Jaap ‘Corn’ Veerman gaat ‘Tegen De Stroom In’ (foto)

Er was geen Nederlandstalig muziekprogramma waarin zijn stem niet ergens te horen was. Bij ‘Op Volle Toeren’ en ‘Nederland Muziekland’ waren hij en zijn maten van Canyon vaste gasten. Zijn stem had iets gruizigs, met een lichte metalen naklank, maar tegelijkertijd was het een stemgeluid dat de aandacht trok en nooit verveelde. Hoe je het wendt of keert; de stem van Jaap ‘Corn’ Veerman haal je overal tussenuit en dat is, zoals El Salvador pleegt te zeggen, ‘een kwaliteit’. Ik spreek Jaap naar aanleiding van een nieuwe CD die in de steigers staat en kijk samen met hem terug naar het pad wat hij heeft bewandeld, voordat hij in staat bleek dit karwei samen met zijn zoon Martijn te voltooien. Het was een lange weg.

Hoe lang ben je al met muziek in de weer?
Ik ben vanaf dat ik een kleine jongen was al stapelbezeten van muziek geweest. Aan de radio hangen, rommelen met singles en LP’s, de koptelefoon meer wel, dan niet op het hoofd; het bepaalde toen en het bepaalt ook nu nog een groot deel van mijn leven. Het is een zeer sterk gen binnen onze familie, want die bezetenheid van muziek duikt er overal in op.

Je wilde die bezetenheid vormgeven
Absoluut. Ik wilde de muziek in en niets en niemand die mij tegen kon houden. Ik begon met kleine optredens in ’t Winkeltje met liedjes van Van Morrison en Bob Dylan. Een knul met een gitaar, dat was toen zeer gebruikelijk. Daarna volgde de band Embryo. Ik had kunnen weten dat wij er niet veel verder mee zouden komen want een embryo is en blijft klein. Toch wonnen wij met overmacht een talentenjacht in de PIUS X. Tegen die tijd was Left Side – een andere succesvolle band in Volendam – ter ziele gegaan en wilden enige leden hiervan verder met een soort progressieve feestband. Er moest immers voor deze beroepsmuzikanten brood op de plank komen. Zij benaderden mij na een tijdje voor een plek in de band en zo kwam ik in Canyon.

Een hele cultuurschok na Embryo
Dat mag je wel zeggen. Zoals ik al aangaf speelden wij ‘Het Kleine Café aan de Haven’, maar wisselden dat net zo makkelijk af met ‘Brown Sugar’ of ‘LA Woman’. Ik herinner mij nog dat niemand in de sporthal van Grootebroek durfde te spelen omdat het ruige Westfriese volk de boel afbrak omdat de muziek niet naar de zin was. Wij speelden er 5 sets van 45 minuten en kwamen er 8 jaar achter elkaar de hal op z’n kop zetten. De mix die wij in huis hadden paste perfect bij de kermissen in West-Friesland.

Dan komt er zomaar succes met een Nederlandstalig nummer
Harry Knipschild was een AR-Manager bij Polydor en gaf ons het advies om eens een Nederlandstalig nummer te maken over Volendam. “Ray Charles zingt over Georgia, Randy Newman over Baltimore, Frank Sinatra over New York, dus waarom zouden jullie niet iets kunnen maken over Volendam?” We gingen er mee aan de slag en ‘Mooi Volendam’ was het resultaat. De opnames bij Arnold Mühren was een belevenis op zich omdat Who’s Who op muzikaal gebied in Volendam er op mee deed in het achtergrondkoor of met instrumenten. De oorspronkelijke versie was niet naar de zin van Arnold en op advies van Piet Veerman hebben wij het toen in een soort tempo van ‘One Way Wind’ gezet. Het bleek een gouden greep.

Er volgde een echte hit!
Met het locale succes van ‘Mooi Volendam’ in ons achterhoofd was het maar een kleine stap naar ‘Als ik maar bij jou ben’. We kwamen er mee in alle populaire muziekprogramma’s en in de Top 40. Ik meen nummer 23, maar hang mij daar niet aan op. Wij zaten op dat moment in een flow, maar bij de platenmaatschappij wilden ze je altijd een bepaalde muziekrichting insturen die op dat moment populair was. Het gevolg was dat wij van het ene genre naar het andere genre zwalkten en dat bleek niet bepaald goed uit te werken op onze producties. Ons contract werd niet meer verlengd en tot overmaat van ramp kon Dick Plat naar de BZN om de plaats van Thomas Tol in te nemen. Op dat moment natuurlijk helemaal niet leuk, maar nu kun je zeggen dat hij helemaal gelijk had. Over een stap van een kleine naar een razend populaire band hoef je immers niet lang na te denken.

Jullie gingen verder met Canyon
We gaven het niet op en kregen Evert ‘Jassie’ er bij, Willem de Vries en Johan Lansing. We vingen het prima op en hadden werk door het hele land heen. Tot 01-01-2001 ging het voortvarend, daarna kwam mijn leven zoals ik het kende op z’n kop te staan.

Wat voor jongen was Lennart?
Lennart was een dromer die graag thuis zat. De meeste knullen van 16 jaar gaan ‘er uit’, maar hij taalde er niet naar. “Wat moet ik in een bar? Je kunt er nauwelijks praten, want je verstaat er niemand”, zei hij dan wel eens. Op 31 december 2000 zou hij thuis met een paar vrienden een filmpje kijken. Ik had er twee voor hen gehaald bij de videotheek. Mijn vrouw en ik zouden bij iemand op de dijk op hun katten passen omdat die wel eens helemaal van slag zouden kunnen raken door het vuurwerk. ’s Nachts kwamen wij thuis en bleek Lennart spoorloos. Dan krijg je te horen wat er zich heeft afgespeeld bij het Hemeltje en kom je in een nachtmerrie terecht.

Je vraagt jezelf natuurlijk af “waarom?”
Dat doet elke ouder die zoiets overkomt. Pas veel later sta je meer open voor een andere benadering. Frank Boeijen heeft ooit een liedje geschreven met de titel ‘Waarom Niet?’ en zo kun je het ook bekijken. Iedereen denkt of hoopt dat het noodlot jouw deur voorbij zal gaan in je perfect geordende leventje. Jammer voor jou, maar daar heeft het noodlot niets mee te maken. Het pakt je bij de lurven of niet.

Jullie hadden met Canyon de optredens voor een maand stilgelegd?
Je hebt natuurlijk ook met de andere bandleden te maken en ongeacht het feit dat ze geweldig veel begrip en betrokkenheid hebben getoond; het leven moet na zo’n drama toch verder. De avonden die wij hierna vulden met popmuziek waren nog wel te doen, maar de feestavonden en bruiloften waren voor mij een gruwel. Ik ging letterlijk door een hel en op 7 juli 2001 had ik voor mijzelf de grens bereikt voor wat ik kon incasseren. Ik was ‘dead end street’ ingeslagen en kwam daar uiteindelijk in een geestelijk diepe donkere kelder terecht. Hoewel ik mentaal kapot zat zocht ik toch een baan en kwam in een fabriek terecht. Dat liep uit op een ramp. Ik heb na deze job ruim twee jaar niet meer goed kunnen functioneren. Al het verdriet, onbegrip en woede kwam er uit.

Wat bracht voor jou de omslag?
Mijn vrouw en ik zijn altijd fanatieke lezers geweest. Wij haalden dan ook boeken in huis die waren geschreven door ouders die een kind hadden verloren. Wij lazen ook spirituele boeken, boeken over filosofie, wijsbegeerte, we maakten wandelingen, fietstochten en altijd weer bespraken wij alles wat ons bezig hield. Ik werd ook over hetgeen Lennart was overkomen geïnterviewd voor een TV-programma en kon er ook veel kwijt voor andere nabestaanden, die zoiets als een interview niet op konden brengen. Alles bij elkaar gaf dat troost. Ook mag ik mijn zoon Martijn heel dankbaar zijn omdat hij mij uit het isolement heeft gehaald door mij altijd maar weer mee te sleuren naar concerten, te betrekken bij zijn muzikale avonturen en mij uiteindelijk op het pad te zetten naar de nieuwe CD die nu klaar ligt. Hij heeft de gehele CD ‘ Tegen de stroom in’ geproduceerd en ook nog nummers geschreven. Ik ben dan ook vanzelfsprekend berentrots op die knul.

De muziek trok je er doorheen?
De liefde voor muziek is geruime tijd dood geweest. Niets interesseerde mij meer. Maar ja, zoals ik in dat TV-interview al aan gaf, je kunt twee dingen doen in een situatie als de mijne; je kunt plat op je gezicht in de modder blijven liggen of opstaan. Het werd voor mij ‘opstaan’ en toen ik na twee jaar uiteindelijk weer aanhaakte bij het ‘normale leven’ begon ik weer teksten te schrijven, platen te draaien en ging dat waakvlammetje steeds feller branden. Ook hierin speelde Martijn een belangrijke rol.

Wat voor soort muziek staat er op de nieuwe CD?
Nederlandstalige muziek waarbij je rustig moet gaan zitten en moet luisteren. Je hoort dan geen Jaap Corn zoals hij zong toen hij 20 was, maar een Jaap Corn die heel wat jaren met goede en slechte momenten achter de rug heeft. Op 23 september geven Martijn, zijn band en ik gezamenlijk een concert waarbij de CD zijn live-premiere beleeft. We zijn zeer benieuwd hoe hij bij het Volendammer publiek zal vallen.