Trek dat shirt aan!
Trek dat shirt aan!
Iedereen heeft wel eens van die momenten waarop je heel raar zou staan te kijken als je jezelf op dat moment zonder de voorgeschiedenis ineens zou zien. Ik had zo'n moment afgelopen donderdagavond. Ik zag mezelf in 't Gat van Nederland met ontbloot bovenlijf hysterisch zwaaien met mijn t-shirt naast niemand minder dan Monique Smit, terwijl ik heel hard schreeuwde over `Tomatenplukkers'.
Tientallen jongeren van rond de 18 jaar oud, keken me aan met een mengeling van medelijden en verbazing. Je zag ze denken. "Het zal je vader zijn..."
Als jurylid van de Soundmixshow van 't Gat kun je beter geen fles rode port laten zakken. Maar goed, de drank was gratis, de avond zwoel en het verstand ver te zoeken. Ik had één mazzel. Wim Westendorp zat ook in de jury, waardoor ik nog niet eens de oudst was in 't Gat.
Ik had eigenlijk afgezegd, maar mijn 'voorwaarde' dat mijn hele prijzenlijst dan zou moeten worden opgenoemd bij mijn introductie door de presentator van dienst, werd vreemd genoeg ingewilligd. Tja, dan moet je ook 'b' zeggen. En zo kwam het dat presentator Johan Keizer voorafgaand aan de Soundmixshow in zijn ene hand een microfoon vasthield en in zijn andere hand mijn CV op 2 A4'tjes.
Vanaf mijn A-diploma, tot mijn medaille van de fietsvierdaagse tot aan mijn Beste Speler van Pius X Toernooi overwinning, tot aan de winst in de Soundmixshow van 't Gat. Alle vaantjes, medailles, bekers en diploma's die ik ooit had behaald passeerden de revue.
Na 18 acts waarvan er 13 niet door de schifting van de kermis cd zouden komen, kwam ik er op pijnlijke wijze achter dat niemand er in een jongerenkroeg op zit te wachten als een fossiel - uit de tijd van de autoloze zondagen - zijn met grijze borstharen getooide bovenlijf ontbloot. Dit met uitzondering van de jongens op het podium die hetzelfde deden.
Gelukkig ging ik de volgende dag een weekendje weg. Ik hoefde dus niet het hele weekend met een papieren zak over mijn hoofd te lopen. We gingen naar zo'n bungalowpark met zo'n subtropisch zwemparadijs. Wat ik daar weer allemaal heb meegemaakt, heb ik ooit al eens in mijn boek geschreven.
Aan de diverse slijmsporen die bij thuiskomst als een veredeld welkomstcomité te zien waren, bleek dat we ook nog wat slakken hebben rondlopen. Alsof ik nog niet genoeg heb aan twee cavia's. Die schijtbak die voor een kooi moet doorgaan, maak ik twee per week schoon omdat mijn dochters zo nodig cavia's wilde hebben.
De eerste week zag ik ze nog wel eens spelen met die beesten. "Kijk papa, Belle is het moederschip", waarbij het doodsbange diertje een meter boven grond zweef de. Aan het geluid van de krassende nageltjes te horen waren ze ook niet geschikt als autootje. Nu kijken ze er nog maar weinig naar om en heeft vooral papa cavia's. Af en toe nam ik ze nog wel eens op schoot, maar nadat dit werd beloond met een plasje en een poepje was dit ook over.
Welke lessen hebben we dan weer geleerd deze week? Barbies en cavia's zijn in aanschaf even duur. Een poppenhuis is net zo duur als een caviahok. Het verschil zit erin dat barbies niet poepen en plassen, geen duur voer nodig hebben en niet 8 jaar meegaan! Als mijn dochter zich straks over 7 zeven jaar verbaast over een ouder soundmixshowjurylid dat denkt nog 18 te zijn, maak ik het caviahok nog even schoon...