Leven met een speciaal kind (foto)

Nico en Jacqueline Binken pleiten voor opvang kinderen met verstandelijke beperking in Volendam
Iedere ouder vindt zijn of haar kind speciaal. Begeleidt het tot dat kind de vleugels uitspreidt, de wijde wereld in. Koestert het, voedt het op volgens beschreven en ongeschreven regels, met de beste bedoelingen. Maar wat als die regels niet van toepassing zijn en de goede bedoelingen onbeantwoord en onbegrepen blijven? Wat als sprake is van een ontwikkelingsstoornis en de hersenen niet zo functioneren als bij ieder normaal kind? Het leggen van verbanden is niet logisch: één en één is pas na tien jaar twee.

De veertigers Nico en Jacqueline Binken werden bij de start van hun gezin in 1994 al keihard geconfronteerd met het feit dat gezondheid niet iets vanzelfsprekend is. Vlak voor de geboorte van hun eerste zoon Jordy overleed de vader van Jacqueline op 56-jarige leeftijd aan een hartstilstand en een half jaar later overleed de moeder van Nico op 51-jarige leeftijd aan de spierziekte ALS. Nico en Jacqueline hadden elf jaar geleden al twee kerngezonde jongens op de wereld gezet toen nummer drie het licht zag: Michel. De Volendammers ontdekten na zijn geboorte al snel afwijkend gedrag. Het bleek dat zijn aanvliegroute naar het dorp reeds gepaard was gegaan met de nodige problemen.

,,Een speciale uitvoering", omschrijft Nico zijn kind met verstandelijke beperking. Hoe graag zij ook wilden, alle toewijding en ouderlijke liefde en zorg bleek onvoldoende om hem thuis te laten wonen. Het was onhoudbaar. ,,Het is zoiets onnatuurlijks. Wie laat zijn kind nou uit huis plaatsen?" Sinds twee jaar woont Michel (11) bij een kindergroep van een woonvorm voor verstandelijk gehandicapten in Middenbeemster. Maar momenteel spelen er plannen bij de gemeente voor een te realiseren woonvorm in Volendam. Wetende dat de groep soortgenoten van Michel steeds groter wordt, hopen zijn ouders op groen licht. Eddy Veerman schoof aan bij Nico en Jacqueline.

Lees hier verder.