Nick & Simon dromen in de werkelijkheid

Ze zullen echt even moeten afkicken. Vier keer een vol en rood Gelredome, een zwevend podium, begeleid door een groot orkest, fantastische supportacts: je zag het Nick en Simon regelmatig denken, zowel tijdens als aan het eind van ieder concert: wat gebeurt ons hier? Marco Borsato, Paul de Leeuw, Lionel Richie, Diana Ross en Sting gingen hen voor in het concept Symphonica in Rosso. Artiesten die Langer dan vijftien jaar in het vak zitten en muzikaal gezien hun plafond hebben aangetikt.

De twee Volendamse belhamels, zoals Jan Dulles hen noemde, maken pas sinds vijf jaar carrière en hebben qua muzikaliteit hun top nog in het vizier. Maar ze zijn razend populair, door wie ze zijn als mens en muzikaal tijdens hun normale optredens, de soaps en The Voice of Holland. Twee jongens die nog niet zo heel lang geleden op het Don Bosco College voor scholieren speelden en enkele handenvol vrienden en liefhebbers naar de Piano Bar trokken, wisten zich vier keer binnen negen dagen aangestaard door in totaal 128.000 mensen. Vergelijkbaar met een ster van wereldformaat, Lionel Richie.

Maar Nick en Simon zijn nog maar 27 zomers jong. Telkens als ze aan kwamen rijden voor repetitie en concert, hing daar dat megagrote scherm met hun beeltenissen aan het stadion van Vitesse. Eenmaal binnen, bij het eerste liedje `Kijk omhoog' dimde halverwege de muziek en zong het stadion door. De mooie samenzang tijdens `Hoe lang', de lichtjes van de mobieltjes in het donkey tijdens `Vallende sterren', het intermezzo met hun beschermeling Pearl Jozefzoon, die met Nick het Italiaanse duet van Andrea Bocelli en Giorgia (`Vivo per lei') schitterend uitvoerde. Het waren uitstapjes die voor climaxen zorgden en de show compleet maakten.

De ludieke wijze waarop dat andere uitstapje (Nick met Thomas Acda en Simon met Paul de Munnik) werd getoond, het speels gebrachte competitieve element van de twee duets, werd gevolgd door de twee ijzersterke songs en de twee kunstenaars Acda & De Munnik kregen de eer om het of te maken met 'Het regent zonnestralen'. Het Gelredome barstte uit zijn voegen toen de 3JS 'Het Wiegenlied' aanhieven; hun twee dorpsgenoten sprongen en zongen net zo hard mee. „Het waren de eerste namen die bij ons boven kwamen, toen we aan gastoptredens mochten denken", aldus Simon. „We zijn vrienden, maar waarderen bovendien hun muziek enorm, als jonge jongens al."

De uithaal van Jan Dulles in `Hou van mij' was imponerend. Zoals dat ook gold voor het ontroerende eerbetoon van Simon aan vader Klaas, in `Vaderdag', staand op de middenstip, a capella zingend. Voortbordurend op hun mini-docu 'The American Dream' klonken songs van Elvis Presley, The Eagles en The Doobie Brothers. Zoals Schilder en Keizer al vaker lieten horen dat ook daar hun groot deel van hun talent en kracht ligt. Op hun trips belanden ze met hun dorpsgenoten, gasten en vaste bandleden dikwijls in een jamsessie, zoals ze tijdens 'Rosso' van het grote decor een mini-podium maakten en onder meer het gewaagde en fraaie 'Blind voor mijn ogen' vertolkten. „Vaak zeggen we tijdens zo'n trip en sessie tegen elkaar: hier hadden meer mensen bij moeten zijn."

Genoeg mensen als getuige dit keer, in wat tot dusver voor Nick en Simon als het grootste moment uit hun muziekleven geboekstaafd wordt. Met hun ogen en oren probeerden ze alles op te slaan. Bogen nog een keer voor het publiek, bedankten en bedankten, voor dat ze dit mee mogen maken. Gingen de trap op richting coulissen, maar daalden nog eens of en nog een keer. Goed beseffend dat dit weinig mensen op aarde gegeven is.

Gelukkig hebben ze de beelden nog. En `het leven na Rosso' schrijft wat rust voor. „Onze reguliere shows gaan door, maar qua grote projecten ligt het even stil. In december beginners de live-shows van `The Voice of Holland' weer. Nu mag het ook wel wat rustiger zijn", aldus Simon. En de vraag of er na zoiets groots nog een uitdaging overblijft, kan beantwoord met groen licht. Ze zullen hun levenspad vervolgen met nog meer bagage. En onderweg tevens nieuwe muzikale terreinen ontdekken.

Op de dagen na die onbeschrijflijke dagen was het nog niet allemaal geland, in welke werkelijkheid Nick en Simon hadden gedroomd. „Ik heb wel het gevoel dat ik er echt van genoten heb, maar het zal pas echt binnenkomen als ik straks de dvd-beelden ga bekijken", aldus Simon.

Wanneer er sprake zou zijn geweest van één of twee shows, was er sowieso minder tijd voor geweest om de ervaringen vrij van spanning op te nemen in het geheugen. „Zeker de eerste helft van de shows ben je zo bezig met 'over twee liedjes gebeurt dat', 'dan moet ik naar die catwalk lopen', `een minuut later moet ik daar staan' en 'clan heb ik maar zoveel tijd om om te kleden'. Naarmate de show vordert, heb je minder om over na te denken en kun je meer genieten.

Pas bij 'Pak maar m'n hand', aan het eind van de show, liepen we langs de tribunes en door de mensenmassa been, dat was een liedje lang kippenvel. Daar hebben we ook veel complimenten voor gekregen, dat we op meerdere plaatsen in het stadion waren, ook bij de verste tribune. Dat was een idee van onze producent Gordon Groothedde." „Bij het liedje van Nick en Pearl kon ik het echt even van een afstandje zien en dan merk je pas hoe heftig deze productie in z'n totaliteit is. Dat was mijn mooiste momentje van de show.

„Met name in de derde show, die geregistreerd werd voor de dvd, viel alles op z'n plek. Na de eerste show lagen er drie A4- tjes met op- en aanmerkingen voor ons, voor de mensen achter de schermen. Bij het geluid was er in de derde show ook een aanpassing gedaan. Volgens de metingen was dat geluid kwalitatief van de bovenlaag, maar om het echt voor iedereen helemaal goed te doen, dat is een helse klus met een orkest van veertig mensen en een tienkoppige band. Ga daar maar eens aan staan."

Bij het staan op de cilinder voelden ze zich veilig genoeg. „Wat was dat bizar, zweven over het publiek, door het stadion. Toen de koker omhoog ging, kon ik echt even om me heen kijken en staan te genieten. Vooraf was ons verzekerd dat er drie mensen op konden springen. Dus hebben Nick en ik tijdens de repetitie met z'n tweeen enorm staan springen, om onszelf het gevoel te geven wat dat podium kon hebben. Je moest alleen niet teveel naar de rand gaan..."