Ode aan Case Mayfield (video's)

Haven Terschelling, vrijdag 24 juni 2011

Lieve Case,

Gisteravond zat je voor een groep bierdrinkende lawaaimakers in Midsland. Vandaag was je bij ons in het schip op West. “Blij dat ik mijzelf kan horen…” Dat zei je. Dat is geheel wederzijds weet je. Jij bedankte je publiek. Niet één, niet twee, maar soms wel drie keer. Wij waren stil. “Ik word er haast nerveus van…” Dat zei je. Maar wij konden simpelweg niet praten weet je. Zo mooi. Zo in-druk-wek-kend mooi.

Je bent iemand die door je zang, je intonatie en je onverwachte stiltes het applaus van je publiek weet uit te stellen, vermoedelijk zonder dat je het zelf door hebt. Wij wachtten, om zeker te weten dat het echt je laatste toon was die wegstierf over het wad ~ waar ondertussen de Mars der Beschaving een kruis sloeg voor kunst & cultuur.

Wij zaten met vijftig mensen in stilte te luisteren naar jou, terwijl iets verderop vijfduizend mensen dat kruis vormden. Jij werd stil van hoe je stem resoneerde in dit schip. De geluidsvrouw op haar beurt werd stil van jou. (“Dit heb ik nog nooit meegemaakt.” Dat zei ze.) En ik weet dat iedereen hetzelfde dacht.

Je danst op je gitaar. Je duikt zacht weg achter je microfoon om in je eigen muziek te kruipen. Dat maakt het zo klein, zo lief en zo verschrikkelijk ongrijpbaar. Je weet van ‘vader Jacob’ de mooiste melodie te maken die je ooit hebt gehoord. Met je vingers sla je zacht en ritmisch op de buik van je gitaar. Nee, dat zullen ze gisteren in de kroeg inderdaad niet gehoord hebben…

Alles beweegt aan je lichaam. Je schouder danst, je voeten lopen mee op de akkoorden en als je een uithaal maakt, dan vergeet je een seconde de schorheid die in je stem te horen is als je zacht zingt. Je maakt van dat kleine stukje ruimte achter je microfoon je eigen domein, je eigen ruimte ~ en daar lijk je liefdevol in te verdwijnen.

Als je het moment geeft aan je gitaar, dan ga je haast ongemerkt iets achterover zitten, alsof je ontspant, alsof jouw gitaar het geluid voortbrengt en het niet jouw vingers zijn die dat instrument bespelen. Als het schip krakend en piepend langs de kade schuurt, precies op het moment dat jij met je stem stilte houdt, lach je. “Dat relativeert het allemaal weer even.” Maar de intensiteit van je teksten laat ons met vragen achter. Je weet als luisteraar niet of ze uit jouw leven gegrepen zijn, je vermoedt van wel ~ en juist dat maakt de vragende blik in je ogen waar die film zich moet hebben afgespeeld, nog pijnlijker mooi.

De manier waarop je tegen je instrument aankruipt is haast aandoenlijk. Je haalt overal alle mogelijke tonen uit. Uit je eigen stem, uit je gitaar en zelfs van dit houten podium weet je een klankkast te maken. Zo dichtbij. Zo klein. Zo ingetogen en je uithalen zo intens.

Zelfs van stilte weet je iets moois te maken. Misschien schrok je daarom van het applaus. Wij wilden daarmee niet ophouden. Waren het liefst de hele dag doorgegaan. Je lachte bescheiden tegen het podiumlicht in en liet het allemaal maar over je heenkomen. “I’m gonna build me a boat…” (But Case, please don’t sail away.)