De grond in geboord
De tandarts en Volendammers. Het is altijd een ongelukkige combinatie geweest.
De vorige generaties hadden niet zoveel met de tandarts. Liever gingen ze er helemaal niet heen. Als gevolg hiervan ken ik mijn vader niet anders dan met een kunstgebit. Mijn eerste herinneringen aan de tandarts zijn ‘mobiele martelkamers' van waaruit een aantal Chinezen met zichtbare tegenzin hun ‘werk' deden. Lange leve de schooltandarts! Niet geremd door enige kennis van de Nederlandse taal boorden zij naar hartenlust mijn gebitje uit totdat het een grote grijze massa was geworden. Verdoving? Daar hadden ze nog nooit van gehoord. Wel van het zogenaamde fluorgebitje, waar je minutenlang mee moest rondlopen totdat het kots en het speeksel bij elkaar voordrongen om via je mondhoeken ‘het strijdtoneel' te verlaten. Ook de herinnering uit het jaar dat ik als kind van 9 een abces in mijn kies had was geen fijne.
Omdat het een abces was, was verdoving niet mogelijk. De dienstdoende tandarts zei er nog bij; ‘dit kan even pijn kon doen', waarna hij zijn knie op mijn borstkastje plantte en met het nodige geweld de kies van mijn lichaam scheidde. Nadat ik kennis had gemaakt met de grens van pijn die een mens kan verdragen voordat hij flauw valt, hield hij niet veel later de kies triomfantelijk omhoog. ‘Dat viel toch wel mee', voegde hij er nog fijntjes aan toe. Pas vele jaren later verenigde het crème de la crème van het Volendamse tandartsgilde zich in de boortoren. Sindsdien ga ik als een pingpongbal door het gebouw heen. Van Peter Veerman (de rebelse broer van zijn rustige broer Werner), tot iemand wiens naam zo Oosters klonk dat ik het nu alweer niet meer weet, tot aan ene Noortje. Laatst was ik weer even bij Noortje.
Op een computerscherm beneden in de hal moest ik me eerst aanmelden. ‘Ben je een man of een vrouw?', was de eerste vraag. Nadat ik nog wat vragen moest invullen en inmiddels weer enige minuten verder was, werd gemeld dat ik niet bekend was in het systeem. Navraag bij de receptie leerde dat dit kwam omdat ik een minuut te laat was en dat het systeem je dan niet meer herkend...Logisch toch! Uiteindelijk kwam ik toch bij Noortje terecht. En blijkbaar was het uitgelekt dat de sterreporter van de Nivo op visite zou komen.
Terwijl ik in de stoel lag keken 8 jonge damesogen me indringend aan. ‘Heb ik mijn tanden wel goed gepoetst? Had ik de tongschraper nog even ter handen moeten nemen? Heb ik vanmorgen wel deo op gedaan?' Allerlei vragen schoten door mijn hoofd. Gelukkig was het gaatje snel geboord en werd een grijze vulling van de hand van Yin Po (het kan ook Yang Il geweest zijn) vervangen door een witte van de hand van Noortje. Mijn gebit heeft de tand des tijd beter doorstaan dan dat van mijn vader. Wel werd ik nog even aan de tand gevoeld over de aanwezigheid van een grote hoeveelheid tandplak. Stond ik even met een mond vol tanden! Met flossen dus even een tandje bijzetten...
Columns met kinderachtige woordspelingen? Ik zal me er met hand en tand tegen blijven verzetten!