Luitspeler vindt nieuw onderkomen in snaarmuseum (foto)

Zijn vingers rusten op de snaren alsof hij wacht op het juiste moment om een riedeltje te tokkelen. Ondertussen slaat hij nieuwsgierige voorbijgangers roerloos gade. „Je schrikt je wezenloos als je in het donker nietsvermoedend langsloopt", lacht Maisa van der Kolk. Levensecht is de houten luitspeler die bij de ingang van haar snaarmuseum in Edam zit te 'spelen'. Hij houdt de wacht bij de entree van het museum, dat gevestigd is inliet gebouw van de Maatschappij tot Nut van 't Algemeen aan het Jan Nieuwenhuizenplein.

Te klein
Aanvankelijk wilde Van der Kolk hem binnen neerzetten, maar dat paste niet. „Ik had al een krukje voor hem klaargezet tussen de instrumenten, maar toen ik hem zag, bleek dat het veel te klein was." Daarom zit hij nu in de hal voor de ingang, onder aan de trap. „Maar hij is zo gedetailleerd dat je zou zweren dat er een echte man zit. Van de plooien in zijn broek tot de expressie op zijn gezicht. Er zijn al een aantal mensen goed geschrokken van hem toen ze de trap afkwamen. Je weet niet wat je ziet."

Het houten beeld is gemaakt door kunstenaar Dirk Best ter ere van het 650-jarig bestaan van Edam. Oorspronkelijk stond hij sindsdien in een nis in de Grote Kerk als onderdeel van een groep van vier houten muzikanten. „Maar Best vond dat hij niet goed paste. Hij bungelde er een beetje buiten. Daarom heeft hij besloten hem er weg te halen", vertelt Van der Kolk.

Lichaam
Een tijd lang lag de luitspeler zonder bestemming, bedekt onder zeil, bij de woonboot van de kunstenaar. Geen plek voor zo'n statig beeld. „Zijn enorme laarzen staken onder het zeil uit. De politie nam zelfs een keer polshoogte, omdat ze dacht dat er een lichaam onder het zeil lag", lacht ze. Uiteindelijk besloot Best het beeld cadeau te geven aan het snaarmuseum van Van der Kolk. Dolblij is ze ermee. „Hij is prachtig! Het is net of hij elk moment spontaan kan beginnen te spelen. Bovendien had ik nog geen luit en nu wel."