Wat is dat nou, palingsound?
'Trying to explain' heet de nieuwste verzamel-cd/dvd van The Cats, die vandaag vrijdag werd gepresenteerd. Een terugblik op de legendarische band uit Volendam. Zanger Piet Veerman: „De paling was ons geheime wapen." Het zou het zoveelste verzamelalbum kunnen zijn, ware het niet dat het toch enkele bijzonderheden biedt. Er staan twee nooit eerder uitgebrachte nummers op, en louter composities van The Cats zelf. Daaronder een nummer dat Piet Keizer ooit zong als invaller voor Cees Veerman, die zijn stem rust moest gunnen. „Een lekker ruig nummer, dat is een aan- winst", vindt Piet Veerman. „Het zet de potentie van The Cats in een breder perspectief."
Zelf zingt Veerman (68) alleen nog tijdens besloten feesten. Zo'n Jan Keizer, die na jaren BZN alleen op stap wilde, hij begrijpt het wel. Maar Veerman gaat niet nog eens alle zalen af. ,Daar moet je jong voor zijn, ik geloof dat wel. En daarvoor moet je populair zijn, zoals de 3JS. Een tijdje geleden heb ik symbolisch het estafettestokje doorgegeven aan zanger Jan Dulles. Van hun generatie zijn ze met afstand de beste. Weet je, het allerbelangrijkste is de soul, of je voor duizend mensen staat of voor een, je moet het kunnen overbrengen. Jan Dulles kan dat."
Grappig, want juist de 3JS willen niets van het begrip palingsound weten. „Helemaal mee eens", zegt Veerman. „Want wat is dat nou, palingsound? Het enige wat de groepen van hier gemeen hebben is dat ze uit Volendam komen. In de tijd van The Cats was de paling ons geheime wapen. Elke nieuwe single brachten we met een pondje paling, bij Smit Bokkum gerookt, naar dj Joost den Draaier. 'Dit is palingsound', zei die, terwij1 het vet langs zijn mondhoeken sopte.
Maar maakt dat het een stroming? No way. We zijn hier echt niet allemaal hetzelfde." Onmiskenbaar bestaat er een Cats-sound, met stemmen die fantastisch bij elkaar kleuren. „Dat op zich was geen verdienste. Al konden we er heel veel mee en oefenden we eindeloos. Daarnaast waren er de semiklassieke arrangementen die Willem Jongbloed maakte op onze melodieën, en gooide producer Klaas Leijen er nog eens zijn visie overheen. De stem van Cees Veerman nam hij altijd droger op dan de mijne. Niet zoveel galm, riep ik dan. Maar hij vond: Never change a winning team. Die Cats elpees waren easy selling en easy listening, met een beetje soul."
Hoe kijkt Veerman er op terug? „Als een lollige tijd net een hobby. ja echt, ik zie het leven als een lopende band: ik pak er vanaf wat leuk is. Nee, ik kijk niet met trots terug op The Cats. Trots, dat ben ik op mijn kleindochter Melanie, hoe zij zingt en gitaar speelt. Mijn eigen liedjes hoor ik al vijftig jaar, en ik ben altijd erg kritisch geweest op mijn eigen materiaal."
Adrenaline
We zagen hem begin dit jaar in De Wereld Draait Door een liedje zingen van Kris Kristofferson. Zou een heel album niet leuk zijn? „Nee, dat verhaal heb ik uit", zegt hij eerst. „Ik heb het al meegemaakt. Als je jong bent is alles nieuw, dat geeft adrenaline, maar nu wordt dat een herhaling van een herhaling van een herhaling." Of er moet echt jets langs komen waarvan hij zegt: Jezus, dat is moor. „Ik heb iemand nodig om het samen mee te doen, dan kan het snel gaan. En dan brandt er misschien toch nog een kooltje in dit op smeulen na uitgedoofde vuurtje. Gewoon iemand die iets fantastisch op een gitaartje zit te rammelen. Misschien woont ie wel om de hoek, in de Purmer of zo."