Twee toptrainsters en tien topturnsters verlaten Mauritius (foto)

Er heerste een gespannen sfeer de afgelopen maanden bij de al geruime tijd in een te krappe accommodatie manoeuvrerende maar zeer succesvolle turnvereniging St. Mauritius. Met een anticlimax, vlak vóór de Nederlandse Kampioenschappen waar de Volendamse club weer menig medaille veroverde en als vaker lof oogstte vanuit het ganse land. Op dat moment overheerste reeds verdeeldheid, die zelfs uitmondde in een definitieve breuk. Toen het bestuur de in maart opgestarte gesprekken met trainster Monique Zwarthoed staakte en besloot haar contract niet te verlengen, stapte in haar kielzog ook hoofdtrainster Sarah Klouwer op en met hen tien talentvolle turnsters.

De tien talentvolle turnsters die vertrekken.

De ouders van de sporters - hun interventie en die van een mediator leidden niet tot nieuwe harmonie - besloten ondertussen de handschoen op te pakken een eigen club op te richten, waardoor inmiddels een kleine volksverhuizing heeft plaatsgevonden. Trainsters en turnsters hebben hun intrek genomen in de futuristische Sporthal Ookmeer in Amsterdam, bij de club Turning Spirit. Aanvankelijk werd nog gepoogd de groep onder te brengen bij de Edamse vereniging De Beukers, maar die trainen ook in De Gymstuif, waardoor die optie verviel gezien de ontstane vertroebelde werkrelatie. In Amsterdam gaan zij onder de naam TurnZ Volendam verder. Aan het woord over de kwestie, drie geledingen: voorzitter Alfred Schilder en technisch manager Ruud Jacobs namens Mauritius, de trainsters in kwestie en namens de ouders van de turnsters Louis Kwakman en Jaap van der Spek.

Zwarthoed: 'Mauritius gooit goud weg'
„In december vorig jaar heb ik een gesprek gehad met het bestuur over mijn baan als turncoach bij Mauritius”, begint Monique Zwarthoed haar verhaal. „Voor het nieuwe turnseizoen was voor mij een fulltime job als groepsleerkracht groep 8 op een basisschool niet meer te combineren met de turntrainingen bij Mauritius. Te meer daar wij voor het dilemma stonden om een keuze te maken welke weg wij in moesten slaan. Het turnniveau bij de meisjes was het afgelopen jaar enorm gestegen. Als Mauritius deze turnsters wilde blijven faciliteren, zou er naast de één keer per week in de turnhal van turncentrum Ookmeer in Amsterdam nog twee trainingsmomenten extra ingepland moeten worden. Aanvankelijk reageerde het bestuur in december enthousiast, maar een vervolg/antwoord liet op zich wachten.”

„We zijn twee jaar geleden gestart met als doel om het niveau van het damesturnen binnen Mauritius op de op een hoger plan te brengen. We hebben de passie en missie om het optimale uit iedere turnster te halen, zodat er successen worden geboekt op een pedagogisch verantwoorde manier, vanuit `Child's Best Interest'." „Daarnaast is er de afgelopen twee jaar ook hard gewerkt aan de communicatie tussen ouder, turnster en trainster, wat zeker geleid heeft tot grote betrokkenheid, waardoor de kracht binnen de groep enorm is geworden. Selectiebreed, zowel bij de jongens als bij de meisjes is er dit seizoen gekozen om met een turnvolgsysteem te starten, zodat duidelijker wordt welk turnniveau het meest past bij de turner of turnster.

„Jammer genoeg `matcht' dit niet met de bestaande trainingsstructuur die door technisch manager Ruud Jacobs is vastgesteld. Bovendien is De Gymstuif te klein. Dit betekent dat er een maximaal aantal turnsters geplaatst kan worden. Talenten zouden daardoor niet kunnen doorstromen of turnsters die al opgenomen zijn in een selectiegroep zouden plaats moeten maken. Ik kan niet over mijn hart verkrijgen om daarin een keuze te moeten maken", aldus Zwarthoed. „In februari heeft Sarah, als hoofdtrainster, voorzitter Alfred Schilder gebeld, omdat ze uitsluitsel wilde over wat Mauritius wilde." Op 9 maart vond een gesprek plaats, tussen Schilder, Jacobs, Klouwer en Zwarthoed. Laatstgenoemde: „Ik heb gezegd dat ik dolgraag bij Mauritius wilde blijven, maar als zij mij geen aanbod konden doen en andere clubs wel, ik dat zou overwegen. Vanuit mijn professie heb ik aangegeven dat als je eredivisie (=topsport) wil handhaven er meer trainingsuren nodig zijn, minimaal drie trainingen in de turnhal in Amsterdam en twee ochtendtrainingen in Volendam."

„Ik heb de sterke punten van de huidige situatie aangegeven en benoemd waar de mogelijke belemmeringen zouden kunnen liggen. De keuze lag bij Mauritius", vat Zwarthoed samen. Twee dagen later vond er het volgende gesprek plaats. „Ruud was afwezig. Alfred Schilder deelde mee dat Mauritius komend seizoen niet verder wilde met mij. Wel met Sarah en ze zouden een vervangster voor mij gaan zoeken. Dat was een enorme klap, ik was totaal verrast", vertelt Zwarthoed.

„De argumenten die de voorzitter namens het bestuur aanvoerde, was dat de financiën niet ver genoeg reikten, het tijdspad te kort was en de organisatie niet klaar was voor deze ontwikkelingen. Ik heb toen gezegd dat dit besluit veel stof zou doen opwaaien. De voorzitter had al overleg gehad met zijn bestuur hierover en zij calculeerden in dat er eventuele 'transfers' van turnsters van Volendam naar Amsterdam plaats zouden vinden. Dat was in het verleden ook gebeurd, dus ze hielden hier rekening mee. 'Jullie gooien gewoon je eigen goud weg, niet te geloven', heb ik toen geroepen." In de turnzaal ontstond geen leuke sfeer. Klouwer: „Na het bemiddelingsgesprek begin april met de mediator, de voorzitter en technisch manager Jacobs hadden wij door de gemaakte afspraken nog steeds het vertrouwen in een goede afloop, ondanks de harde woorden deze avond."

Zwarthoed: „Maar toen we twee dagen later naar de bestuursvergadering gingen, had het bestuur vooraf al overlegd en contact gehad met de mediator, waarna de voorzitter opnieuw meldde dat was besloten dat mijn contract niet verlengd zou worden. Men wilde er geen woorden meer over vuil maken. Over de gemaakte afspraken in het bemiddelingsgesprek werd niet meer gesproken. Ik denk dat het een persoonlijke kwestie is geworden."

Klouwer, die na twintig jaar Mauritius vertrekt: „Ik had ondertussen mijn eigen redenen om niet meer verder te gaan met de verantwoordelijken. Vanwege de tegenstrijdige belangen en de manier waarop met mensen is omgegaan. Het heeft mij heel veel pijn gedaan, maar de steun van de ouders en de turnsters doet ontzettend goed. We gaan er wat moois van maken in Amsterdam."

Jacobs: 'We moeten geen stappen overslaan'
„Het is niet de eerste keer dat turners vertrekken om zich elders verder te ontwikkelen", zegt Mauritius' technisch manager Ruud Jacobs, tevens hoofdtrainer van de jongens. „Maar dit keer heeft het wel tot veel commotie geleid", beaamt voorzitter Alfred Schilder. „Voor de vereniging is het een groot verlies. Maar voor de trainsters worden nu de wensen ingevuld, qua accommodatie en zaaluren." Jacobs: „Heel turnend Nederland is jaloers op wat er al jaren bij Mauritius gebeurt. Qua talent, qua sponsoren, vrijwilligers, de trainers. Maar we moeten niet stappen over willen slaan."

Schilder geeft aan enthousiast te zijn geraakt van het eerste plan van zijn trainsters. „Maar vervolgens wilde Monique eigenlijk te snel. Vanuit haar oogpunt logisch, omdat ze wilde weten of ze bij het SKOV volledig werkzaam zou worden of bij ons. Ze belde eind februari en vanaf dat moment wilde ik gang zetten om Monique bijna fulltime aan ons te binden. Maar begin maart kwam ze met het volledige plan, inclusief daarbij behorende eisen. Het gebeurde nu te geforceerd, het plan was niet realistisch. Maar voor haar moest het zo en niet anders."

„We hebben hier nu eenmaal een beperkte accommodatie en proberen al jaren nieuwe ruimte te krijgen. Maar het gaat niet alleen daarom en niet alleen om de inzet van de trainsters. Zoiets behelst ook niet alleen het financiële plaatje, maar ook organisatorische aspecten en daar was deze vereniging, die veelal op zijn vele vrijwilligers leunt, nog niet aan toe. Ieder jaar proberen we een stapje te maken, zoals we dat twee jaar geleden ook deden met het binnenhalen van Monique en in het tweede jaar het uitbreiden van haar inzet."

Jacobs: „Zowel in de trainsters en trainingsuren werd meer geïnvesteerd en op den duur wisten we dat we een keertje per week zouden gaan uitwijken naar Turning Spirit in Amsterdam. Maar we dachten nog niet aan drie keer per week. Het had meer tijd nodig. Zoals we meerdere zaken in gang hebben gezet, met als voorbeeld de samenwerking met HV Kras/Volendam en FC Volendam en met het Don Bosco College. Sommige dingen leveren pas op termijn winst op en hebben meer tijd nodig."

Na de gesprekken met de ouders volgde een herkansingsgesprek, zoals Schilder het noemt. Naast de twee trainsters en Schilder en Jacobs schoof ook een mediator aan. „In dat gesprek heb ik Monique nogmaals gevraagd of het 'alles of niets' was, wat het plan betreft. Daar antwoordde zij bevestigend op en dat was voor mij onbespreekbaar, dat heb ik daarna ook aangegeven bij het bestuur, waarvan een deel eerder aanwezig was bij het gesprek met de ouders."

Bovendien was er een verscheurde werkrelatie. Jacobs: „Ik heb tijdens het tweede gesprek, wat we met z'n vieren voerden openlijk gevraagd of beide trainsters volgend seizoen nog door één deur konden met mij. Het vertrouwen bleek aan een dun draadje te hangen en dat gold van mijn kani hetzelfde. Dat heb ik het bestuur ook medegedeeld." Schilder: „De mediator adviseerde het bestuur om eerst de sponsorcommissie aan het werk te laten gaan en de mogelijkheden te onderzoeken, maar dat advies hebben we niet opgevolgd, op basis van de ervaring dat die commissie een jaar was bezig geweest voor financiële ondersteuning van de selectie en dat bleek moeilijk gezien de crisis."

Het bestuur gaf Zwarthoed te kennen niet met haar verder te gaan, maar zag vervolgens Klouwer solidair zijn met haar collega-trainster. „Dat is een groot verlies voor ons. We wilden graag verder met Sarah. Wat ik mezelf kwalijk neem, is dat ik als voorzitter heb laten ontstaan dat er een vereniging binnen een vereniging is ontstaan. Ze deden alles zelf, voeren hun eigen koers. Het driehoeksoverleg dat ik steeds had met de hoofdtrainers Ruud en Sarah was voor afgelopen seizoen abrupt beëindigd omdat Sarah niet meer aanschoof. Er ontstond een splitsing en dit verhaal is voor mij als voorzitter een goed leermoment." Jacobs: „Ik ben ongelofelijk gecharmeerd van hoe Monique met haar meiden werkt. Maar ze wilde nu te snel. Het succes heeft hen ingehaald. En ze wilden mij verantwoordelijk stellen voor alles, maar dat is onmogelijk met het beperkte aantal uren dat ik als technisch manager ben aangesteld."

Jacobs: „Onder deze 'bovenste' groep meiden staat weer een talentvolle groep en het is onzin om te denken dat er nu hier geen topsport meer is. Er komt een jong trainersteam en enkele ervaren trainers van naam van buitenaf gaan ons helpen blijvend te groeien. En daar ga ik me ook zeker bemoeien." Schilder: „En we willen de deur open houden voor de talenten die nu naar Amsterdam gaan, wanneer ze terug willen keren naar Mauritius."

Ouders turnsters: `Beslissing leek al te zijn genomen'
De ouders bundelden de krachten, ook in financieel opzicht, om de overstap naar het Amsterdamse Turning Spirit mogelijk te maken. „Waarbij we de hoop uitspreken dat er altijd een terugweg is richting Mauritius", zegt Louis Kwakman, namens de ouders.

„Het is doodzonde dat het geklapt is", zegt Jaap van der Spek. Kwakman: „Met Ruud, Monique en Sarah had Mauritius drie hele goede trainersnamen in huis, met daaronder nog een stel uitstekende trainers, dat heeft geen enkele club in Nederland. Daarom is het jammer dat Mauritius het uit handen laat glippen. We weten dat De Gymstuif te klein is, dat er onveilige situaties zijn, daarom was hét goed om wat vaker naar Amsterdam uit te wijken, waar betere faciliteiten zijn." „Maar als ouders hadden we het gevoel dat de beslissing van het bestuur al genomen was, dat we voor het blok zijn gezet. Daarom heeft de sponsorcommissie van Mauritius ook nooit z'n werk kunnen doen. We hebben er behoorlijk pijn in de maag van gehad. Als ouders offer je immers ook alles op voor je kind. En reken maar dat het niet voor iedere ouder even gemakkelijk was om de stap te maken."

Van der Spek: „Ik ben zelf tien jaar voorzitter van De Beukers geweest en weet dat de beleving op die bureaustoel een heel andere is dan die van de trainsters op de vloer, die voor weinig salaris een deel van hun leven geven voor die kinderen. Die kinderen trainen 20 tot 25 uur per week en zijn vriendinnetjes van elkaar geworden. Maar hebben ook zó'n prestatieverbetering getoond, dat de tijd rijp is voor een volgende stap. Juist die chemie tussen turnsters en trainsters maakte het plaatje zo compleet." Kwakman: „Zo'n twee jaar geleden zei Mauritius nog dat ze voor topsport gingen; dit is nog steeds mogelijk, alleen niet zoals de trainsters dit voor ogen hebben. In de groep zitten zulke grote talenten tussen, die kunnen straks het hoogste landelijke niveau halen."

„We hebben een groot sponsorbedrag bij elkaar gehaald, waarbij continuïteit is gewaarborgd voor de komende drie jaar. Dat de tien meiden en de twee trainsters bijna elke dag op en neer kunnen naar Amsterdam met een busje. Het is een fantastische accommodatie en het gaat er heel professioneel aan toe. Eén van de meiden zei laatst dat ze in het paradijs trainen. Mochten komende talenten van Mauritius willen, kunnen zij ook doorstromen naar onze stichting."

Van der Spek: „Deze stap zat in de pen, maar dan voor over twee jaar. Nu is het versneld gegaan." Kwakman: „Toen ik een paar jaar geleden bij Mauritius kwam, heb ik het als ouder als een zeer warme club ervaren, zo'n hechte kliek. Het is jammer dat we zo uit elkaar gaan, maar er blijft een band bestaan." Van der Spek: „Chapeau voor de mensen die al heel lang Mauritius besturen, die hebben de vereniging gebracht waar zij is. Alleen heerste er nu een verschil van mening ten aanzien van het vervolgtraject. Het bestuur probeert al jaren uitbreiding/nieuwbouw te krijgen voor Mauritius. Wij hopen van ganser harte dat de gemeente daar straks toe over gaat."