Exhibitionisten en voyeurs
Waar waren we ook alweer gebleven vorige week. Oh ja, bij de uitreiking van het eerste exemplaar van 10067oNL Magazine met Jan Smit als gasthoofdredacteur. Lisette deed voor het eerste het woord en daarmee heb ik me definitief neergelegd bij mijn rol als 'de man van'. Nu maar hopen dat ik niet de nieuwe Koen van Sonja Bakker ga worden... Snel door naar vrijdag.
En als we op vrijdagavond niet ergens de Bobo uithangen in een veel te grote smoking - die ik ooit heb gehad van Henk Schoorl - dan zitten we natuurlijk voor de Buis naar TVOH te kijken. En wat schetst mijn verbazing? Marco Borsato had voor de tiende keer op een rij een vestje aan. Is hij eindelijk van dat coltrui imago af, wordt hij nu ineens een wandelend vestje. Of in goed Nederlands een `giletje'. Vroeger werd ik na het twee keer dragen van een vestje al spottend `giledje' genoemd. Maar goed, leuk blijft het wel.
Wel mis ik Volendams talent in THOH. Doen wij niet mee, willen we niet meedoen, komen we niet door de voorronde? Volgende keer allemaal even opgeven! Het is al leuk om iedere week twee Volendammers te zien schitteren, maar drie is natuurlijk nog veel leuker. Of zes!
Onze plaatselijke FC treedt tegenwoordig zelfs aan met 6 Volendammers. Misschien moet de Beste Speler van Pius X Toernooi 1995 zijn kicksen ook maar weer eens uit het vet halen. Zaterdag zijn we zonder kinderen aan het winkelen geslagen in Amersfoort. Het reisdoel was een galajurkenwinkel. Zelden heb ik mannen zo solidair zien lijden als in die winkel. Aan een oogopslag hadden we genoeg om elkaars gedachten te lezen. Waarom ben ik hier? Hoe lang duurt dit nog?
Neem nou alstublieft die jurk die je nu aan hebt! Wat heeft die verkoopster een enorm tos bout voor de deur!' In ieder mens schuilt een exhibitionist (liefhebber van aandacht) of een voyeur (gluurder). In mij vechten beiden om voorrang. In Volendam heb je gelukkig beiden. Daarom is er ieder weekend wel wat te beleven in ons feestdorpje. De 3JS zetten de HMH op zijn kop, de Mon Amour band vermaakte De Jozef en de dag daarna was het ' alweer feest bij Boettie met een heus Oktoberfest. Exhibitionisten staan op het podium en de voyeurs ervoor. Gelukkig hebben alle Volendammers gemeen dat ze alcoholateurs zijn...
Mijn moeder vroeg na het lezen van mijn vorige column of het wel goed ging met al die drank en feestjes. Geen zorgen, ik heb deze week vrijwel niets gedronken. Het volgende feestje is pas weer dinsdag als we naar good old Lee Towers gaan in Ahoy. En dan gaan we met de auto, dus drinkers we (bijna) niet. Ik moet sowieso krachten sparen, want 28 november treedt Kees Kos met zijn Big Band weer op in De Jozef. Stelletje exhibitionisten!
Dit had het eind van mijn column moeten zijn (geschreven op zondagmiddag). Ware het niet dat ik zondagavond laat nog even bleef hangen bij een programma (Kruispunt) over een jonge jongen met een tumor die voor het oog van de camera besluit passieve euthanasie te plegen. Het gesprek met de huisarts, het afscheid van opa en oma, vader en moeder, zijn broer, alles werd gefilmd. Met een brok in mijn keel en natte ogen zat ik voor de Buis gekluisterd. Zelfs het toedienen van het inslaapmiddel was te zien. Ik heb me zelden zo'n voyeur gevoeld.
Uit respect voor deze dappere jongen (Bart, red.) hier zijn laatste boodschap aan deze wereld. `Wees blij met de dingen die je hebt en focus niet altijd op de dingen die je niet hebt.' Amen en rust zacht.