Dronken telt niet
Het was de laatste weken weer geen straf om in Volendam te wonen. De zonovergoten Volendammerdag liet eens temeer zien over hoeveel sportief en muzikaal talent Volendam (naast mijzelf) nog meer beschikt. De brandweer zette met een leuk spel aan de haven zoals zo vaak ook weer zijn beste beentje voor en het was nog lang onrustig op de dijk. Dinsdag hadden we zelf een feestje met de uitreiking van de 100%NL Magazine Awards.
Het was die dag 30 graden, maar ik had in ieder geval geen zweet in mijn kort afgeschoren borsthaar. De cover van het zomernummer (koop effe gank ken ik ook weer naar de bakker), werd onthuld door niemand minder dan Gerard Joling. En Gerard zou Gerard niet zijn als hij niet nog even gezellig bleef 'plakken'. Geloof me, die kan je er op een feestje goed bij hebben. Donderdag had ik nog buikspierpijn van het lachen.
Afgelopen zaterdag moest ik 'uissie kijken'. Ik had mijn hele repertoire voor als ik het niet mooi zou vinden al weer in gedachten. 'Erg apart. Echt wat voor jou. Wel even wennen. Het is weer eens wat anders. Je moet er van houden.'
Gelukkig hoefde ik dat allemaal niet te zeggen, want het was echt mooi. Er stond zelfs een ping pong tafel. Ik heb natuurlijk direct de gastheer uitgedaagd, want als Beste Speler van het Pius X Toernooi 1995 is het zelfvertrouwen op sportgebied altijd hoog. Na drie verloren games, een gekrenkt ego en een natte rug, zei hij doodleuk dat hij 10 jaar op tafeltennis had gezeten. Het zwijn!
Na drie wijntjes voelde ik me weer sterk en alweer kreeg ik op mijn kloten. Volgens mijn vrouw schijn ik het na 8 wijntjes nog een keer te hebben geprobeerd. Het schijnt een slapstick te zijn geweest. Maar ach zoals Jaap Dekker altijd zei: "Dronken telt niet."
Helaas dachten mijn hoofd en mijn darmen daar de volgende dag anders over. Het was uitblazen geblazen in het park waar mijn dochters genoten van een prachtige middag die ook nog eens voor een voor een heel goed doel was georganiseerd. Alle lof voor alle vrijwilligers en voor de ouders van Tim voor hun doorzettingsvermogen. Het park liep vol met generatiegenoten. De een was grijs, de ander kaal, weer een ander had rimpels. Er waren er zelfs die hadden de met drie uit drie de hoofdprijs te pakken. Mannen hebben ook geen mazzel. Alleen onze neus, oren en borsthaar groeien nog door. Nog een paar jaar en ik kan zonder schmink meedoen in een film over trollen.
En dat neushaar. Wat is dat nou weer allemaal? Waarom groeit er haar uit mijn neus? Is dat een modernere versie van Pinokkio, omdat ik niet meer mag opscheppen over het Pius X Toernooi. En dat haar op mijn rug? Dat zat er nooit!! Zit er pokon in mijn eten? Ga ik te weinig naar Lourdes? Nog even en mijn vrouw lokt me de slaapkamer in met een banaan.
Alles groeit maar, behalve dat ene ding dat van mij nog wel iets groter zou mogen worden. En Theo Burger. bedankt nog voor de tip, maar bij mij werkt 'een strijkbout eraan hangen' dus niet. Wel was het nogal pijnlijk allemaal. Ik denk dat ik me er maar bij neerleg. Ik word grijs, kaal, krijg op plekken waar ik geen haar wil hebben haar, alles wat niet meer moet groeien groeit en alles waar nog wel even een centimeter of wat bij kan gaat alweer krimpen.
Gelukkig heb ik een remedie gevonden tegen al die lichamelijke ongemakken. Iedere maandagmorgen loop ik even de redactie van de Nivo binnen en dan weet ik dat het allemaal nog veel erger kan…