Onsterfelijk belachelijk
Zoals jullie al hebben kunnen lezen was ik vorige week op vakantie. De reis ging naar Orange County in Turkije. Voor mensen die naar nog nooit zijn geweest, dat is dus gewoon de Edammerweg inclusief uitzicht op de Kalkoengracht, waarbij de sloot een zwembad is en de huizen op de Edammerweg zijn vervangen door Amsterdamse grachtenpanden van 5 verdiepingen hoog inclusief de Wallen. Laatstgenoemde wel zonder dames van lichte zeden, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ik was even goed twee dagen pittig ‘naar de hoeren’ na wat nachtelijke uitspattingen. Een vrij bizar tafereel dus als je daar met je vette zonneolie lijf op een ligbed ligt met uitzicht op een replica van mijn eigen huisje. Op naar bingo's, shows en ander gezellig vermaak! De eerste avond was het al direct raak. Karaoke avond. En mensen die mij kennen weten dan dat ik vroeg of laat (niet gehinderd door een groot gebrek aan vocaal talent) op het podium sta. Onder het mom van 'even wat drank (nep Baileys onder de naam van Wesley, die heel toepasselijk werd geschonken in hele kleine glaasjes) halen', gaf ik mezelf stiekem op.
Onze mannelijke reisgenoot - die mij nog niet zo lang kent - keek zijn ogen uit op het moment dat ik voor het oog van tientallen verbouwereerde Russen druk bezig was mezelf onsterfelijk belachelijk te maken. Het nummer Walk This Way van Run DMC was daar de afgelopen 7 jaar nog nooit door iemand vertolkt en na mijn optreden is het zelfs van de lijst gehaald. Dit mag je niemand aandoen.
Wat mijn reisgenoot (ik mag zijn naam niet noemen) echter van te voren niet wist, is dat ik hem bij mijn optreden betrok door hem gedurende het liedje steeds op te roepen erbij te komen staan. Van een afstandje zag ik het zweet van zijn voorhoofd gutsen. Nooit geweten dat plaatsvervangende schaamte zo'n impact op iemand kan hebben. De dames waren even de kinderen op bed liggen en konden de volgende dagen alleen maar gissen waarom al die Russen steeds 'you crazy', `he is idiot' tegen ons zeiden. Daarna barstte het haantjesgedrag onder de mannen in volle hevigheid los en met bloed aan de paal werden door mij en mijn reisgenoot tafeltennis, poolbiljart, bowl en basketbalcompetities uitgevochten. De beslissing moest vallen met het spel 30 seconds, waarin je binnen 30 seconders 5 dingen moet omschrijven zonder het woord zelf te zeggen. Toen mijn reisgenoot begon met 'het is een wielrenner' en het antwoord maanreiziger Neil Armstrong was, was de strijd bij voorbaat al gestreden.
Ook heb ik met mijn vrouw nog even de Hamman bezocht. Toen we samen op een stenen tafel lagen en uit elkaar werden getrokken door twee overenthousiaste Turken, deelde ik de man nog even mede of hij wel beseft dat hij de benen aan het masseren was die ooit tot Best Player of the Pius Ten Tournament waren uitverkoren. "What is Pius Ten Tournament?", vroeg de beste man. Na een korte maar onbegrepen uitleg, besloot ik mijn pogingen te staken. Het buitenland is nog niet tot aan mijn heldenstatus. Lang tijd om na te genieten was er helaas niet. Zaterdag moesten we boodschappen (in zo'n blauw mandje waar het uiteindelijk nooit allemaal in past...) doen en zondag vierden we de verjaardag van mijn jongste dochter. Koppie, taartje, biertje... nou ken ie wel weer Studio Sport begint... Maandag naar de voetbal (sing ajaja Jackie Jackie Tuyp), dinsdag een wijnproeverij van Albert Pink, mijn lever krijgt ruim de tijd om weer langzaam of te kicken van de Wesley. Donderdag staat er alweer een feestje op het programma. Het novembernummer ziet dan het levenslicht met als gasthoofdredacteur niemand minder dan onze eigen Jan Smit. Met veel Volendamse artiesten en ook veel Volendam, een absolute must have voor iedere Volendammer.
Groeten vanuit het echte Volendam!