Weet je nog wel oudje?
De laatste tijd word ik veel geconfronteerd met het fenomeen 'geheugen'. Zo dacht ik tijdens mijn laatste vakantie steeds hoe raar het eigenlijk is dat mijn jongste dochter zich de hele vakantie later niet eens zal herinneren. En nog erger, als mij nu iets zou overkomen zou ze mij later niet eens herinneren. Een akelige gedachte. Iedereen wil toch graag worden herinnerd. Is het niet als Beste Speler van het Pius X Toernooi 1995, dan wel als die lieve vader.
Als ik terugdenk aan mijn kleuterschooltijd komen er wel wat flitsen voorbij, maar niet meer dan dat. Nu weet ik vaak niet eens wat ik de dag ervoor heb gedaan. Als je weinig interessante dingen meemaakt zal je dit ook niet zo snel herinneren. Als je echter alleen maar spannende dingen meemaakt. zullen zelfs de minst spannende herinneringen al snel naar de achtergrond worden gedrongen. Mijn hogere schooltijd was een opeenstapeling van gekke momenten. Als je iets niet moet doen met mij, dan is het me teveel vrije tijd geven.
We (met mijn maat Gerard) runden een blind date bureau, liepen dagenlang met een blikje aan een touwtje, gingen op een citta gilera naar Amsterdam om een OPP (liedje uit die tijd) petje te kopen of een haarnetje dat we hadden gezien in een Mexicaanse gangsterfilm. De week erop hadden we zogenaamd een beroepen dag opdracht van school en stonden we op één dag als pastoor in de kerk, zaten we achter de kassa bij Deen, en liepen we in een politiepak over de dijk. Ze komt het met kermis vaak voor dat iemand verhalen ophaalt over die tijd en dat ik (hoewel het best grappige verhalen zijn), deze mij totaal niet meer herinner. En daar baal ik dan best wel van. Er komt namelijk een tijd dat herinneringen steeds belangrijker gaan worden, omdat jezelf gewoon niet zoveel meer kan. Of zoals Frank Sinatra zo treffend zong: Like older people do, living in the past'.
Helaas zal mijn geheugen er ook niet beter op worden. Mijn opa van 94 vertelt me zonder problemen binnen een half uur 4 keer hetzelfde verhaal. Dat geheugenverlies ook een beperkte positieve kant kan hebben, kwam ik deze week achter. In een restaurant op de dijk werd ik aangesproken door een dame uit de bediening.
"Hé jij bent toch die schrijver van dat boek van Adriaan Veerman?" Nadat ik bevestigend had antwoord, vertelde ze mij dat haar vader dementerend is. "Mijn vader leest iedere dag jouw boek. Dan kom ik op bezoek en dan vertelt hij smakelijk wat hij allemaal heeft gelezen en hoe hard hij heeft gelachen. De volgende is hij alweer vergeten wat hij heeft gelezen, lacht hij weer net zo hard en vertelt hij weer met net zoveel plezier als de dag ervoor wat hij heeft gelezen. liet is dus iedere dag gezellig als ik kom."
Bij dementie hoort ook het rare fenomeen dat ouderen nog precies weten naast wie ze 60 jaar geleden in de schoolbank zaten, maar wat ze tussen de middag hebben gegeten is een raadsel. Voor kinderen is het vaak emotioneel moeilijk als hun ouden hen niet meer herkennen. Zo zei mijn oma ooit nadat mijn ome Kees enige minuten eerder het verzorgingstehuis had verlaten. "Mijn zoon Kees komt ook nooit meer langs." Ik werd op een geven moment Stef genoemd. Dat moet je dan maar gewoon aanvaarden en er het beste van maken. Ik hoop in ieder geval dat deze column je nog lang zal heugen...