100% stabiel
Thuis. In het Engels zeggen ze ook wel: 'Home is where the heart is'.
Ik ben wel een typetje van 'thuis'. Voor mij geen vakanties langer dan een week. Dan mis ik mijn bed, mijn kussen, As The World Turns, zelfs het schoonmaken van het caviahok. Wie wil er nou geen mengsel van plas, poep en zaagsel over zijn handen hebben? Ik mis de Puit, vroeger miste ik Jop, ik mis de dijk, ik mis pitjes kopen op de markt en ik mis nu ook heel erg mijn bakker op het doolhof.
President Kennedy zei ooit met veel theater 'Ich bin ein Berliner'. Nu zeg ik met veel trots 'Ik bin un Volludammur koent'. En dan ook nog eens en kont met haar erop! Sorry, dat viel weer even in de categorie - zoals mijn vrouw die zo mooi noemt - 'teveel informatie'.
En in huis heb ik natuurlijk ook mijn eigen stoel. Poefje ervoor, beetjes erop, wijntje erbij, mijn favoriete soap aan en genieten maar. Boven nog even mijn meiden een 'gnuifje' geven en hopen dat ze even wakker worden. Half slapend zijn ze immers het liest. Dan onder mijn dubbele dekkie (ook in de zomer) en wachten totdat radio 100%-NL me wakker maakt. Dan naar beneden, slofjes aan, broodje smeren voor mijn oudste, pauze trommeltjes maken, even 'een bielsje uit mijn onderrug drukken', krantje lezen, jongste wakker maken (eerst zeggen dat het weekend is op haar te pesten), broodje voor haar maken, drinken opruimen (een van de twee gooit het altijd wel om), schreeuwen dat ze nu echt hun kleren moeten gaan aantrekken, tegen 50 vaders en moeders hallo zeggen op school, even langs de bakker, toch nog even langs huis omdat ik nog even moet scheren en dan weer aan het werk.
Heerlijk toch die routine. Soms gooi ik gewoon zelf een glas om, of verstop ik hun kleren zodat mijn vrouw tegen ze gaat schreeuwen. Iedereen wil toch een beetje vastigheid in zijn leven. Ik ken iemand die rijdt iedere dag twee rondjes over het industrieterrein. Waarom? Geen flauw idee.
Vroeg of laat heeft iedereen behoefte aan regelmaat. Zo ben ik er nu alweer aan gewend dat ik iedere week een sms krijg van Henk Visser (Nivo bubo) met de vraag of ik hem ben vergeten. Heerlijk toch. Of zijn collega Parre die iedere week een bericht stuurt dat er weer 'gespine’ kan worden. Of mijn maat Lamkamp die iedere week weer vergeet mijn ipod terug te geven. Heerlijk toch die regelmaat. Ook mag ik weer Kees Kos met zijn band aankondigen in De Jozef (Ik word aangekondigd als BSPT '95). En ja, dan vergeet ik weer twee bandleden en haal ik twee namen door elkaar. Ik hou nou eenmaal van herhaling. Maar dat wisten jullie vast al...