In memoriam Job Keizer (19-09-1948 - 01-08-2011)
Zaterdag 6 augustus vond de begrafenis plaats van Job Keizer. Op veel te jonge leeftijd van 62 jaar is de bekendste parkeerwachter van Nederland van ons heengegaan. Het vertrek van de begrafenisstoet was om 10.40 uur vanaf Job's eigen parkeerterrein aan het Zuideinde, waar hij ruim 40 jaar de toeristen een gastvrij welkom heette. Het was een indrukwekkend gezicht en aan Job Keizer werd zo een waardig afscheid gegeven.
Voorop de stoet reed een tractor, bestuurd door Kick Sport, met erachter een aanhangwagen vol met bloemen. Een lange stoet liep vervolgens via de Haven, viaduct, Zeestraat en Julianaweg, naar de Mariakerk waar de uitvaartdienst plaats vond. Aansluitend volgde de begrafenis op de R.K. Begraafplaats.
We zullen Job Keizer enorm gaan missen. Ook wij van de Nivo-redactie werden geregeld door Job opgebeld als er weer ‘Bekende Nederlanders’ in ons dorp waren en hun auto geparkeerd werd op Job's parkeerterrein. Wéér een tipgever heeft ons verlaten die ons van de laatste nieuwtjes op de hoogte hield. Geregeld kregen we van Job in zijn palingwinkeltje een kopje koffie aangeboden, met véél suiker en room. Het viswinkeltje was een ontmoetingspunt, niet alleen voor veel dorpsgenoten, maar ook talloze artiesten en bekende persoonlijkheden uit de hele wereld vandaan, die hier een gastvrij onthaal kregen.
Op het Zuideinde zal er voortaan een leegte zijn, want de bekende verschijning van parkeerwachter Job, die de automobilisten er een plaatsje aanwees, is niet meer. We wensen zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen en familie veel sterkte om dit verlies te kunnen dragen. Tijdens de uitvaartdienst in de Mariakerk hield zijn broer Wim Keizer een mooie en toepasselijke toespraak, die we als herinnering aan Job, een alom bekend dorpsfiguur, afdrukken.
Job Keizer kreeg een 'staatsbegrafenis' vanaf zijn eigen parkeerterrein
Voorafgegaan door een platte wagen waarop een ongekend aantal werkelijk schitterende bloemstukken waren opgesteld werd de bekende en markante Volendammer Job Keizer naar zijn laatste rustplaats gebracht. Rust die hij na 50 jaar parkeerwachter en ondernemer aan de haven zeker verdiend heeft.
In een overvolle kerk leidde pastor Sijmen Tol de dienst met zang van het parochiekoor. Het op Job gerichte lied van koorzanger Jan de Boer was indrukwekkend evenals de toespraken van Job's vriend en boekhouder Hein Tol (Kurk) en zijn broer Wim, die niet alleen zijn broer maar ook zijn vriend en maatje was. Na de toespraak van Wim klonk een spontaan applaus. Het was een respectvol, emotioneel en indrukwekkend afscheid van iemand die een echte Volendammer was en dat ook liet blijken. De reacties vanuit Volendam en uit Nederland waren groot. Volendam zonder Job op de dijk is eigenlijk niet voor te stellen.
Toespraak van Wim Keizer
Nimmer heeft een overlijdensbericht over een persoon zoveel aandacht gekregen in ons dorp, in de regionale en in de landelijke media. De bekende en markante Volendammer Job Keizer is niet meer. Steeds opnieuw als een goede en geliefde bekende van ons is heengegaan worden wij geconfronteerd met de grootste vijand van de mens: de dood. Een vijand die er alleen maar op uit is om nabestaanden met groot verdriet en leed achter te laten. Dit citaat staat te lezen in het aloude Bijbelboek Job 14 vers 1 en 2. En deze tekst is zeker van toepassing op dit onverwachte heengaan van onze Job Keizer en laat nabestaanden met groot verdriet en leed achter. Maandagmiddag om 10 over twee heeft zijn Schepper hem gehaald tot ontsteltenis en verdriet van allen die hem lief hadden. Na een ziekbed van ruim 3 weken overleed Job Keizer in het AMC te Amsterdam na een infectie van een niet te bestrijden bacterie. Job Keizer werd op 19 september 1948 geboren op Zuideinde 14 in Volendam op steenworp afstand van de plaats waar hij 50 jaar lang de scepter zwaaide en actief was als parkeerwachter en ondernemer. Als 'engelbewaarder' hield hij daar tevens toezicht aan de haven op de aldaar spelende kinderen. Het spookbeeld en het verdriet van de verdrinkingsdood van zijn broertje Luuk, de buurjongens Evert en Japie Butter van Brammetje en het mooie dochtertje van Willem Prins waren de drijfveren voor zijn handelen om de kinderen bij de haven weg te houden. Zeker 18 kinderen redde hij in de loop der jaren van de verdrinkingsdood en werd door een bevriend journalist bekroond met de eretitel 'de Keizer van de haven'. Job was de zevende in de rij van 11 kinderen van vader Sijmen Keizer en moeder Neeltje Kwakman (Ballap) die in het pand Zuideinde 14 een sigarenzaak en later tot de zeventiger jaren een souvenirwinkel runden. Met moeder Neel had Job een speciale band en na de dood van vader Sijmen hielp moeder Neel haar zoon Job zo'n 20 jaar in het winkeltje met de gerookte paling, makrelen en zoute haring. Wat moeder Neel verdiende schonk zij aan haar kinderen tijdens het traditionele familiediner op 1 januari, want dan had Job zijn jaarlijkse vrije dag.
Job en zijn winkeltje bekend in heel de wereld
Zijn winkeltje werd bekend en beroemd in heel de wereld. Alle wereldtalen werden door Job moeiteloos uitgesproken en waren vaak gericht op zijn aanwezige koopwaar, de Volendampromotion en dat zij zeker een bezoek moesten brengen aan het Volendams Museum. Hij was trots op zijn Volendam en dat liet hij merken ook. Zijn bekendheid, humor, uitspraken, gulheid, rechtvaardigheidsgevoel en gemeenschapszin kenden geen grenzen. Voor zijn vrouw Gaartje en zijn kinderen was hij een goede vader. Niets was hem teveel om Gaartje, zijn zoons met hun vele vrienden in de watten te leggen. Alle familieleden, vrienden van Henry en Simon waren altijd welkom en lagen soms met zijn twintigen op de vloer televisie te kijken voorzien van alles wat lekker was. Het hele jaar door, zeven dagen in de week was hij in weer en wind aan het werk. Hij gunde zichzelf geen rust voordat alles in de winkel en op het parkeerterrein in orde was. Vooral bij sneeuwval zorgde Job ervoor dat alle voertuigen van vooral de bewoners van de dijk het parkeerterrein konden bereiken en weer weg konden. Familie, vrienden, kennissen en vrijwilligers in de Volendammer gemeenschap verraste hij structureel uit waardering voor hun belangeloze inzet rijkelijk met gulle gaven en sponsoring.
Job was niet alleen mijn broer. Hij was ook mijn vriend, mijn maatje en grootste fan. Alle activiteiten die ik ondernam, steunde hij onbeperkt. Vooral zijn steun bij de 3 anti-Markerwaardmanifestaties was van doorslaggevende waarde. Pius van de NIVO zal Job als tipgever voor het dorpsnieuws zeker missen. Job had altijd nieuws, al moest hij het zelf verzinnen. Job was jarenlang voor deze Mariakerk actief met het ophalen van enveloppen voor de kerkbalans. Iedereen in zijn grote wijk moest van Job dokken voor de kerk alhoewel sommige bewoners in zijn wijk het wel geloofden. Iedereen moest offeren en in de avonduren in het weekend bezocht Job met de pastoor de jeugd in de barren op de dijk. Zo zorgde hij altijd voor een recordopbrengst.
Een schakel die de Volendamnier gastvrijheid hooghield met alle gasten van groot en klein. Bij opnamen van LOVE, Palingsoap en andere media-evenementen was hij de schakel die de gastvrijheid van Volendam verzekerde in samenwerking met zijn vriend Jaap Buijs, zijn medewerkers en alle Volendammer en Nederlandse artiesten. De gasten gingen altijd met een goed gevoel en een gratis pakje vis van Volendam naar huis na het bekende koppie van Joppie. Een bekend bezoeker was door de jaren heen Johnny Kraaijkamp. De mooie humoristische momenten met Johnny en Rijk waren onvergetelijk. Een voorval wil ik u niet onthouden. Johnny Kraaijkamp komt op het parkeerterrein aan en Job vraagt: "Een Koppie John?". "Van jou altijd Job". John gaat zitten in het winkeltje en Job tapte voor alle aanwezigen een koppie koffie in en vraagt vervolgens of hij een lekkere gevulde koek lustte. "Graag, Job, van jou altijd". Jop had de koek al een half jaar bewaard in afwachting van John's bezoek. De koek was intussen steenhard geworden. John hapte in de koek, zijn tanden knarsten en vervolgens sprak hij de legendarische woorden: "Job, als ik dit geweten had dan had ik een half jaar eerder gekomen!".
Als ik Job zo bezig zag met zijn doen en laten, moest ik altijd aan het bekende liedje denken: 'Sinterklaas, Sinterklaas, Wie kent hem niet'. Voor Job kan je zonder meer de woorden veranderen in `Joppie Keizer, Joppie Keizer. Wie kent hem niet' want een Sinterklaas was Joppie ook. Zijn leven lang stond hij klaar en was gul voor iedereen en gaf waar hij het nodig vond, terwijl hij voor zichzelf weinig of niets opeiste.
Hij was tevreden op de dijk, op de parkeerplaats en in zijn winkeltje. Zijn lijfspreuk was telkens als men hem daarover aansprak: Job doet zijn best en God doet de rest'. Zijn roep: "Moet je een koppie?" zullen we niet meer uit zijn structureel schorre stem horen. Dat is voorbij, maar in gedachten klinkt zijn stem voort wat hij voor ons heeft betekend in zijn veel te korte aardse bestaan. Het is een genade geweest om zo'n man te hebben mogen kennen en meemaken. Lieve Job, je laat een grote leegte achter maar de herinnering blijft hangen evenals het bordje in je winkeltje: 'U heeft toestemming om niet te roken'.
Wij kunnen de dijk niet voorstellen zonder je aanwezigheid. Job, wij bedanken jou voor het pakkie dat jij in je aardse bestaan op deze markt hebt gebracht. Wij zijn intens bedroefd maar ook dankbaar. Ik ben erg trots dat ik jouw broer heb mogen zijn. Ik vraag onze Lieve Heer kracht en sterkte voor je lieve vrouw, je kinderen, familie en anderen die achter blijven met verdriet in deze moeilijke tijd. God hebbe je ziel, dat jij moge rusten in vrede.