De net niet Nietels
Het Leven brengt je op de meest verrassende plaatsen in de meest rare situaties. Dat maakt het allemaal ook wel weer heel spannend. Zo stond ik ooit met een visbakwagen op een Piratenfeest in een door God en iedereen verlaten stuk drassig weiland ergens bij de Duitse grens. Na twee uur rijden werden we met een tractor naar onze standplaats getrokken, waar de plaatselijke jeugd onze kar voor allerlei doeleinden gebruikte waar deze niet voor is gemaakt.
Er zijn volgens mij zelfs kinderen verwekt achter onze kar. Nog geen drie jaar later was ik zaterdag weer aanwezig op het Mega Piraten Feest, maar nu met mijn nette kleren aan als gastheer van 115 relaties van het blad van mijn vrouw. Het leven kan dus raar lopen. Terwijl ik uit nostalgische overwegingen wat foto's zocht op de computer van Liset en mij in de viskar, kwam ik veel foto's uit onze viscatering tijd tegen waar ik hartelijk om moest lachen. Foto's van ons bij het hoofdkantoor van Center Parcs, waar de haringkar niet in de lift paste. Foto's van ons op een braderie waar we van de 300 haringen er 8 verkochten. Allemaal mooie `hoogtepunten' van mijn viscateringcarriere. Maar ach, Jaap Buijs zou zeggen; `je kan niet altijd 6 gooien'.
Ik kwam ook nog foto's tegen van Venhorst4Duchenne. Een initiatief van een hele lieve familie uit Venhorst, die een groot concert gaf in Venhorst om ons te helpen geld in te zamelen voor Duchenne. Tamara Tol, Nick en Simon en Neef Martin kwamen geheel belangeloos optreden in het verre Brabant. Met de in Volendam razend populaire Pietels erbij, zou de line up helemaal compleet zijn. Kees en Berry konden wel, maar Peter moest werken. Het ging dus helaas niet door. Mijn aanbod om eenmalig als 3e Pietel op te treden, konden ze gelukkig niet weigeren. Nadat eerder genoemde artiesten de feesttent in vuur en vlam hadden gezet, was het aan ons om het concert of te sluiten.
Zorgvuldig plakte Berry het shag op mijn gezicht en Kees praatte me nog wat moed in. 'Kom op Ed, ik weet dat je het kan. Je bent een artiest. Voel het Piet bloed door je aderen stromen en laat Piet toe in je lichaam, dan komt alles vanzelf goed.' Na deze peptalk bestormde ik voel goede moed het podium (op de foto in het midden). Het feit dat ik de teksten niet kon en niet kan zingen hielpen niet echt mee. Hoezeer Kees en Berry hun best ook deden, het publiek had toch het idee dat ze naar een foute Playbackshow stonden te kijken. Drie mannen met shagbaardjes en gouden jasjes aan die wat meezingen met Catsliedjes (90% had nog nooit van The Cats gehoord), het was aan de eerder nog hossende menigte uit Venhorst niet besteed.
Uit respect voor het gratis optreden werd er geen boe geroepen en bleef het rotte fruit achterwege. Maar Venhorst was duidelijk nog niet klaar voor de Pietels. Met veel schuldbesef dat ik dit niet beter had ingeschat en door mijn dramatische optreden, zat ik te neergeslagen in de kleedkamer. Kees kwam direct naar me toe, sloeg zijn arm om me heen en zei; 'Ed het lag niet aan jou. Dit publiek is gewoon nog niet klaar voor jouw talent. Echte artiesten worden vaak pas erkend als ze er niet meer zijn.' Vanaf dat moment wist ik dat ik dit niet zou afwachten. Bij leven mag iedereen weten dat ik de Beste Speler van het Pius X Toernooi was in 1995!