Lekker belangrijk
Na het welbekende rondje ‘zappen', kwam ik zoals zo vaak uit op Discovery Channel. Het ging over super telescopen, waarmee nieuwe zonnestelsels waren ontdekt op ‘slechts' 5 miljoen lichtjaren hier vandaan. Het hele ‘bolletje' waarop wij ons dagelijks met zin - en vaak ook gezonde tegenzin - voortbewegen is al 4.5 miljard jaar oud. Met andere woorden. Op een oneindig klein stukje materie in al die zonnestelsels mogen wij hier een jaar of 78 rondlopen in een tijdspad dat zich al vele miljarden jaren voortsleept. Dit is de ontluisterende realiteit voor al die mensen die zich enorm belangrijk voelen. Helaas heb ik nog meer slecht nieuws voor hen. Zelfs je eigen familie zal je over twee generaties niet eens meer herinneren. Weet jij wie de vader de moeder waren van je oma en opa?
Dat zegt denk ik wel genoeg. Waarom dit ‘lesje' relativering? Omdat we van het kleine beetje tijd dat we hier hebben gewoon enorm moeten genieten en geen tijd moeten verspillen aan gevoelens als boosheid, woede, wraak, jaloezie en afgunst. Nu weet ik dat dit allemaal menselijke gevoelens zijn en dat ik me er ook wel eens schuldig aan maak, maar ik probeer het in ieder geval. Het leven op zich is al een wonder. Een wonder waarvan ik het begin ik in mijn boek ‘Ik, Adriaan Veerman' als volgt omschreef:
‘Ook mijn leven is ontsproten aan een sluw zaadje dat zijn concurrenten de verkeerde kant op liet zwemmen, om zich vervolgens in de eicel te nestelen als een vlieg in een vers gedraaide koeienvlaai.
Na de bevruchting braken de mooiste 9 maanden van mijn leven aan. De hele dag lekker badderen in een subtropisch zwemparadijs met een constante watertemperatuur van 37 graden. De voedseltoevoer was rechtstreeks op me aangesloten, dus ook daar hoefde ik geen moeite voor te doen. En door het opzwepende ritme van de hartslag van mijn moeder, waande ik mezelf op een 9 maanden durende houseparty. Op gezette tijden kwam er een kale man met één oog en een roze coltrui aan "op de deur bonken". Dat angstaanjagende, donkere oog kwam altijd eerst heel dichtbij, om zich vervolgens weer snel terug te trekken. En dat gebeurde dan altijd een aantal keren achter elkaar, totdat die kale om een onverklaarbare reden pisnijdig werd en de hele boel onderkotste met een substantie die nog het meest doet denken aan behangplaksel. Nu begrijp je meteen hoe we aan het begrip "luldebehanger" komen.
Gelukkig wist ik toen nog niet dat ik zat te kijken naar miljoenen potentiële broertjes en zusjes die zojuist aan een onmogelijke opgave waren begonnen. Zoiets als de vertwijfelde pogingen van een horde Dries Roelvinken om Ahoy vol te krijgen. Ik dacht dat mijn zorgeloze leventje in de baarmoeder eeuwig zou duren. Maar toen ineens, totaal onverwachts en met steeds heftiger wordende schokken, werd ik een donkere tunnel ingezogen waarvan het einde niet te zien was. In de verte hoorde ik mijn moeder oerkreten uitslaan, alsof ze zojuist had gehoord dat
haar creditcard was geblokkeerd. Wat heb ik misdaan? Dacht ik hardop. ‘Waar heb ik dit aan verdiend, dat mijn moeder mij nu met alle macht door een sleutelgat wil persen?' Eenmaal aan het einde van de tunnel aangekomen, wist ik het zeker: dit moest de hel zijn.
De temperatuur was in één klap gedaald naar een onaangename 20 graden en boven me hing een oogverblindende bouwlamp. Na enig knipperen ontwaarde ik vier gemeen grijnzende gezichten met kenmerken die me onverbiddelijk confronteerden met de imperfectie van het menselijk ras: Scherpe neusharen die vervaarlijk uitstaken, tanden die misschien ooit wit waren geweest, maar nu meer weg hadden van een Keltische begraafplaats. Op het moment dat ik dacht dat het niet erger kon, knipte een groot blinkend apparaat zonder waarschuwing de levensader door die mij 9 maanden had gevoed.'
Een hel was het achteraf zeker niet. Al was het alleen al omdat ik in 1995 gekroond werd tot Beste Speler van het Pius X Toernooi van het onvergetelijke jaar 1995. Ik won dat jaar namelijk ook de Soundmixshow van de Blokhut. Maar zonder dollen, er zijn natuurlijk slechtere plekken op de wereld denkbaar om je tijd te mogen ‘uitzitten' dan ons veelgeprezen dorpje aan het IJsselmeer. Laten we er daarom - met de zomer voor de deur en het terras van Smit-Bokkum weer open - met zijn allen een mooie zomer van maken. En vrijdag natuurlijk allemaal stemmen op Jenny en Monique!
Lees voor meer Adriaan Veerman de nieuwe 100%NL met Jeroen van der Boom en Quinty Trustfull op de cover!