Zwait in je nait!
Men neme een geweldige band, een groep vrienden en vriendinnen, een stelletje Kossen (hossen met de Kossen), de zussen van Paola en voila, een onvergetelijke avond is geboren.
Voor al de mensen die zaterdag niet bij de BSIX Band waren in de Jozef en een podium vol toptalent - met kinderlijk enthousiasme - een muzikaal orgasme zagen veroorzaken zou ik willen zeggen; NaNaNaNaNa Ullepuh. Volgende keer beter. Enige minpunt was de presentator. Die zepert vergat doodleuk twee bandleden en snapte niet dat de kinderen van Dr. Schilder niet automatisch ook Schilder heten. Maar goed, sommige mensen doen alles om maar op een podium te mogen staan..
Wat volgde was een katterige en zweterige zondag. We hadden vrijkaartjes, dus we togen gezellig met zijn allen naar het Zuiderzee Museum in Enkhuizen.
Ik moest me zelfs insmeren met zonnebrand. Ik haat insmeren met zonnebrand (vrij vertaald naar Moppersmurf). Van die vieze kleffe plakkerige troep op je lijf alsof er een olifant over je heen heeft geejaculeerd. En dan nog wat drankzweet erbij en is het helemaal een fraaie bedoeling. Ik leek wel een chemisch wapen. Kees Bun wil je mij beloven mij nooit geen voile glazen rode port meer te geven?
Wat ik niet wist is dat je met een boot naar het museum toe vaart. De flora en fauna in de wateren rondom Enkhuizen bevat nu ook een vloeibare substantie bestaande uit half verteerde rode port en pizzastok. Papa moest even uitleggen dat hij toch echt zeeziek was en niet dat hij zich voor de tweede keer dit jaar (ezel!) had laten verleiden tot ‘aan de rol' gaan met rode port.
Papa knapt nu pas (maandagavond) weer een beetje op. Hebben jullie dat nou ook? Dat het steeds Langer duurt voordat je hersteld van een avondje stappen. Nog even en ik moet een halve week vrij nemen. Dan zit ik de eerste dag op de bank naar herhalingen van As The World Turns te kijken (dan ben ik dus nog hersendood), de tweede dag zit ik op het bankje naast de Puit (frisse lucht schijnt goed te zijn) en de derde dag zit ik in het Praathuisje (dan krijg ik alweer praatjes).
Verder deze week nog even naar de uitreiking van de BUMA Awards geweest. Ene Django Wagner kreeg ook een prijs. Wat een geluksvogel. Eerst vernoemen ze een pizza naar je en daarna ook nog een prijs. Some guys have all the luck. Zelf prijs ik me al gelukkig dat ik mijn borsthaar eindelijk weer terug heb. Het is weelderiger en grijzer dan ooit, maar na wekenlang jeuk gaat het er nooit meer af. Dan maar het lachertje van ieder saunacomplex. Alsof die andere mensen allemaal zo mooi zijn. Zo'n vent met een puist op zijn reet waar de hangende tuinen van Babylon uithangen. Ik begin er bijna weer van te zweten...