te geven. Maar met die lui moet je nog maar afwachten wat ze er van maken. Ze doen nooit precies wat ik wil. Dat heb je met die journalisten.
We hadden nog zo afgesproken dat we het strikt geheim zouden houden, want in mijn functie past het natuurlijk niet dat bekend wordt dat ik Mevrouw Louter enige tijd geleden op straat heb gezet. Daar was ook alle reden toe. Door haar schuld vergaloppeerde ik me regelmatig. De druppel die de emmer deed overlopen was het overkoken van de soep. Ik zou voor mij gasten een eigenhandig gebrouwen soepje opdienen. Mevrouw Louter had echter verzuimd mij te vertellen hoe lang dat precies moest koken. Toen is het overgekookt . De hele keuken is een bende geworden en mijn goeie goed zat ook onder de rode smurrie. De volgende morgen heb ik haar verteld dat ze kon vertrekken. Ik wil niet nog eens voor gek staan.
Dat daar nu allerlei speculaties over de ronde doen en dat suggestie op suggestie wordt gestapeld, is al erg genoeg. Nu is er ook nog door onverlaten een rapport gepubliceerd waarin ik word afgebrand. Dat alles wijs ik uiteraard met klem af. De waarheid is dat Mevrouw Louter niet op straat is gezet. Ze heeft gewoon ingezien dat ze het huis vrijwillig diende te verlaten. Gelukkig hebben mijn getrouwen nu ook door hoe het zit.
Om een einde te maken aan de onrust die is ontstaan, leek het me verstandig Mevrouw Louter uit te nodigen voor een gesprek om het haar nog eens uit te leggen. Ik kan u verzekeren dat ze het allemaal goed heeft begrepen en dat ze het heel erg voor me vindt dat er van die vreselijke verhalen over mij de ronde doen.
De belangrijke mededeling waarover ik hierboven begon, is dat ik u nu oproep om de wens van Mevrouw Louter te respecteren. Ze wil liever niet dat haar naam nog wordt genoemd en ze roept u op geen vervelende verhalen meer over mij te vertellen. Dat moet stoppen. Tevens deel ik u mede dat het rapport waarin ik word afgebrand gewoon daarheen gaat waar het hoort: de prullenmand.
Ik hecht er verder aan om nog eens uitdrukkelijk te zeggen dat u zich niet meer met onze huwelijksrechtelijke situatie dient te bemoeien. Dat zoek ik zelf wel met haar uit. Buren, kennissen, vrienden en familieleden worden verzocht af te zien van hun goede bedoelingen want die zijn van schadelijke invloed op mijn positie. Mevrouw Louter krijgt daar bovendien alleen maar rare ideeën van. Ik kan dat mens toch zeker niet in huis terugnemen na al die toestanden.
Ik hecht zeer aan politieke correctheid. Een gedeelde visie dus. Met mijn door ervaring gelouterde visie als richtsnoer, komen we het verst. Ik ga voor eer en glorie. Dat geeft mij een natuurlijk gezag. Het beste is dus dat iedereen dat gewoon volgt. Dus als ik zeg dat ik het zelf wel afhandel, zegt u: "dat dit het beste is voor iedereen". En dan zeg ik weer dat u gelijk heeft. En dan zeg ik ook dat ik het heerlijk vind dat we het samen eens zijn. Ziet u wel hoe harmonieus dat allemaal gaat worden?
Natuurlijk kan ik heel goed tegen kritiek. Dat leer je wel in een functie als de mijne. Daar ga ik spelenderwijs mee om. Het moet natuurlijk wel loyale kritiek zijn. Als u nu zegt dat het misschien niet zo handig was om Mevrouw Louter op straat te zetten, zie ik dat bepaald niet als loyaal. U zou kunnen zeggen dat er waarschijnlijk voor mij niets anders opzat en dat ik het nog redelijk heb aangepakt. Kijk dan kunnen we praten. Dan begrijpen we elkaar. Er gaat toch niets boven onderling begrip en een gedeelde visie. Dat sluit de rijen.
Het huispersoneel heb ik ook in deze trant opgeleid. Mijn vertrouwelingen onder hen begeleiden mij met loyale kritiek. Zo hoort het ook. In verband met alle onrust hebben ze de rest van het huispersoneel laten weten dat al die rondzingende kletspraat gewoon op onzin berust. Het huispersoneel (ik noem ze natuurlijk altijd op democratische wijze: ‘medewerkers') is ook opgeroepen om er terughoudend mee om te gaan. Zo zie ik het graag. Al dat geklets leidt alleen maar af van het werk en achter mijn rug horen ze natuurlijk niet te kletsen.
Nu ik op deze wijze mediastilte heb geschapen, kan ik eindelijk mijn eigen werk weer oppakken. Op de gang wacht de loodgieter om samen met mij het hele huis door te lopen. Het lekt namelijk aan alle kanten.
Peter Louter