Opvoeden doe je zo

Opvoeden doe je zo

Over de door de weekse dagen kan ik kort zijn. Veel werken en As The World Turns kijken. Het weekend zat echter vol verrassingen. Zaterdagmiddag mochten de gelukkige aanwezigen in ons onvolprezen Sportfondsenbad weer genieten van mijn Lichaam van Christus. Tenminste, dat denk ik dan maar, want het eerste wat ik hoorde was: 'Jezus, jij hebt écht haar op je rug.

Ik dacht van een geintje in je column.' Nu is het niet zo dat ik - net als Albert Jonk - probleemloos wordt opgenomen in een roedel gorilla's, maar als je erop let valt het blijkbaar meer op. Hoe dan ook, het gestoppelde borstkastje was daar met een reden.

Mijn jongste dochter zwemt namelijk als enige van haar zwemklasje niet door dat gat onder water, waar je voor je 'B' doorheen moet. Iedere week zie ik dan boven door het glas - bij een graadje of 40 - dat de kinderen van 'brede' Dirk Zwarthoed en René Mossel dit wel doen en de dochter van de beste speler van het Pius X toernooi 1995 niet. Dan lopen de Niagara watervallen door mijn bilnaad van frustratie. 'Dit moet over!', dacht ik bij mezelf. En daar stond ik dan met mijn jongste dochter aan de rand van dat koude zwembad, waar je geen glijbaan en stroomversnelling hebt. De eerste 5 keer faalden jammerlijk. 'Ik kreeg geen lucht meer', was het redelijk legitieme excuus'. Ik moest een list bedenken.

Het was straffen of belonen. Het in het vooruitzicht gestelde Barbie zwembad leverde niet direct het gewenste resultaat op. Na tientallen pogingen zagen haar oogjes eruit als die van mij op maandag van kermis. Rood doorlopen en met een uitdrukking van: 'Mag ik nou naar huis'. 'Nog een keertje' hield ik vol. `Je wilt toch dat Barbie zwembad?' Met tegenzin probeerde ze het nog één keer. En inderdaad het lukte! De eerste slag was gewonnen. Nu de oorlog nog, want ook in dit geval bieden behaalde resultaten in het verleden nog geen garantie voor de toekomst. Zeker niet voor de nabije toekomst, want de vrouw des huizes was het er totaal niet mee eens dat ik voor de zoveelste keer 'zomaar' cadeaus had beloofd. Mijn suggestie om deze kwestie aan opvoedgoeroe Cor Tol voor te leggen, viel ook al niet in goede aarde. Wat volgde was niet bepaald 'a picknick the park'.

Dat was het de volgende dag wel, (diverse bandjes speelden in het park, red). Een beetje jammer alleen dat elke keer als ik Jack Kippie zie, trek krijg in patat. Verder staan er gelukkig weer leuke zaken in het verschiet. We gaan namelijk begin oktober 3 dagen op minicruise naar Newcastle. Optredens aan boord van Wolter Kroes, Frans Duijts, Marianne Weber en onze eigen Jan en Anny en de dag erna een rondleiding door voetbalstadion St. James' Park. Wat mijn vrouw daar leuk aan vindt? Newcastle herbergt toevalligerwijs ook het grootse winkelcentrum van Europa. Soms is het leven te goed om waar te zijn.

Dat zal de Volendammer jeugd zondag ook denken, wanneer ze voor de aftrap van het Pius X Toernooi (PX went nog niet bij mij) worden toegesproken door een legende (lees: ik). Jongens jullie kunnen eeuwige roem vergaren. Over 16 jaar schep je er nog over op! Je knipt dan ook iedere week je neusharen, maar een kniesoor die daar over valt…