Susan Koning: 'Dromen van een eigen dansstudio' (foto)

Het is vandaag de dag geen gemakkelijke opgave om als jonge ondernemer je hoofd boven water te houden. Waren enige jaren geleden de ZZP’ers in trek, anno 2011 verdwijnen steeds meer van deze dappere waaghalzen aan de horizon en blijven alleen de sterksten over. Dat zijn dan ook meestal diegenen, die iets bijzonders in hun mars hebben of een product hebben wat je elders moeilijk kunt bemachtigen. Hoewel je het moeilijk als ‘product’ kunt omschrijven is het lesgeven in allerlei vormen van dans wel degelijk iets wat weinigen onder hun bagagedrager meenemen. Een jonge dame die dit heeft en ook de nodige ambities etaleert is Susan Koning uit Volendam.

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

Nou ja uit Volendam? Wanneer je het exact wilt benoemen zijn de roots van Susan niet alleen in het zuidelijk deel van onze gemeente te vinden, maar ook een slordige 12.000 kilometer verderop. Hoe de vork nu precies in de steel zit kom ik aan de weet wanneer ik op een gure woensdagavond plaats neem aan een robuuste werktafel, in cultureel centrum De Singel. Pal tegenover eerdergenoemde Susan.

12.000 kilometer is een flinke afstand. Er zijn dagen dat ik ze niet per fiets afleg

Best een eind hé? Het is vrij bijzonder omdat mijn moeder uit China komt en mijn vader uit Volendam. Voor een Volendammer is dat zeker een flink eind van huis.

Vertel op

Tja, het is eigenlijk allemaal toevallig tot stand gekomen. Mijn vader is loodgieter en had ooit een klus in Wageningen op de agenda staan. Gedurende die klus raakte hij bevriend met het echtpaar waar hij aan het werk was en de dame des huizes bleek uit China te komen. Op een gegeven moment kwam een vriendin van deze mevrouw over voor een bezoek en dat bleek mijn moeder te zijn. Liefde op het eerste gezicht. Er was direct een soort klik en de rest volgde vrij vanzelfsprekend. Verkering, trouwen en na 2 maanden zwanger van Susan. Eigenlijk een soort standaard ‘huisje-boompje-beestje-verhaal’.

‘Volendam’ lijkt mij voor een meisje uit China een uitdaging van jewelste

Ik heb haar daar nog nooit over horen klagen of iets dergelijks. Wel heel erg fijn voor haar was de gastvrijheid en betrokkenheid die de families van Indrapoera en Riksja ten toon spreidden. Hoe je het ook wendt of keert, eigen volk trekt altijd. Dat de mensen van die restaurants haar hielpen was dus heel erg fijn.

Wat heb jij met China?

Een keer in de 2 jaar ga in naar de geboorteplaats van mijn moeder en heb ik daar mijn vakantie. De taal versta en spreek ik niet, maar ik heb het geluk dat mijn nichtjes Engels spreken en dat wij onderling toch een goede communicatie hebben. Wat dat betreft is China volop in ontwikkeling. China is in opkomst, maar tegelijkertijd toch ook nog steeds onderontwikkeld. Het is er spot goedkoop doordat de arbeidskosten zo laag liggen. Op vakantie neem ik bijvoorbeeld zo’n € 300 mee en dan beschik ik over vakantiegeld dat vergelijkbaar is met € 3000 hier in Nederland.

Kun je iets vertellen over je jeugd in Volendam?

Die was erg leuk en ik heb dan ook goede herinneringen aan de lagere school. Ik zat op de Kennedyschool toen die nog naast de snackbar van Arnold stond en nog niet in het park. Ik was toen al vrij fanatiek met sport bezig. Zwemmen, vooral handballen en eigenlijk ook al van jongs af aan bezig met dans. Het handbal had van dit alles de voorkeur, maar ik had nogal eens een blessure, dus gaandeweg verlegde ik mijn focus in de richting van het dansen.

Je zag jezelf al als danslerares?

Absoluut niet. Na de lagere school ging ik naar de Dons Bosco waar ik VMBO-SDV deed. Sport, Dienstverlening & Veiligheid. Ik was de enige meid tussen 16 jongens, zoals de gebroeders Spoorenberg. Je zult begrijpen dat het een vrij drukke klas was waar de leerkrachten hun handen meer dan vol aan hadden. Het eerste jaar SDV was erg zwaar, maar na verloop van tijd was ik een van de ‘jongens’. Ik bewaar nog steeds hele fijne herinneringen aan die tijd.

Na de Don Bosco ging ik naar het MBO in Amsterdam voor de opleiding ‘Sport & Beweging’. Daar had ik het na 1 jaar bekeken. Het was toch weer het dansen wat bleef trekken. Aerobics, streetdance en hiphop, ik vond het allemaal geweldig. Voor mijn vervolgopleiding MBO Artiest & Dans moest ik een auditie doen en daar kwam ik goed doorheen. Er volgden mooie jaren met even mooie optredens zoals in Carré en de Schouwburg van Amstelveen. In het 3e leerjaar moest streetdance plaatsmaken voor ballet en dat vond ik vreselijk. Na veel wikken en wegen besloot ik er mee te stoppen en het over een andere boeg te gooien.

Aan het werk?

Deels. Overdag werken en in de avond proberen zoveel mogelijk opleidingen te volgen op het gebied van Zumba, streetdance, breakdance en hiphop. Ik wilde diploma’s halen en tegelijkertijd ervaring opdoen om voldoende bagage te hebben om voor een groep te gaan staan. Zo ongeveer in september 2009 vond ik dat ik mezelf kon inschrijven bij de Kamer van Koophandel als danslerares. Het moest er toch eens van komen.

Je had natuurlijk direct allerlei groepen die jouw diensten konden gebruiken?

Het was echt wel bikkelen om er tussen te komen. Ik zei overal ja op en na verloop van tijd gaf ik les in Monnickendam, in Atlas, bij Bounce, PIUS X en De Singel. Soms invalwerk, maar ook voor vast. Als je maar genoeg tijd en energie in dit vak stopt komt het er toch een keer uit.

Wat is er leuk aan dansen?

Je kunt je gevoel er in kwijt. Tenminste, zo zit het bij mij. Ik voel mij gewoon een stuk lekkerder als ik aan het dansen ben. Daarnaast is het werken met andere mensen heel erg leuk. Vooral met kinderen is het fijn werken omdat je – zoals bij De Beukers – 2 keer per jaar een optreden hebt. Als je dan ziet dat die kleintjes het prachtig doen voel je je net zo trots als een moeder zou kunnen zijn. Daarnaast is het fijn om te zien hoe de kinderen zich ontwikkelen. Niet alleen op het terrein van dans maar ook als persoon.

Heb je mensenkennis nodig om les te kunnen geven?

Absoluut. Vooral bij kinderen is dat heel belangrijk omdat je met hen een veel intensiever contact onderhoudt dan met bijvoorbeeld een zumbagroep. Die doen hun ding en gaan naar huis. Volgende week zijn we er weer. Met kinderen praat je meer, je luistert naar wat hen bezig houdt en je probeert jezelf voor hen open te stellen. Dan komt meer dan gemiddelde mensenkennis goed van pas.

Er zijn ongetwijfeld minder leuke kanten aan het dansen

Die zijn er zeker. Kinderen die niet willen luisteren zijn frustrerend. Ik heb ook moeite om streng te zijn en als ik dan eens moet vertellen dat iemand afvalt voor een uitvoering o.i.d., ja dan breekt het zowat mijn hart. Dat is gewoon heel akelig om te doen. Naast het emotionele deel zijn blessures ook ingrijpend. Ik zorg er dan ook voor dat ik gezond eet, mijn lichaam niet overbelast en ook geen risico’s neem zoals de trucjes binnen breakdance.

Je geeft les aan meer dan 300 mensen. Ben je goed in wat je doet?

Dat denk ik wel. Het aantal leerlingen is vrij stabiel en veel hiervan zijn heel tevreden over de manier waarop ik met hen werk.

Waar droom je van?

Ik droom van een eigen dansstudio. Niet als freelancer, maar geheel zelfstandig en dan buiten Edam-Volendam.

Hoezo buiten deze gemeente?

Er vissen nogal wat mensen in dezelfde vijver, dus is het beter om zo’n dansstudio te beginnen in een gemeente waar niets te doen is op het gebied van dansles. Dat is eigenlijk het enige motief.