Na ontslag bij Baanstede wankelt het hele leven van Frank

Frank had het goed voor elkaar. Ondanks zijn handicap een leuke flat die hij netjes bijhoudt. Hobby's, vrienden. Maar zijn werk bij Baanstede raakte hij twee weken geleden kwijt en daarmee wankelt ineens zijn hele bestaan. En de bezuiniging? Frank krijgt nu ongeveer evenveel geld voor niks doen. Praat met Frank (35) en zijn vader en je weet dat hij nauwelijks in staat is een reguliere baan te vinden. Hij is niet zo snel en er zijn veel dingen die hij niet kan of mag met zijn medicatie. Uitkeringsverstrekker UWV gaat hem helpen bij het zoeken naar werk. Frank hoopt dat het lukt, maar weet dat de kans niet groot is. Zijn vader is bang dat hij een terugval krijgt, terwijl het juist zo goed ging sinds hij werk had.

Het door de deelnemende gemeenten gefinancierde Baanstede kampt dit jaar met een tekort en het ziet er naar uit dat de geldzorgen volgend jaar nog groter zijn. Daarom zijn van zeventien werknemers de tijdelijke contacten niet verlengd. Frank was daar een van. Op zaterdag 17 september - hij kwam net terug van de Dam tot Dam wandeltocht - lag er een brief dat hij zich op maandag bij de directie moest melden. Hij kreeg het niet meer voor elkaar om zijn begeleider van het RIBW (Regionale Instelling voor Begeleid Wonen) of zijn vader mee te nemen. Daar zat hij tegenover een directeur, de rayonmanager en de trajectmanager. Hij kon bijna geen woord uitbrengen.

Onverwacht

„Ik had niet verwacht dat mijn contract niet verlengd zou worden. Ik dacht dat het werk voor mensen met een beperking wel zou blijven bestaan." Zijn vader ging naderhand nog wel naar een bijeenkomst bij Baanstede. Hij omschrijft de sfeer als 'emotioneel' en de houding van de directeur als 'slap'. “Hij zei dat hij zijn opdracht uitvoerde. Baanstede moet winst maken. Als zo'n man in plaats daarvan nou voor zijn mensen opkomt."

Frank heeft schizofrene psychose, of zoals zijn vader het omschrijft: 'niet alle stekkertjes zijn aangesloten'. Hij is angstig, achterdochtig, hoort stemmen en slikt zware medicijnen. Zijn ziekte openbaarde zich aan het eind van de havo, waarvan hij toch nog een diploma haalde. Maar toen ging het goed mis. Frank verdoofde de symptomen van zijn ziekte met wiet, waardoor het nog erger werd. In 2005 vond hij de opgaande lijn en sinds 2008 werkte hij bij Baanstede Groen.

Frank schoffelde en harkte plantsoenen. Het werk betekende veel voor hem. Lachen met collega's, een praatje met bewoners, een hondje aaien, elke dag buiten. En hij weet dat dagritme voor hem heel belangrijk is. Vandaar dat hij zijn best doet om dat nu vast te houden. Dat hij zijn baan terug wil, kan hij niet met volle overtuiging zeggen. Frank is kwaad. Nu hoopt hij vooral dat het UWV een nieuwe baan voor hem vindt. Graag weer als tuin man en hij wil ook wel koffiezetten. Maar wat zou hij graag willen dat zijn ontslag niet was gebeurd en dat hij de tijd kon terugzetten.

Frank wil niet door iedereen herkend worden en zijn naam is om die reden verzonnen.