Adriaan is een bobo
Het zijn roerige tijden voor de man van een bekende Nederlander. Iedere dag ploffen er uitnodigingen op de mat voor premières, feesten, liefdadigheidsgala's en openingen. Zo was ik donderdag te Bast bij de première van een nieuwe theatershow van Danny de Munk en Henk Poort. Op zich niets mis mee, maar ik ben wel `koenterig' genoeg dat ik niet graag broodje nuchter wordt meegenomen in een polonaise. Ik voel me dan een beetje als Geert Wilders op het partijcongres van de SP. 'Doe toch normaal man!' Vrijdag hadden we een exclusieve voorpremiere van de musical Daddy Cool. Voor musicalliefhebbers éért groot feest, maar sinds ik als kind naar een piratenfilm zat te kijken die een musical bleek te zijn, haakte ik voorgoed af. Stonden een piraat en een kapitein van de Engelse vloot elkaar in een bloedstollend degengevecht naar het leven, pauzeerden ze ineens even om samen `armpie door' een liedje te gaan zingen.
Jo, dan ben je mij dus kwijt. Of we gaan liedjes zingen, of we gaan acteren. We gaan niet van twee walletjes proberen te eten. Daar komt altijd gezeik van en voordat je het weet is je kwartje een dubbeltje. Scheiden is nou eenmaal lijden. Gelukkig eet ik zaterdag van een walletje en ga ik naar 'liedjes zingen'. Dus Kees Kos, je bent gewaarschuwd. Gewoon liedjes zingen in De Jozef en geen toneelstukjes tussendoor.
Zaterdag zal ik nog even wel terugdenken aan de week ervoor. Toen was ik namelijk uitgenodigd op het KIKA Gala. Een gala waar je naartoe moet met een vlinderdasje om. Daar zat ik dan tussen allemaal mensen die in een huis wonen waar die van mij tien keer inpast en in een auto rijden waar je 20 Saab's van kan kopen. Een vast onderdeel van zo'n avond is de veiling voor het goede doel. Mijn tafelgenoot bood maar liefst 56.000 euro voor twee bronzen leeuwen. Alle schijnwerpers waren op hem gericht en hij genoot zichtbaar van de aandacht. Ik had net twee wijntjes teveel op en kon het niet laten te vragen of hij soms een Chinees Restaurant wou beginnen. Niemand snapte de grap en ik had weer een pijnlijk leermomentje. Gelukkig kon ik zondag even uitrusten met een loopje over de dijk.
En ik was niet alleen. Het maakt trouwens niet uit welke dag of hoe laat het is. Volendam loopt massaal in een trainingspak over de dijk. En dan niet in een slakkengangetje, maar volle kracht vooruit alsof er nog drie kisten garnalen thuis liggen te wachten om met zweterige handen te worden gepeld. Scheelt wel weer wat zout, maar dat geheel terzijde. Ben ik nog iets vergeten? Oh ja, bij de nieuwe 100%NL zit een gratis cd. Toch heb ik het gevoel dat ik nog iets ben vergeten.
Dat is het! Oud zaalvoetbal international Tom Sier keept weer bij ZVV Volendam. Nadat hij in 1995 3 goals om zijn oren kreeg in tien minuten tij dens een zaalvoetbaltoernooi, had hij zijn handschoenen in de wilgen gehangen. Succes Tom en geen paniek, spelers zoals ik worden maar een keer per eeuw geboren...